Toen mijn oudste zoon was geboren leek borstvoeding opeens niet zo romantisch meer. Van te voren dacht ik dat ik mijn kind moeiteloos aan de borst zou slingeren als een echte oermoeder. Dat liep iets anders. Kennis over borstvoeding, zoals ooit door oude wijze vrouwen generaties lang werd doorgegeven, zijn we kwijtgeraakt. Slechts twee decennia vol poedermelk en foute adviezen en alle eeuwenoude wijsheid liep zo door het gootsteenputje weg, samen met de moedermelk. Inferieur spul was het, zeiden ze tegen mijn moeder in het ziekenhuis. Haar melk werd afgekolfd en aan de wezen en andere zielige kinderen gegeven. Ik kreeg dure kunstvoeding. Dat zou ik wel even anders gaan doen, dacht mijn zwangere ik. Na maanden worstelen hadden zoonlief en ik het dan eindelijk door. Samen hadden we opnieuw dat eeuwenoude wiel uitgevonden. Goed ik was nog geen natuurtalent, maar het lukte me mijn zoon rond en bol te laten worden op mijn melk. En toen was dat Michelinmannetje ineens zes maanden.

'Ben je al gestopt?', vroegen veel mensen aan me. Het consultatiebureau vroeg hoeveel flesvoedingen mijn zoon kreeg, en of ik al een fles had afgebouwd. Hè wat? Weken ploeteren, zwoegen, proberen, kolven, nachten wakker, lactatiekundige erbij. Stoppen, moest dat nu echt? Het voelde alsof ik ingewerkt was voor een baan, om op het moment suprème mijn ontslag te krijgen. Maar ik had geluk: ik kwam een Wijze Vrouw tegen. Op een speelpleintje waren haar dochters aan het spelen, terwijl wij samen op een bankje zaten. Haar jongste dochter kwam op haar afgehuppeld en vroeg om melk. Ik verwachtte dat de vrouw haar tas zou openmaken om een beker tevoorschijn te toveren maar tot mijn verbazing schoof ze haar shirt omhoog en ontblootte haar borst. De peuter begon te drinken, terwijl ze op een been balanceerde en om zich heen probeerde te kijken.
'Geef jij borstvoeding?', vroeg de vrouw aan mij, wijzend naar het hoopje baby op mijn schoot. Ik knikte. 'Vooral blijven doen hoor! Hier verklaren ze je voor gek maar in Iran is het heel normaal om minstens twee jaar de borst te geven.'.
Ze nodigde mij bij haar thuis uit. Op de grond gezeten gaven we onze kinderen de borst. Ik voelde me verbonden met generaties moeders die zo hun kinderen hebben gevoed. Het voelde erg gezellig en knus. Mijn nieuwe vriendin vertelde dat haar oudste dochter net vijf was geworden en vlak daarvoor was gestopt met bij haar te drinken. Vijf jaar! Ik had me nooit gerealiseerd dat dat überhaupt zou kunnen! Waarom wordt dat niet verteld op de zwangerschapscursus?

Misschien vraag je je nu af waarom je in vredesnaam zo lang een kind aan de borst zou willen. Ik zeg: waarom zou je dat niet willen? Voor mij was borstvoeding het logische gevolg van zwanger zijn en een kind krijgen. Die continuïteit wilde ik niet verbreken. Het was inmiddels zo'n geïntegreerd alledaags onderdeel van mijn moederschap geworden en de basis van de relatie met mijn kind. Voeden na een jaar was ook gemakkelijk. Nachtmerrie? Even drinken en meteen weer slapen. Ziek? Mijn kind krijgt genoeg binnen via mijn melk. Gevallen? Een slokje en gaan met die banaan. Ik zou volledig met de handen in het haar zitten als ik geen borstvoeding meer gaf. Ik ben nu eenmaal graag een makkelijke ouder. 

Vaak hoor ik moeders zeggen dat ze blij zijn dat ze met zes maanden 'mogen' stoppen. Maar van wie mag dat dan? Waarom zou je een autoriteit buiten jezelf zoeken? Als de borstvoeding goed gaat en je voelt je er prettig bij dan heb je geen enkel onderzoek of advies nodig. Ik zou op deze plek de voordelen van borstvoeding uiteen kunnen zetten maar daar geloof ik niet in. Borstvoeding is het natuurlijke uitgangspunt, de biologische norm. Het lijf van een baby is ervoor gemaakt en het lichaam van een moeder is ervoor gemaakt om melk te produceren na een bevalling. Borstvoeding heeft niets te bewijzen. Het heeft de mens duizenden jaren als soort in stand gehouden. 

Hoe lang je je kind wilt voeden dat moet iedere ouder zelf beslissen of soms - zoals in ons geval -kies je ervoor om niets te kiezen, het helemaal los te laten en maar zien waar het schip strandt. De wijsheid zit hem in de eenvoud en beter dan mijn oudste zoon kan ik het niet zeggen:

'Wat voor film heb je gezien vandaag dan?'
'Een film over kinderen die langer bij hun moeders mogen drinken. Sommige kindjes krijgen geen borstvoeding en anderen tot ze al wat groter zijn.'
'Hoe lang moet een kindje aan de borst dan?'
'Tja, ze zeggen dat ergens tussen de twee en een half en zeven jaar normaal is. Maar sommigen krijgen alleen als baby of helemaal niet. Wat denk jij?'
'Hmm. Ik heb tot ik drie en een half was gedronken dus voor mij was dat precies de goede leeftijd.'

En zo is het. 

Gabriëlle Jurriaans © 2011