"Zo kan dat toch niet," zegt zoonlief, nadat ik mijn rok heb uitgedaan en naar de hal loop. Nee, ik loop doorgaans niet in een panty met een hotpants eroverheen de straat op. Als ik me daar ooit toe geroepen zou hebben gevoeld, zal je nu toch echt zeggen dat ik die leeftijd ver achter me heb gelaten. Nee, het is noodzaak. Ik ben zo slim geweest om gewoon aan de keukentafel te gaan zitten. Ik heb niet gekeken of de stoel waarop ik plaatsnam wel geschikt was om op te zitten. Nou, het zal geen verrassing zijn. De stoel was er niet klaar voor. Het moment waarop ik op wilde staan en voelde dat mijn rok nog bleef plakken, was daar toch wel de cruciale aanwijzing voor. Poedersuiker is geen ramp. Dat heb je er zo van afgeveegd. Stroop is een ander verhaal. Twee flinke klonters stroop. Dus rok uit en in de was. Afwachten nu.
"Vind je dit niet mooi dan? Zo kan ik toch wel naar buiten." Mijn serieuze blik misleidt hem. Hij begint te twijfelen.
"Jawel," zegt hij nog twijfelend.
"Nee, dat kan toch niet." Ik begin te lachen. Zoonlief lacht mee en beaamt dat het niet kan. Ik ga naar boven om me om te kleden. Nou ja, om te kleden. Ik trek een andere hemdje aan, want mijn haren gaan geverfd worden. Die rok had dus sowieso uit gemoeten. Ik geloof dat ik liever stroop in mijn kleding krijg dan haarverf.
Terug in de keuken kijkt zoonlief kort op van zijn belangrijke karweitje. Hij mag de verpakking van de haarverf openen.
"Wat zie je er mooi uit?" zegt hij zonder te lachen. Bloedserieus is hij. Manlief en ik kijken elkaar aan en schieten in de lach. Zojuist mocht ik de deur niet uit in mijn panty en nu heeft diezelfde panty door het andere hemdje erboven ineens wel zijn goedkeuring. Van wie zal hij dat rare gedrag toch hebben?

Diana de Bont © 2011