Zoonlief en ik verschillen van temperatuurbeleving. Hij heeft het al gauw warm en ik heb het al gauw koud. Dat resulteerde in het verleden tot een dik ingepakte zoon, omdat deze mama het koud had. Tot ik het zwetende puffende gezicht van zoonlief zag en hem weer bevrijdde van zijn grote hoeveelheid kleding.

Meestal betekent ons verschil in temperatuurbeleving dat ik in het begin van de winter mijn winterjas al aan heb, terwijl zoonlief het nog makkelijk zonder winterjas kan. Kan, zeg ik met nadruk, want zoonlief krijgt toch altijd nagenoeg tegelijk zijn winterjas aan, omdat mijn gevoelstemperatuur zegt dat het koud is en ik hem dan niet met een zomerjas weg kan laten gaan.

Of ik sta klaar met een vest voor zoonlief in mijn handen en hij zet zijn klaaggezicht op. Meestal is hij al zuchtend en steunend wel te vermurwen maar later op de dag (soms al vijf minuten later) tref ik dat vest dan zonder zoonlief ergens aan.

Toch zijn er ook momenten waarop zoonlief het koud heeft en ik het warm heb. Ik vermoed dat zoonlief in de nacht wel eens onder zijn dekbed (met extra deken indien nodig) uitwipt. Als hij dan uren later (van de kou) wakker wordt en na het plassen in ons bed duikt, heeft hij werkelijk steenpootjes en handen. Omdat ik manlief altijd met mijn ijsvoeten verveel (heel lief, ik mag ze altijd opwarmen met als beperking dat ik met mijn ijsvoeten niet hoger mag dan zijn knieën, heel flauw), bespaar ik manlief als zoonlief zich op komt warmen. Zijn koude voeten belanden dan tegen mijn lichaam. Hij heeft een voorkeur voor huid op huid contact (hoe zou dat toch komen?). Meestal voldoet mijn rug en voel ik daar twee voetjes en twee handjes. In tegenstelling tot manlief klaag ik niet. Ik vind deze nachtelijke opwarmsessies ontzettend vertederend. Vooral nu hij al zo groot wordt, is het fijn om in deze winternachten nodig te zijn.