Ouders Natuurlijk! Beurs
03.06.2011 | Jannie | Opgroeien

Vorig jaar waren we al aanwezig met een stand en een lezing. Ook dit jaar zijn we weer van de partij! Onze plannen zijn groots en spannend. Maar laten we heel eerlijk zijn: elke maand een magazine lanceren laat weinig ruimte over om wilde plannen te realiseren. We gooien het dus op gezelligheid en dat gaat het zeker worden: gezellig!

Komen jullie ook kennis maken met ons? Kritische vragen stellen, jezelf en/of ons inspireren, gedachtes uitwisselen, gewoon even spieken of een gezellige babbel maken? Tot dan op de Ouders Natuurlijk! Beurs!

Noonie wikkeldoeken
02.06.2011 | Jannie | Opgroeien, Slapen

Op een grote paddestoel is een webwinkel met ecologische producten. Handig is hun flexibad voor kindjes die niet van douchen houden. Een klein laagje water in bad bespaart ook veel water ten opzichte van douchen.

Ook mooi zijn de Noonie wikkeldoeken. 15% van de opbrengt gaat naar het Rainmaker Conservation Project!

Eten uit eigen moestuin
29.05.2011 | Jannie | Voeding

Radijs en snijsla uit eigen moestuin zijn geoogst. Hoewel er al vanalles geoogst kan worden, kan er ook nog steeds gezaaid worden. Maak dus een vierkante meter tuin vrij en start de verwondering van hoe een zaadje uiteindelijk je maaltijd wordt.

Kiind helpt je daarbij: http://www.kiind.nl/articles/167/.

Born to Learn
27.05.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien

Hoe leren kinderen eigenlijk en hoe geef je als ouder hier de ruimte aan? Spelen is hierin heel belangrijk. Op 'Born to Learn' vind je een mooie animatie die het je uitlegd.

Loket gesloten!
26.05.2011 | Miranda | Opgroeien

Dochterlief is sinds een paar weken behoorlijk aan het 'peuterpuberen'. Als zaken even niet gaan zoals zij gewild of gepland had, volgt er regelmatig een driftbui. Gillen, krijsen, stampvoeten, nee zeggen, nog meer nee zeggen en op de grond gaan liggen.
Onze dochter praat beter dan menig kleuter, maar is emotioneel gezien toch echt een driejarige. De frustratie die dat verschil geeft voor haar is dan duidelijk te merken.
Het is even zoeken wat het beste te doen in zo'n bui. Dochterlief wil dan niet getroost of geknuffeld worden, kan het niet hebben als je iets tegen haar zegt, niks zeggen is ook niet goed. Nu kies ik er vaak voor zelf ergens anders te gaan zitten, dochterlief uit te laten razen en dan komt ze uit zichzelf vaak even 'uithuilen' of mijn schoot.
Zo'n bui is voor je kindje niet leuk, maar als ouder zit je dan ook niet bepaald ontspannen in bijvoorbeeld de wachtkamer van de huisarts met alle ogen op jou gericht!
Hoe lastig soms ook, ik zie tevens de 'upside' van deze peuterbuien. Dochterlief kan behoorlijk goed haar grens aangeven en zorgt er zelf wel voor dat hier niet snel overheen gegaan wordt.

Vandaag werd dochterlief dus drie. We zijn met ons gezin naar een dierentuin gegaan. Toevalligerwijs hadden de collega's van mijn man hier ook hun teamdag.
Nadat het tweede groepje collega's hadden staan 'oh en ah-en' bij onze kinderen, trok dochterlief de kap van haar buggy naar beneden. Loket gesloten! Ze gaf duidelijk aan klaar te zijn met alle mensen die haar zo nodig aan gaapten of tegen haar praatten.

Mooi staaltje assertiviteit, dacht ik toen trots.

Overleefd?
25.05.2011 | Madelon | Spelen, Opgroeien

Inmiddels is de feestweek van zoonlief voorbij. Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat het een week geleden is dat we ons piratenfestijn hadden. De grap vond ik eigenlijk dat we van alle kanten, maar dan ook echt alle kanten, succeswensen kregen. Want echt, met acht mannetjes een feestje vieren, dat is echt NIET TE DOEN. Ik had me voorbereid op het ergste...

Dat viel dus reuze mee. Je voorbereiden helpt overigens wel, dan kan het alleen maar meevallen. En het viel mee. Ik wenste een collega-moeder - die had het meidenfeestje van haar dochter op dezelfde middag - nog succes. En ook zij liet relaxed weten dat het springkussen in de tuin wonderen verricht had. Het taart versieren was een groot feest, vooral de slagroom in je mond spuiten. Wat mij dan weer verbaasde was, dat – behalve onze zoon – niemand zijn versierde cake op had. Zoon was dan ook hevig geïrriteerd dat iedereen al ongeveer buiten het hek stond, terwijl hij nog van z’n taartje aan het genieten was.

Na de taart gingen we op schattentocht. Mijn lief had op internet allemaal leuke sjablonen gevonden voor piratenpostpapier en piratendiploma’s. Het was allemaal net echt. En we hadden nog wat oude kisten staan die het prima deden als schatkist. Op het schateiland gingen we – met zelfversierde bandana’s - haaihappen, spijkerpoepen, gouden-eieren-lopen, schatduiken (met snoepje in een bak water), touwtrekken en hadden we een groot waterbalonnengevecht met de tegenstanders. Ze vonden het geweldig. Bij ons achter is een groot maar verstopt veld, dus daar was niemand en ze konden nog even helemaal los. Als dan op de terugweg de mannen die al zes zijn zeggen dat ze het ‘echt vet’ vonden, en ik later door een andere moeder word bedankt – haar zoon wil nu hetzelfde – denk ik: dat hebben we toch weer goed gedaan. Met veel dank ook vooral voor mijn lief, want hij heeft het meeste gedaan. Als ik dan hoor dat andere moeders in hun eentje met zes jochies door het bos moet struinen, dan realiseer ik me dat het toch dat ik wel heel erg bof. Kennelijk is het niet voor iedereen logisch dat je er met zijn tweeën bij bent op het partijtje van je kind. Of kan ik dat niet zeggen? Mijn vader was er vroeger ook altijd bij, en dat is nu ruim 30 jaar geleden…vond ik ook logisch.

Volgend jaar doen we het weer!

Niet voeren!
24.05.2011 | Miranda | Voeding

Afgelopen weekend hadden we het verjaardagspartijtje van een van onze nichtjes. Met zoonlief (van zes maanden) op schoot zit ik te kletsen met zijn opa. Ineens zie ik een lepel met een toef slagroom voor de neus van zoonlief. Even denk ik nog dat het een grapje is, om te kijken of het de aandacht trekt van onze zoon. Maar het lijkt toch echt de bedoeling dat deze lepel in de mond van zoonlief belandt.
Stomverbaasd ben ik!
Buiten dat wij het principe hebben onze kinderen zeker hun eerste twee levensjaren geen suiker te geven, is zoonlief pas een halfjaar. En is hij daarmee nog maar net begonnen met groente en fruit.

Wat is het toch dat mensen regelmatig allerlei eten - en dan met name zoetigheid - in onze kinderen willen stoppen?

Het valt niet altijd mee om aan de tussendoortjesmaffia te ontsnappen.
In de supermarkt laatst ging dochterlief van alles uit het rek bij de kassa trekken. Als ik haar hierin corrigeer gaat ze huilen, zo tegen een kleine peuterdriftbui aan. Op dat moment zegt de kassajuf 'Ach, mag ze dan misschien een snoepje?'.
Zondag ben ik met dochterlief gaan fietsen. We hebben samen wat gedronken bij een theehuisje waar ook een markt was van biologische boeren. Bij een kraampje lagen wat spekkies. Dochterlief mag er één van mij hebben. Bij het volgende kraampje vraagt een vrouw of dochterlief een spekkie mag. Als ik bedank en zeg dat mijn dochter er al één heeft gehad wordt ik aangekeken alsof ik de strengste der moeders ben.

Toen onze dochter klein was namen we altijd bakjes met fruit of suikervrij lekkers voor haar mee. Nu zij bijna drie is nemen we niets meer voor haar mee en kan zij wat taart of iets dergelijks proeven op een feestje. Alleen bepalen wij dan de hoeveelheid en wat. Mensen zeggen dan weleens dat wij makkelijker zijn geworden. Wij zijn niet makkelijker geworden, onze dochter is ouder geworden. En zoonlief? Hem staat hetzelfde te wachten ;)

Volgende week wordt dochterlief drie. Dan mag er hier lekker gesnoept worden van de appel-gierst-soufflé en een rabarber-aardbeientaart, natuurlijk suikervrij.

Feestweek
07.05.2011 | Madelon | Voeding

Elk jaar is het weer een feest, de verjaardag van de kinderen. Als je dit leest, val je midden in onze festiviteiten. Ik kan me daar erg op verheugen, gewoon omdat ze het zelf heel spannend en leuk vinden, en ze eigenlijk helemaal niet weten wat het betekent. Tot nu.

Zoon is deze week jarig, hij wordt vijf. Wat ik altijd heel fijn vond, was dat onze kinderen nooit zoveel verwachtingen hadden van hun verjaardag. Ja, natuurlijk de cadeautjes en de taart met kaarsjes, het zingen en bezoek. Maar, hoe die cadeaus er dan uitzagen, en wat voor taart dat was, dat was nooit zo relevant. Als het er maar was. Dit jaar is dat anders.

Want, als je vijf wordt zit je in ons land doorgaans op school. En heb je dus de verjaardag van – in ons geval – de hele school al achter de rug. Met alle (on)gewenste bijeffecten. Ik blijf me namelijk verbazen over traktaties (ALTIJD snoep), de feestjes (speelparadijzen) en de hoeveelheid kinderen op een kinderpartijtje. Noem me conservatief, niet hip, ‘doe-niet-zo-moeilijk-het-is-feest', en variaties op dat thema. Ik vind dat dus echt onzin. Ze worden vijf (of zes)! En, een traktatie kan toch ook een leuk cadeautje zijn? Waarom moet dat nou altijd snoep zijn? Omdat het feest is? Het is elk jaar dertig keer feest. En dertig keer een partijtje. En dan ook nog op de opvang. Het kan niet elke dag ‘feest’ zijn! Er zijn toch alternatieven? En, naar overdekte speelparadijzen of andere grote partijtjes: als je daar nu al aan begint, wat moet je dan nog bedenken als ze straks tien worden? Waar gaat het heen? Nou ja, zielig of niet, wij hebben er voor gekozen om het toch een beetje anders te doen.

Als fervent webshopper heb ik de nodige leuke cadeautjes geshopt om te trakteren. Zit geen suiker in! En, het feestje doen we lekker thuis, op het schateiland tegenover ons huis (dat is een soort mini-Nieuwkoopse-plassen) en op het grote veld bij ons achter. En daar hebben we een verhaal omheen bedacht, zodat het ook nog wel een beetje spannend en leuk is. En de mannen straks op het partijtje helemaal los kunnen. Dan is het huis maar even vies. Voor de zekerheid hebben we de inhoud van de spelletjes nog wel even gecheckt bij onze man, maar hij vond het helemaal leuk. En hij mocht zelf kiezen wie hij wilde uitnodigen (en toen hij op zes uitkwam terwijl we vijf hadden gezegd, vonden we dat ook goed). Uiteindelijk viert hij vijf keer zijn verjaardag: op z’n verjaardag, de dag erna (met familie), op maandag op school (want het is vakantie), op dinsdag op de NSO (dat kon niet op school vanwege de schoolfotograaf, dan werd het te druk) en op woensdag het partijtje. Nou me dunkt: dat noem ik een feestWEEK!

Meer lezen?

Feest vieren

Jarige job

Kinderpartijtje indianenfeest

Van Ria naar Aletha
05.05.2011 | Miranda | Slapen

Toen onze dochter geboren werd, wisten we niet wat ons overkwam. Vanaf het eerste moment heeft zij gehuild, veel gehuild. Er leek nooit een aanwijsbare reden voor te zijn. Het leek ook niet minder te worden, wat we ook probeerden. In overleg met ons consultatiebureau zijn we aan de slag gegaan met inbakeren en het boekje van Ria Blom. Inderdaad met kookwekker.

Die kookwekker was soms makkelijk, maar voor mij als moeder vaak ook niet. Echter, binnen twee dagen verminderde het huilen van onze dochter drastisch. Onze dochter leek echt baat te hebben bij de bakerdoeken; zij ontspande zich zodra zij in de doeken ging. Na een maand zijn we gestopt met bakeren (de wekker al eerder), omdat onze dochter niet meer buitensporig huilde en zich ontspannen over kon geven aan haar slaap. Vanaf dat moment is onze dochter altijd een makkelijke slaper geweest, overdag en ’s avonds.

Dus toen onze zoon geboren werd en hij – na een rustige kraamperiode – ook zo ging huilen, hebben we de bakerdoeken tevoorschijn gehaald. Maar deze keer werkte het niet…

Niet omdat onze zoon zo sterk was dat hij zich er in no time uit wist te wurmen. Nee, ik was er de moeder niet meer voor. In plaats daarvan ging ik mijn zoon dicht tegen mij aan dragen in een draagdoek, waar hij rustig van werd. Met een maand of vier zijn we begonnen met hem aan zijn bedje te laten wennen. Heel rustig.

Elk slaapje legden we hem in zijn bedje. Ging hij huilen, werd hij getroost. Liet hij zich in bed niet troosten, ging hij mee naar beneden tot na zijn volgende voeding om het riedeltje weer van voor af aan te beginnen. De eerste week sliep hij telkens hooguit een kwartier in zijn bedje. Nu varieert het van een half uur tot tweeënhalf uur! De duur van zijn slaapje hangt af van hoe wakker of moe hij is, in plaats van een vast schema.

De wijze die we voor onze zoon hebben gekozen voelt goed, natuurlijk. Soms vraag ik me dan wel eens af of we het bij onze dochter wel goed hebben aangepakt, of we bij haar niet te rigide zijn geweest. Maar spijt heb ik niet. Het paste bij ons als ouders die we toen waren en het sloot goed aan bij onze dochter.

Wij hebben ons bewogen. Van Ria naar Aletha.

Meer lezen?

Aletha Solter, De taal van huilen

Aletha Solter, Baby’s weten wat ze willen

Aletha Solter, Het ongedwongen kind

Jonnie de spin
28.04.2011 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

Ik heb eens in een artikel gelezen dat onze angst voor spinnen te wijten is aan onze moeders. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, gezien we als mens veel leren door gedrag te kopiëren. Dit wetende heb ik de intentie mijn kinderen, en dan vooral mijn dochter, zonder angst voor diertjes met zes of meer pootjes op te laten groeien. Ook voor mij een heuse uitdaging, gezien ik soms al jeuk krijg bij het zien van een of ander kriebelbeestje!

Geheel in thema heeft mijn dochter een keer het boek Jonnie (de spin) geleend bij de bibliotheek. Een geweldig boekje met mooie tekeningen dat vertelt over hoe alle insecten bang zijn voor Jonnie de spin. Mijn dochter was helemaal fan van het boekje. We hebben het inmiddels al zo vaak geleend, dat ik het boek maar voor haar heb gekocht. Sindsdien is mijn dochter fan van spinnen; telkens als ze er een ziet kraait ze het uit ‘kijk een Jonnie!’.

De leidsters van het kinderdagverblijf begrepen er niets van als dochterlief weer ‘Jonnie’ aan het roepen was, totdat ze er een keer een aangewezen had. Sindsdien kan onze lieve dochter de dames de stuipen op het lijf jagen met één simpel woordje: Jonnie.

Een hele poos geleden zaten mijn dochter en ik op de bank, samen fruit te eten. Zegt dochterlief ineens ‘kijk mama, dat is een grote Jonnie’. Ik kijk opzij en ik zie daar een hele grote dikke huisspin met een spanwijdte van negen centimeter van poot tot poot. Oké, ik had dus het voornemen mijn dochter niet bang te maken voor spinnen…

Ik heb mijn uiterste best gedaan om kalm te blijven en manlief gevraagd de ‘Jonnie’ te vangen en hem in de tuin los te laten. Dochterlief heb ik uitgelegd dat zijn vriendjes Jonnie missen en papa hem weer terug brengt naar zijn vriendjes.

Of het nu door mijn inspanningen komt of dat het gewoon aangeboren is, onze dochter heeft weinig angst voor insecten. Haar lievelingsdier is een slak. Haar favoriete bezigheid: slakken uit de tuin plukken en deze in haar slakkenhuis (oud vogelhuisje) neerzetten.

Lees ook het boek: "Jonnie" van Guido van Genechten.

Zoek ze!
23.04.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien, Voeding

Schadelijke bacteriën in groenten ontdekt
22.04.2011 | Sandii | Voeding

Het Amsterdamse VU Medisch Centrum heeft bacteriën in groenten aangetroffen die mensen resistent kan maken tegen antibiotica bij ernstige ziekten. De bacteriën zijn aangetroffen in zeven van de 120 groentenmonsters, zowel biologische als niet-biologische varianten.

Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) raad aan de groenten goed te wassen of te verhitten. De kans op besmetting zou dan geminimaliseerd worden.

Biologica vermoed dat deze bacteriën niet vanwege het gebruik van dierlijke mest komt, aangezien de bacteriën ook zijn aangetroffen in de taugé en daar komt geen mest aan te pas. Zij pleit voor een onderzoek naar de kans op besmetting via oppervlaktewater.

Aangezien niet-biologische groenten bestrijdingsmiddelen bevatten die in de vrucht zitten en er niet af te wassen zijn heeft biologische groenten nog steeds de voorkeur.