Het begint altijd zo leuk en gezellig. Je kletst wat met een medemoeder over jullie prachtige kindjes. Maar voordat je het weet, overkomt het je. Er is een vraag gesteld uit De-Top-Drie-Van-Gevaarlijke-Vragen. Hiermee bedoel ik de op het oog zo onschuldige vragen: Geef je de borst of de fles? Blijf je thuis of werk je? Geef je potjes of kook je zelf?

Wanneer één van deze drie vragen eenmaal gesteld is, voel je langzaam maar zeker de sfeer omslaan. Je hoort de andere moeder bijna denken:”Behoort ze tot mijn club of toch niet?” Met een beetje geluk heb je een gelijkgestemde voor je en kan het gesprek zonder gevaar worden voortgezet. De sfeer wordt dan weer vertrouwelijk en je keuvelt gezellig verder over de nieuw gevonden overeenkomst tussen jou en de medemoeder. Maar owee als je het ‘verkeerde’ antwoord geeft. Het antwoord is je lippen nog niet over of daar begint het gedonder al. De moeder tegenover je voelt direct de behoefte om uiteen te zetten waarom zij het anders doet. Dit kan zowel verdedigend (wegens schuldgevoel) of verwijtend (wegens betweterigheid) zijn. Hoe dan ook, je komt er niet zonder kleerscheuren vanaf. Direct heb je spijt van je eerlijkheid en vervloek je in stilte je medemoeder voor het stellen van deze ‘verboden’ vragen. Zij zou toch beter moeten weten! Want zoals je inmiddels hebt ontdekt: jullie zullen er nooit uitkomen.

Meerdere malen vroeg ik mij af waarom een van deze drie vragen mij gesteld werd. Negen van de tien keer bleek de betreffende moeder namelijk het antwoord helemaal niet te willen horen. Op de een of andere manier wordt het altijd opgevat als een aanval op haar keuzes. De oplossing voor deze netelige situatie heb ik helaas nog niet gevonden. Het terugkaatsen van de vraag is alleen maar uitstel van executie. Net als een boemerang komt de vraag toch weer bij je terug. Wel weet je dan in ieder geval hoe de andere moeder denkt, wat je een voorsprong oplevert. Geen antwoord geven is onbeleefd en dus zit er niets anders op dan op goed geluk jouw keuze op tafel te leggen.

Na een aantal van deze gesprekken is mij inmiddels duidelijk geworden dat er een hoge mate van onzekerheid aan ten grondslag ligt. Door het ‘verkeerde’ antwoord te geven zeg je immers indirect dat je het niet eens bent met de keuze van je medemoeder. Aangezien er niets persoonlijkers is dan de opvoeding van je kinderen, raak je hiermee een gevoelige snaar. Om dit obstakel in het contact met medemoeders voor eens en voor altijd uit de weg te ruimen, wil ik tegen alle moeders zeggen: Wees een vent! Maak een keuze en sta er dan ook vierkant achter.

Zelf sta ik altijd pal achter mijn keuzes. Dat betekent dat je bij mij nooit het 'verkeerde' antwoord kunt geven. Het maakt mij namelijk niets uit of jij de borst of de fles geeft, of je werkt of thuisblijft, of je potjes of verse voeding geeft. Uiteraard heb ik met goede reden mijn keuzes gemaakt en hebben die mijn voorkeur. Maar jij moet doen wat bij jou past. Het enige wat ik van moeders verwacht is dat ze zich verdiepen in de mogelijkheden alvorens een keuze te maken. Heb je deze weloverwogen gemaakt, sta er dan ook achter. Een gesprek met een onderwerp uit De-Top-Drie-Van-Gevaarlijke-Vragen, kan dan eindelijk een gesprek zijn wat we ontspannen als moeders onder elkaar kunnen voeren. 

Christel Rengers © 2010