Mijn man is leerbaar. Althans als het gaat om zijn vaderschapskwaliteiten en in zijn communicatie daarin naar mij als moeder zijnde.

Stel je een heerlijke werkdag voor. Stel je dan voor dat deze wordt onderbroken door een telefoontje van het thuisfront. Manlief vertelde me dat zoonlief me wat wilde vertellen. Leuk, dacht ik, zo'n papadag waarop ik op mijn werk gebeld wordt met een enthousiast verhaal over wat er gedaan is of over wat er gaat gebeuren. Ik had helemaal zin in het gesprek met onze zoon.
"Mama," klonk het stemmetje, "Ik heb mijn tand uit mijn mond gevallen." Mijn enthousiasme over wat er me verteld ging worden, was plotsklaps verdwenen. Wat?! "Geef je vader eens terug." Er was nu nog maar één stem die ik wilde horen. De stem der verantwoording. Mijn hart klopte in mijn keel. Ons lieve kind miste een tand, door een val! Het ongeruste gevoel begon in mijn buik en nam mijn hele lichaam in beslag.
Manlief kreeg een spervuur van vragen over zich heen die geen van allen een bevredigend antwoord voor mij opleverden. Nee, hij was nog niet naar de tandarts geweest. Nee, hij had er zelfs nog niet aan gedacht de tandarts te bellen. We hingen op, nadat manlief me verzekerde om de tandarts te bellen en -indien de tandarts dat nodig achtte- bij de tandarts op bezoek te gaan. De rest van mijn werkdag verliep door mijn ongerustheid niet zo prettig.
Thuis bleek het allemaal iets minder ernstig als dat het door de telefoon geklonken had. Er was geen hele tand uit de mond van zoonlief. Er was een hoekje van zijn voortand af. De tandarts heeft de voortand gevijld, zodat de scherpe randjes verdwenen.

Dit voorval -het tandincident- is meerdere keren in het bijzijn van manlief besproken. Al was het alleen maar omdat zoonlief aan iedereen zijn tand showde en ik -als echte vrouw zijnde- dan benadrukte dat ik op mijn werk gebeld werd en zoonlief het verhaal aan mij vertelde. En vooral het “geef je vader eens terug” kreeg extra nadruk.

Stel je een heerlijke werkdag voor. Stel je dan voor dat deze wordt onderbroken door een telefoontje van het thuisfront. Manlief belde. Hij vertelde me dat zoonlief me wat wilde vertellen, dat er echt niets gebeurd was, dat het alleen materiële schade was en dat zij helemaal oké waren. Gerustgesteld, alvorens ik wist wat er ging komen, kreeg ik zoonlief aan de lijn.
"Mama, we zaten in de auto. Toen kwam er een andere auto en die keek niet. En toen boem tegen onze auto aan. Onze auto is helemaal kapot." Zoonlief was duidelijk vol van het hele gebeuren. Ik stelde hem tal van vragen. Of hij geschrokken was, of hij -tja, ik blijf een mama- zijn gordel om had en als laatste vroeg ik hem of hij zijn vader weer even wilde geven. Manlief pakte de telefoon over.
"Dank je wel."
"Wat?" Hij begreep het niet direct.
"Dank je wel voor je uitgebreide introductie. Dat was heel fijn." Vervolgens vroeg ik natuurlijk hoe het met onze auto gesteld was en of zoonlief echt zijn gordel om had. Tevreden legde ik na het gesprek de hoorn op de haak. Ik keek mijn kamergenoot aan en legde uit wat er destijds gebeurd was bij het tandincident. Mijn collega knikte begrijpend. Hij begreep nu waarom dit gesprek zo'n gek verloop kende.
"Dus total loss?"
"Economisch wel ja." Maar dat was niet de belangrijkste conclusie die ik uit het gesprek getrokken had. Manlief was leerbaar. Daar waar het op het relationele vlak vaak uit en den treure besproken moet worden en herhaald en herhaald en herhaald, is het ouderschap, het vaderschap, blijkbaar gemakkelijker te beïnvloeden. Dat bevalt me erg goed. En ja, die werkdag is verder erg goed verlopen. Bij thuiskomst schrok ik wel van de toestand waarin onze auto zich bevond, maar de blijdschap dat het enkel materiële schade was, overheerste.