Ik scheid braaf het afval, er branden hier spaarlampen in plaats van gloeilampen, er staat geen auto voor de deur, ik koop vaak de biologische of ecologische variant van producten, de kinderen luier(d)en in katoen en ik sla liever een deken over me heen dan dat ik de radiator aanzet. Voor de buitenwereld ben ik dus onwijs eco, een echte geitenwollensok. Volgens mij denken vele kennissen er automatisch een bos wilde dreadlocks en een muf geurtje bij wanneer ze aan me denken. Op de middelbare school was mijn bijnaam zelfs ‘Greenpeace’. Ze moesten nu eens weten, ik ben namelijk in het bezit van een compleet glasservies...

Het lijkt misschien alsof we met zijn allen zo gezellig ‘goed voor het milieu’ bezig zijn. Misschien is dat ook wel zo ten opzichte van de Hummer-rijdende, overconsumerende westerling, maar laten we onze oogkleppen afdoen en ons verlossen van deze klimaathypocrisie. Zo heb ik bij wijze van research voor deze column zo’n zes maal Google gebruikt, en heb daarmee bijna tien minuten lang ‘gegoogeld’. Dit zou gelijk staan aan het één uur lang laten branden van een gloeilamp. De computer staat hier sowieso bijna de gehele dag aan. Vooruit, ik werk veel vanuit huis, maar wanneer ik gekozen had voor het hoveniersvak had de computer niet aan hoeven staan. Gisteren zijn we nog met het gezin naar de IKEA geweest, dan lok je simpelweg overconsumptie uit: één van de grootste valkuilen van de gemiddelde westerling. Ik mag dan een van de weinige vrouwen zijn die niet van winkelen houdt, toch staat ons huis bijzonder vol met spullen die eigenlijk weinig tot geen écht nut hebben: overconsumptie dus. Daarnaast zijn er nog de spullen die wel gebruikt worden (en dus ‘nuttig’ zijn), maar waarvoor ik net zo goed iets anders kan gebruiken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een glasservies: wijnglazen, theeglazen, sapglazen, longdrinkglazen, bierglazen, whiskyglazen... Eigenlijk kan het allemaal in hetzelfde glas en toch veroorloven we ons deze luxe zomaar, of we zien het niet eens als luxe. In de regel beschouwen we ook een bakspaan niet als luxe product, maar dat ís het natuurlijk wel.
Eigenlijk ben je bij geboorte al veroordeeld tot milieuvervuiler wanneer je opgroeit in een omgeving waarbij een bakspaan niet als luxe product wordt gezien. Het is namelijk vrij tekenend voor hoe we tegen consumeren en de noodzaak ervan aankijken.

Mijn grootste milieuzonde moet daarmee nog genoemd worden: voortplanten. Hoe klein je je eigen ecologische voetstap ook probeert te houden, meerdere ‘kleine’ voetstappen vertrappen net zo effectief als enkele grote voetstappen. Onze kinderen zijn de autorijders van de toekomst - meer olie wordt aangeboord, meer asfalt wordt gelegd. Er worden weer stukjes natuur opgeofferd voor Vinex-wijken en deze huizen worden volgestopt met glasserviezen en bakspanen. Met een gezin van vijf personen kan ik er echt niet meer omheen: ik ben een vervuiler.

Ik heb dus een groen imago, mijn groene vrienden geven me schouderklopjes onder het genot van een glas wijn (geïmporteerd uit Zuid-Afrika) uit een prachtig wijnglas, we keuvelen wat over de kinderen. Nu we echter heel, héél eventjes onze oogkleppen hebben afgedaan weten we wel beter, toch?

Jannie Spruit © 2010

Beheerder van de minimalistische blog 'eenvoud'