Terwijl ik dit schrijf zit ik tot over mijn oren in de geheimen. Ik ben namelijk ceremoniemeester voor de bruiloft van mijn zusje en daarmee ben je niet alleen de persoon die helpt bij de voorbereidingen maar ook de persoon die alles mag weten. Uiteraard overlappen sommige van die geheimen elkaar en sommige staan juist weer volledig los van elkaar. Elke stiekemheid kent zijn eigen deelnemers, zijn eigen draaiboek en eigen inventaris. Hoe je dat in je hoofd allemaal een beetje duidelijk structureert, zodat ieder geheim ook daadwerkelijk voor de juiste personen verbogen blijft maar wel op tijd onthult wordt, is dusdanig gecompliceerd dat ik het zelf nog niet heb kunnen achterhalen. Ik vermoed dat de tientallen rondslingerende lijstjes hier in huis er iets mee te maken hebben.

Maar er loopt hier ook een peuter in huis rond. Eentje die sterk gelooft in het principe “wat van jou is, is van mij”. Inclusief die lijstjes dus. Waar hij ze steeds weer verstopt is een raadsel. Dusdanig goed verborgen dat hij het meestal zelf ook niet meer weet. Het is dan ook elke keer weer een hele opluchting als ik er weer een in zijn speelgoedkist vind of tussen de knuffels in zijn bed. Vanzelfsprekend vraag ik hem natuurlijk wel waar hij al mijn spullen laat. Maar het kleine boefje herhaalt dan simpelweg mijn vraag en kijkt me aan met de meest onschuldige blik die hij maar kan opzetten. Weet hij het echt niet meer of houdt hij me voor de gek? Dat is zijn geheim en ik kan er slechts naar raden.

Ik deel echter noodgedwongen bijna alles met hem. Ongegeneerd loopt hij het toilet binnen als ik daar zit, met enige regelmaat keert hij mijn handtas ondersteboven om de inhoud te bestuderen en hij is de enige persoon die weet of ik daadwerkelijk ontbijt of niet. En hij bewaart mijn geheimen goed. Stiekem uitslapen of de halve dag in pyjama rondlopen, niemand die er ooit achter zal komen want hij is zo lief om het niet door te vertellen. Als beloning mag hij samen met zijn knuffelaap en fleecedekentje nog even bij mij in het grote bed, lekker samen kriebelen en praten. En we vertellen het aan niemand, want het is ons geheim.

José Contesa © 2011