Jullie waren een twee-eenheid. Dankzij de liefde voor elkaar hebben jullie nu een of meerdere kinderen. Een mooi citaat vind ik: “Het enige wat meer wordt als je het deelt is liefde”. Waarschijnlijk is jullie relatie na de komst van de kinderen hechter geworden, maar is de relatie wel veranderd. We vroegen aan jullie om je ervaringen aan ons te vertellen. Hieronder lees je vier verschillende verhalen.

Jet:
Als ik een goed geheugen had, dan kon ik misschien onze relatie wel indelen in de-relatie-zonder-kinderen en de-relatie-met-kinderen. Dat geheugen ontbreekt echter dus kan ik me niet actief herinneren of het daadwerkelijk zo is, ik vermoed echter dat een dergelijke onderverdeling redelijk terecht is.

De-relatie-zonder-kinderen kenmerkte zich door samen dingen te ondernemen. Als we niet bij elkaar waren, dan verlangden we om bij elkaar te zijn en om bij elkaar te zijn moest je zoveel mogelijk excuses verzinnen. Zo ontstaat denk ik dat je altijd maar op zoek naar dingen die je samen kan doen: samen naar de film, samen naar het strand, samen naar de stad, samen naar de kroeg... noem het maar op. Toen we gingen samenwonen hoefden we niet meer van alles te verzinnen om maar samen te kunnen zijn. Dat lijkt even saai te worden, maar langzaam merk je dan dat er ruimte komt voor nog diepere gesprekken en voor hulp aan elkaar. Dat kunnen kleine dingen zijn zoals elkaar helpen in het huishouden, of grotere dingen zoals de ander helpen als die ergens mee zit.

De-relatie-met-kinderen kenmerkt zich als een steunpilaar voor elkaar zijn. Elkaar onvoorwaardelijk steunen geeft zoveel meer diepte in een relatie, een andere dimensie van 'houden van'. We leven een druk en hectisch leven waarbij we veel eisen aan onszelf stellen ten opzichte van de opvoeding en ten opzichte van werk. Zo ontstaat natuurlijk vanzelf een grote behoefte aan een steunpilaar. Ik vind het prachtig dat we dit voor elkaar kunnen zijn. Het zou echter nogal zwaar op de hand zijn als onze relatie enkel nog op het steunpilaargehalte zou functioneren. We vinden het dan ook heel belangrijk om het ondernemen van activiteiten ook in ere te houden. Zo gaan we binnenkort een weekendje weg, met zijn tweetjes. Wellicht dat we naar een film gaan, naar het museum, naar de kroeg... noem het maar op. De activiteiten zijn eigenlijk bijzaak, het bij elkaar zijn en daarvan genieten, daar gaat het om. Van je kinderen houd je onvoorwaardelijk en zo groeit het besef dat je ook van je partner onvoorwaardelijk houd. Hij is er voor mij, ik ben er voor hem, punt.

Ester:
Toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, liep mijn toenmalige relatie fout. Ik ben alleen gaan wonen in de zevende maand van mijn zwangerschap.
Tijdens die zwangerschap kreeg ik een relatie met mijn huidige man. Met andere woorden: ze was er al toen de relatie begon.
Omdat mijn dochter ook nog een papa heeft waar ze een aantal dagen in de week is, hebben mijn man en ik altijd veel tijd samen gehad. Een luxe. Tijd samen zie ik als een belangrijke voorwaarde om je relatie goed te houden. Ook een andere kant van elkaar te zien. Je weer vrouw voelen en niet alleen maar moeder. Intieme gesprekken voeren, vrijen zonder telkens overal rekening mee te houden.
Sinds onze gezamenlijke dochter is geboren, anderhalf jaar geleden is er veel van die "samen tijd" af gegaan. We zijn nu een "normaal" gezin. Het kostte en kost wat moeite om ons aan te passen daaraan. Met name het eerste jaar na de geboorte was er weinig "samen" en vooral veel moeder-kind. Door dat uit te spreken naar elkaar en door nu echt momenten samen te plannen, vinden we onze weg naar elkaar toe wel weer.
Mijn man en ik hebben allebei niet zo'n warm nest gehad. We kunnen samen met tranen in onze ogen en soms zelfs tranen op onze wangen kijken naar onze meisjes. Zo veilig en zo gelukkig. Dat wij dat kunnen doen voor ze, ongelooflijk. Dat maakt de verbinding naar elkaar ook hechter dan ooit.

Marian:
Wij woonden nog maar net samen toen ik zwanger werd van onze oudste dochter. Op zich veranderde er door haar komst niet zo heel veel aan onze relatie. We waren toch nog bezig met het uitvogelen van onze relatie, en we groeiden er eigenlijk alleen maar door. Ik was veel alleen doordat mijn man vaak 's avonds werkte, en mede omdat ik toch al een behoorlijke control freak ben nam ik de meeste beslissingen omtrent de opvoeding. Mijn man vond dat prima, hij komt uit Afrika en was dat ook wel zo gewend. De problemen begonnen eigenlijk toen ik een miskraam kreeg en mij absoluut niet gesteund voelde. Mijn man werkte alleen maar meer, en alles kwam op mij neer. Niet lang na die miskraam werd ik weer zwanger, van mijn jongste dochter. Na de bevalling kreeg ik een postpartum-depressie. En weer werd ik niet gesteund door mijn man. Ik zat thuis met twee kleine kinderen en moest weer alle beslissingen alleen nemen en het echte opvoeden liet hij aan mij over. Mijn jongste sliep -en slaapt nog steeds- erg slecht, en alle zorg kwam op mij neer. Mijn man was vaak zes avonden van huis, en de avonden dat hij thuis was had hij geen zin om samen iets te ondernemen. Door de vermoeidheid en de depressie had ik geen zin meer in seks, en omdat de enige tijd dat we echt samen thuis waren de ochtenden waren - wanneer de kinderen dus thuis waren - konden we ook nooit een echt gesprek voeren. We groeiden steeds meer uit elkaar. Hadden parallelle levens: naast elkaar maar niet echt met elkaar. Toen mijn jongste net een jaar oud was, en ik net weer een beetje grip op het leven begon te krijgen, kwam mijn man met de mededeling dat hij wilde gaan scheiden. We zijn nu bijna een jaar verder en het was echt een moeilijk jaar. Ik ben nu een alleenstaande mama van twee dochters onder de vijf jaar. Nu gaat het beter met me, ook al is het moeilijk om mijn eigen weg te vinden. Maar het voelt veel beter dan toen ik het nog binnen mijn huwelijk alleen probeerde te doen. Ik denk dat als er geen kinderen zouden zijn gekomen, dat onze relatie ook geen stand had gehouden. En wat dat betreft ben ik blij dat het zo gegaan is, want ik had mijn twee meiden echt voor geen goud willen missen.

Daphne:
De relatie met mijn man is wel veranderd na de geboorte van Lisa. De eerste drie maanden waren we vooral heel erg moe, waardoor we nogal kribbig en kortaf naar elkaar waren. Terwijl we daarvoor eigenlijk nooit ruzie hadden.
Vanaf dat Lisa vier maanden was zijn we in rustiger vaarwater gekomen. En merk ik dat onze relatie geïntensiveerd is. Het eerste gevoel van "stapel verliefd zijn" is weer terug. We doen ook allebei ons best om de spaarzame momenten die we samen hebben bijzonder te laten zijn. Want we hebben minder tijd voor elkaar.
Ik heb ook een kant van mijn man leren kennen die ik daarvoor wel wist dat hij die had, maar nu bewuster zie. Hij is enorm zorgzaam, zowel voor mij als voor Lisa. Ik vind het ook zo mooi om hem zo trots met zijn dochter te zien.
We zijn wel echt een gezinnetje geworden.

Meer weten?

Sandarijn van der Doef schreef het boek “Een kind en je relatie”. Kosmos uitgevers, 2006.

Sandii Zachte en de lezers van Kiind.nl © 2010