Op mijn mamadag zonder zoonlief (hij is op vakantie voor een paar dagen met opa en oma) zit ik vol met plannen. Zoals velen van jullie weten, twitter ik (KiindDiana). Deze dag verschijnt er, dankzij een retweet (een doorgestuurd bericht) in mijn twitterlijst een bericht over Nicky. Nicky is een meisje van 7 jaar. Ze heeft nog maar kort te leven. Haar wens is een hele kamer vol met kaartjes.

Op mijn to-do-lijst van vandaag stond, voordat ik dit bericht zag, kaartjes kopen. Ik heb deze week namelijk een verjaardag van iemand die 50 wordt, een bruiloft, een vriendin is zwanger en een andere vriendin is deze week één jaar getrouwd. Het is dus een kleine moeite om een kaartje voor Nicky te gaan kopen.
Onder de douche probeer ik te bedenken wat een 7-jarige een leuke kaart zal vinden. Ik vraag me tegelijk af of ze niet enorm veel dezelfde kaarten zal krijgen. Helaas ben ik geen geboren knutselaar en zit een originele zelfmaakkaart er niet in. Zoonlief kan ik evenmin aan het werk zetten, want hij is niet thuis.
Dit wordt een moeilijkere opgave dan ik had gedacht. Ik heb namelijk moeite met het maken van keuzes. En vandaag heb ik er extra veel moeite mee. Dat heeft meerdere redenen. De eerste reden is dat ik de afgelopen weken al meer dan genoeg keuzes heb moeten maken. Op mijn werk ben ik met een aantal keuzes geconfronteerd. Manlief en ik hebben relationeel gezien een paar heftige weken achter de rug, waarbij we met meerdere keuzemogelijkheden te maken hadden. De tweede reden heeft te maken met het laatste kaartje dat ik verstuurd heb. De laatste keer dat ik een kaart moest kiezen, was dat een 'sorry'-kaart, omdat ik iets goed te maken had of in ieder geval omdat ik iets goed wilde maken. Dat het uiteindelijk allemaal anders gelopen is, had waarschijnlijk niets met de keuze van de kaart te maken. En ook niet met de keuze van de door mij geschreven tekst. Het heeft er wel toe geleid dat ik er uiteindelijk voor heb gekozen om het einde van een voor mij dierbare vriendschap te accepteren, maar makkelijk is dat allerminst. Ik mis die persoon. En nu zijn er mensen die binnen een veel te korte tijd Nicky moeten gaan missen.
Dus eigenlijk wil ik deze keer geen keuze maken. En dan dringt het besef tot me door: waarom kiezen? Nicky wil een kamer vol kaarten. Dus als er twee verstuurd worden, is dat alleen maar in haar voordeel. Ineens dansen er heel veel ideeën van mogelijke kaartjes in mijn gedachten. Ik word er helemaal blij van. Ik hoef geen keuze te maken. Ik kan gewoon alle kaarten die ik wil sturen naar haar verzenden.
Al jaren ligt er hier in huis een hele mooie kaart. Er staan meerdere foto's van een babyeendje op, vanuit verschillende posities genomen. Het is één van mijn lievelingskaarten. Jarenlang heb ik ernaar gekeken, en nu ligt hij al jaren in een lade te wachten op een gelegenheid waarvoor ik deze kaart uitstekend geschikt vind. Zal Nicky net zo dol op babyeendjes zijn als dat ik ben? Ik besluit de gok te wagen.

In de supermarkt loop ik langs het kaartenrek. Ik heb me voorgenomen om in de kaartenwinkel kaarten te gaan kopen, maar ik kan het niet laten om hier ook even te kijken. De bruilofts- en zwangerschapskaarten hier bevallen me niet, mijn ogen worden wel getrokken naar een vrolijke kaart van een kikker. Deze kaart schreeuwt gewoon om verzonden te worden naar Nicky. Ik stop de kaart in mijn boodschappenmand en kijk verder. Uiteindelijk belanden er meerdere kaarten in mijn mandje.
In de kaartenwinkel vind ik de kaarten die ik voor mijn to-do-lijst nodig had. En nog een andere kaart waar ik vrolijk van word. Ik koop voor de zekerheid ook postzegels. Er wordt me gevraagd of ik er eentje wil doneren aan een school in een ver land. Natuurlijk doneer ik een postzegel. Daar hoef ik niet over na te denken. Ik heb voldoende postzegels voor alle kaarten die verzonden gaan worden.

Thuis heeft het schrijven van de kaarten voor Nicky de prioriteit. Een pen is zo gevonden. Als eerste gaat de kaart van het babyeendje beschreven worden. Het voelt goed om deze kaart eindelijk een bestemming te geven. Als tweede mag de kikker naar haar toe. De kikker brengt een lach op mijn gezicht en ik hoop dat de kikker ook voor een lach op haar gezicht zal zorgen. Als derde stuur ik haar een kaart met vlinders erop, omdat ik daar zelf altijd een fijn gevoel van krijg en ik op deze manier haar een fijn gevoel wil bezorgen. Als vierde stuur ik haar een dolfijn, omdat ik als jong meisje dolfijnen geweldige dieren vond en ze dat eigenlijk nog steeds wel vind.

Ik weet niet of bij het plaatsen van deze column Nicky nog leeft. Ik weet wel dat dankzij twitter, Stichting Kinderwens en de wens van Nicky heel veel mensen stil hebben gestaan bij de breekbaarheid van het leven. Kinderen van 7 horen geen hersentumoren te hebben. Nicky, familie en vrienden, mijn hart gaat naar jullie uit. Ik hoop dat Nicky heeft genoten van haar wens en ik hoop dat velen mee hebben geholpen om haar wens te vervullen.
En Nicky bedankt, bedankt dat je me de kans gaf om iets voor jou te doen. Het is heel bijzonder om iemand niet te kennen en toch er voor die persoon te zijn.

Diana de Bont © 2010