Je ontmoet een man, je vindt elkaar leuk en besluit samen door het leven te gaan. Ergens in de komende tijd krijg je samen een kinderwens en besluit ervoor te gaan. Sommigen raken zomaar zwanger, anderen moeten met hulp van de medici proberen voor nageslacht te zorgen. Dan begint het: je buik begint te bollen, je hangt boven de wc, je krijgt enorme trek in allerlei voedsel dat je normaal niet zo veel eet, bij sommigen laat het lijf hen in de steek.
Negen maanden lang leef je toe naar jullie kleine wonder.
Negen maanden lang vol verwondering en verwachting.
Negen maanden lang heb je tijd om te wennen aan het idee dat je straks niet meer met twee bent, maar met drie (of meer).

En dan is het zover! De bevalling begint, je puft en zucht en puft en zucht en perst.Met geluk zonder scheuren of sneeën of andere complicaties. En daar is dan je kleine spruit!

Zo klein, zo hulpeloos, zo afhankelijk van jou en je partner. Maar helaas... zonder gebruiksaanwijzing afgeleverd! Wat nu? Je weet niet wat je moet met het kleine huilende hummeltje (honger? vieze luier? krampjes? mamahonger?) en er is niemand die het je kan vertellen. Want elk kindje is uniek en je zult zelf je eigen hummel moeten leren kennen in de eerste maanden van jullie leven samen.
Je wordt bedolven onder allerlei goedbedoelde adviezen die je nog onzekerder maken dan je al bent. Adviezen die trouwens negen van de tien keer toch niet werken, want jouw kind is van jou. En jouw kind is uniek! Toch sla je je door de eerste onzekere tijden heen en leren jullie elkaar kennen en begrijpen.
Al gauw heb je genoeg aan een kik of blik van je spruit om te begrijpen wat hij wil en nodig heeft. Handige hulpmiddelen hierbij zijn trouwens draagsystemen: hoe meer je je kleine bij je draagt, hoe sneller je begrijpt hoe zo'n nieuw mensje 'werkt'.

Dan groeit je kleine langzaam op tot ontdekkende dreumes en eigenwijze hardhollende peuter. De tijd gaat zo snel, veel te snel voor mama! De zwangerschapskilo's zijn misschien nog niet allemaal weg, maar geen nood, dat komt wel hoor! Je peuter is een wervelwind die van hot naar her rent met jou er achteraan. Je planten sneuvelen, besteklades worden leeggetrokken, evenals sokkenlades en alle andere kasten waar hij bij kan komen en waar je nog geen slot op had gezet. Lekker wandelen wordt een spelletje 'wie kan er harder rennen?' Peuter of mama-met-zwangerschapskilo's? Samen eten wordt 'wie kan zijn eten het verst weg gooien' en het naar bed brengen een 'joepie! Feestje! Laten we op het bed springen-festijn'. Dan kan je geduld danig op de proef gesteld worden.

Maar er zijn ook veel mooie momenten. De knuffels en kusjes die je peuter je spontaan komt brengen, het gekeuvel en de woordjes die er steeds meer uit komen, het slapende koppie achterin de auto na een dagje weg, "nog een haaltje mama?" "jahoor, schat, ik lees nog wel een verhaaltje"...

Kinderen, soms kom je een paar rollen behang te kort, maar meestal geven ze licht en vrolijkheid aan je dag. En elke dag verwonder ik me weer over de ontwikkelingen die hij doormaakt, hoeveel hij snapt en begrijpt en hoe lief hij z'n grote broer kan knuffelen.

Misschien nog ééntje dan... over een paar jaar?

Jolan Rohde