Word jij ook wel beschreven als nauwgezet, consciëntieus, secuur en meer woorden van deze aard? Dan herken je vast ook het stempel perfectionistisch. Ik dus ook. Analyseren, evalueren, redeneren en argumenteren gaan me goed af, maar ik neem ook vaak teveel hooi op mijn vork, verwacht teveel van mezelf en kom dus vaak bedrogen uit. Deze laatste eigenschappen brengen vaak spanningen, wat minder leuk is. Het toverwoord voor de perfectionist is dus vaak: loslaten. Jarenlang heb ik dat 'makkelijk praten' gevonden: hoe kun je nou iets loslaten als je wéét dat iets mooier/boeiender/doelgerichter/degelijker/functioneler... kortom: béter kan. Het toverwoord 'loslaten' vond ik niet aan mij besteed; ik dacht meer baat te hebben bij mijn eigen toverwoord: 'controle'.

En zo was mijn dagelijks leventje prima in orde, althans zolang ik de controle had. Als ik ergens om tien uur moest zijn dan was ik om vijf voor tien aanwezig, planningen voor simpele zaken beslaan meerdere A4-tjes en verder gaf ik uiteraard niets uit handen; alles zelf doen betekent meer controle.

Toen was daar het grote wonder: een zwangerschap, een geboorte, een baby, een moeder aan de voet van de berg die ouderschap heet. Sinds lange tijd kreeg ik het verboden toverwoord weer te horen: loslaten. Tijdens de persweeën werd me verteld dat ik het zo goed deed, maar als een trouwe perfectionist vond ik uiteraard dat het helemaal zo goed niet ging en dit snauwde ik dan ook naar de dienstdoende witte jas. Loslaten was het antwoord, loslaten. Blijkbaar liet ik los want na 27 minuten persen was mijn oudste zoon geboren. Daarna begon het echte werk pas: drinkt hij wel genoeg, waarom huilt hij nu, zou hij ondertussen moe kunnen zijn, zou het winterjasje warm genoeg zijn of moet het skipak aan? Ik begon het inmiddels tegen mezelf te zeggen: loslaten meid, loslaten.

Nu, vijf jaar nadat ik van de schrik van de twee streepjes ben bekomen en na 2,5 jaar oefenen met nog een pittige zoon, durf ik eindelijk te beweren dat het gelukt is; ik heb losgelaten. Wanneer we met zijn drieën helemaal klaar staan om de deur uit te gaan, is een omvallend glas melk of een ongelukje in de broek geen reden meer tot paniek. Ik weet inmiddels dat borsten écht geen maatstreepjes hebben. Ik weet vooral dat af en toe de boel de boel laten en gewoon kijken naar hoe de jongens onbekommerd spelen me doet beseffen dat het leven heerlijk is.
Loslaten is essentieel om te genieten.

Jannie Spruit © 2009