Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Betje viert feest
10.04.2011 | Sandii | Spelen, Geboorte, Slapen

Het is feestje bij Betje.com! De cartoonist die voor ons ook al illustraties heeft gemaakt, heeft nu een nieuwe website. Om dat vieren geeft Betje cadeaus weg, zoals een 'custon avatar'. Kijk dus snel op haar site. 

 

 

http://www.betje.com

 

Betje op Kiind:

Positieshirt van Betje

Kolven

Mama's moois

 

 

Jongensspulletjes
09.04.2011 | Jannie | Spelen, Opgroeien

Voor meisjes zijn er 1001 spulletjes, dingetjes, datjes en gefreubel te vinden. En voor jongens... mwah, dat vergt toch wat meer zoekwerk. Erg leuk om daarom een keer een webwinkel tegen te komen die zich juist richt op jongensspulletjes (die ook heel geschikt zijn voor meiden).

 

 

Gespot op woonkeet.nl.

 

Eigen tempo
07.04.2011 | Miranda | Spelen, Er op uit, Opgroeien

De afgelopen week zijn we voor het eerst sinds de geboorte van onze jongste een weekje op vakantie geweest. Opa en oma hadden we meegnomen, als bedankje voor de wekelijkse vaste oppasdag. Onze bestemming was een vakantiehuisje op de Veluwe, op een vakantiepark met een fijn zwembad en recreatie voor de kleintjes. We hebben een heerlijke week gehad. De kindjes hadden het naar hun zin en we hebben een paar dagen zon gehad. Wat wil je nog meer?

Onze peuterdochter keek al een hele lange week uit naar de vakantie en dan vooral naar het zwemmen! Ik was wel benieuwd hoe dat zou gaan. 

 

Toen onze dochter één jaar werd ben ik met haar gaan babyzwemmen. Dit is helaas nooit een succes geweest; dochterlief klampte zich aan mij vast. Als ik haar maar een millimeter van me af probeerde te houden zette ze het op een gillen en een brullen. Na een paar 'wen' lessen bleef het een drama en zijn we omwille van mijn dochter maar gestopt met het babyzwemmen.

 

Daar stonden we nu. Op vakantie, in het kleedhokje van het zwembad en mijn dochter stuiterend van enthousiasme. Gewapend met roze ‘Hello Kitty’ zwembandjes stapte ze dapper het zwembad in, om zich vervolgens nog voor haar voetje het water raakte aan mij vast te klampen. Ik voorzag alweer een drama. In het grote bad week mijn dochter nog geen millimeter van mijn zijde, in het peuterbad was zij de koningin zelve. Ondertussen had ze het bubbelbad ontdekt. Dit was klein en overzichtelijk en ze kon hier zo fijn rondjes in lopen. 

Elke dag werden we wakker met de zin ‘maar ik wil zo graag zwemmen’ en gingen we ermee naar slapen. Elke dag was het in het zwembad heen en weer pendelen tussen het grote bad, het peuterbad en het bubbelbad.

En op de laatste dag gebeurde het…

Dochterlief zwom (met zwembandjes) los en leuk dat ze dat vond! Waar het begin van de week was ‘nee mama, niet loslaten’, was het nu ‘niet vastpakken mama’.

 

Mooi om te wederom te merken dat ‘het wel vanzelf komt’ in het eigen tempo van een kind en fijn om mijn kind deze ruimte ook te geven.

 

Kikkerdril
06.04.2011 | Jannie | Er op uit, Opgroeien

Vorig jaar lieten we zien hoe je een kikkerpoeltje maakt. 

 

Mocht je dit jaar (weer) aan de slag willen dan is dit het moment om met een emmer naar de dichtstbijzijnde sloot te gaan. Hier staat alweer een emmertje met kikkerdril klaar om een mooi poeltje van te maken.

 

 

 

 

 

Trauma’s genezen
05.04.2011 | Laura_Annelies | Opgroeien

Het leven stelt ons voor uitdagingen. Hoe klein en beschermd we ook zijn, niemand van ons ontkomt daaraan. Als de pijn pittig is, is onze reactie dat ook. We plooien onszelf om de pijn in te kapselen of om er mee om te gaan en om te voorkomen dat het weer gebeurt.  De oevers van de rivier vormen zich naar de waterstroom. Onze door die eerste pijn ingegeven reacties hebben op hun beurt gevolgen voor zaken die niet eens aan de pijn gerelateerd zijn. Zo gaat de vorm van de oevers het landschap bepalen en ontstaan er patronen die zich door alle aspecten van het leven heen vlechten. We zijn ons zelden bewust van deze patronen en nog minder vaak kennen we het beginpunt ervan. Maar we kunnen er in het dagelijks leven geweldig veel last van hebben.
‘Ik heb nu al alles aan dit probleem gedaan, maar steeds komt het terug verdorie, en steeds weer in een nieuwe vorm,’ zeggen we dan. Therapie, coaching, healingen en oefeningen helpen de oevers te hervormen. Ze geven inzichten en  ontspanning en evenwicht die meestal van beperkte duur zijn. Want ze hervormen de oevers, niet het water.
 
Er bestaat een onbekende, eeuwenoude methode om trauma’s te genezen. Niet ermee leren omgaan, niet verwerken, niet begrijpen, maar genezen. We gebruiken hem in Magic of Life. De resultaten zijn niet te geloven.
‘Het is maar goed dat Laura mijn probleem van me heeft weg gehaald,’ zegt de 7 jarige Yunus. ‘Want anders had ik wel een rottig leven gehad.’ Daarmee slaat hij de spijker op zijn kop. De omstandigheden in zijn leven (scheiding) zijn niet veranderd, maar zijn basispijn is weg en daardoor zijn zijn overtuigingen, perceptie, gedrag en reacties volkomen anders. Zijn juf bericht dat hij nu beter luistert in de klas en betere schoolresultaten haalt. Zelf zegt hij dat hij gelukkiger is.
‘Maar ik heb nog wel een probleem,’ vertelde hij me laatst.
‘Wat is dat dan?’
‘Mijn zusje.’ Dat zusje dramt en dwingt en jengelt en zeurt en rebelleert en trekt en duwt de hele dag en is iedereen en vooral zichzelf  tot last. Na de behandeling van twee uur is ze totaal anders. Rustig, vredig, blij en bereid tot samenwerken.
Lang leve de oude wijzen die deze methode de wereld in hielpen. Het leven geeft ons uitdagingen en dat is goed want we worden er wijzer van. Maar soms mag een oude pijn gewoon over zijn.

Schema
02.04.2011 | Madelon | Opgroeien

 Het lijkt wel of ik in herhaling val, maar ik blijf toch even op het tijd aspect doorgaan. Misschien ook wel leuk, want 1x zeggen dat je geen tijd hebt, en daar vervolgens niet op terugkomen, komt niet geloofwaardig over. Althans, zo zie ik het. Zie ook mijn vorige blogs hierover, die toevallig allebei Tijd heten. 

 

Wij hebben een strak schema thuis. En, als ik er goed over nadenk, en ook verhalen van anderen hoor, ben ik echt gezegend met mijn lief. ’s Morgens staat hij als eerste op en zorgt, naast eerst voor zichzelf, dat beneden alles klaar is. Dat wil zeggen brood voor de kinderen, brood en drinken voor overblijven, thee voor mij (lieefff). En zorgt dan dat hij voor half 8 de deur uit is (streeftijd) om aan het einde van de dag de kinderen van de creche/NSO/opa-en-oma op te halen. Sinds onze oudste naar school gaat, breng ik de kinderen naar respectievelijk crèche en school, nadat ik de ontbijttroep heb opgeruimd, zodat het huis netjes is als we weer thuis komen. Omdat school -  in mijn werk-optiek -belachelijk laat begint (8.45u) ben ik met goed geluk zo tussen 9.30 en 10.00u op mijn werk, afhankelijk van de files. Om door te werken tot ik echt naar huis moet om rond 18.00-18.15u thuis te zijn zodat we samen kunnen eten. Wat mijn lief dan weer heeft gekookt/uit de vriezer opgewarmd. Dat op tijd thuis zijn lukt niet altijd, vanwege diezelfde files. 

 

Nu pleit ik erg voor file-loos reizen, maar zolang mijn dorp geen treinstation heeft, is OV voor mij geen optie. En, ik heb die files ook niet zelf in de hand – wat zou dat toch heerlijk zijn – want die staan tegenwoordig op de gekste momenten, en ik heb het grote talent om afspraken te laten uitlopen met alle gevolgen van dien. Maar, geen stress. Hoe dan ook, het schema is erg georganiseerd en strak. 

 

En dan worden de kinderen ziek. Bij voorkeur op zondagavond zodat we geen tijd hebben om ook maar iets te regelen en een van ons voor de gedwongen keuze staat om thuis te blijven. Nu heb ik doorgaans erg flexibele opdrachtgevers, waarbij thuiswerken geen probleem is. Dat geldt niet voor mijn lief. ‘Gelukkig’ had ik die maandag geen afspraken, en anders was het toch jammer van die afspraken, en was ik thuis om ons ‘Houston we have a problem’-plan in werking te laten treden. Dat bestaat uit het informeren bij mijn ouders, die dan misschien wel geen werk meer hebben (pensioen) maar wel erg veel andere bezigheden en daarmee een drukke agenda, welke afspraken ze kunnen verzetten of afzeggen of vanuit ons huis kunnen doen. Zodat zij op di/woe/do bij ons kunnen zijn. Deze keer ging dat met een lief die zijn vrije dag van woensdag naar dinsdag verzette. Mijn ouders vervingen zijn vrije woensdag, op donderdag was zoon beter en kreeg dochter koorts, die we dan op goed geluk met zetpil naar de crèche stuurde, waarbij mijn lief stand-by stond. Gelukkig hebben wij een flexibele crèche die een temperatuur van 38,5 nogal rekbaar bekijken, vooral aan het einde van de dag. Dus, dat ging goed. 

 

Dan komt het moeder/vadergevoel opzetten: tja, ze is toch ziek, en we moeten er toch zijn voor de kinderen, maar ja, vakantiedagen zijn er voor vakantie. Zorgverlof is een leuk concept dat door de overheid is bedacht, en wordt doorgevoerd, maar helaas niet in elke bedrijfsvoering is terug te voeren. En soms heb je nu eenmaal te maken met de waan van de dag en vele andere partijen waardoor afspraken soms erg lastig zijn om af te zeggen. Om maar te zwijgen van het feit dat ons schema prima werkt als er GEEN afwijkingen zijn. Zijn die er wel, dan word ik heel onrustig, en raak ik mijn overzicht kwijt. En dat heeft dan ook weer consequenties. Ik ben dan ook heel blij met mijn lief die heel goed meedenkt, en meedoet, en er niet standaard vanuit gaat dat ik als moeder het probleem wel oplost. Helaas, echt, ik vind dat helaas, zie en hoor ik dat echt nog zoveel bij anderen… Wat zouden we daar nou aan kunnen doen? Of willen we dat ook gewoon echt niet?

 

Museumweekend
01.04.2011 | Jannie | Er op uit

Dit weekend is het weer museumweekend! Op 2 en 3 april openen vele musea gratis de deuren. Ga dit weekend dus voor een cultureel of leerzaam uitje voor je kinderen.

Op de website van museumweekend kun je vinden welke musea er allemaal mee doen.

 

 

Oordeel! Oordeel!
31.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Inmiddels ben ik zes weken onderweg met mijn mindfulness training voor moeders en ik moet zeggen dat het zeker zijn vruchten afwerpt. Het lukt me vaker om in het moment te blijven, in het hier en nu. Soms lukt me dat zelfs tijdens het huiluurtje van mijn zoon of tijdens een peuterdriftbui van dochterlief.

 

In toenemende mate ben ik me bewust van alle oordelen ik als moeder wel niet heb. Laatst was ik met drie vriendinnen naar een concert. Twee van die vriendinnen zijn in dezelfde periode bevallen als ik, onze zoontjes zijn dus ongeveer even oud. Naast het luisteren naar het optreden werden onze ervaringen met onze baby’s uitgewisseld. Schoorvoetend vertelde ik dat mijn zoontje al iets wat op een ritme lijkt heeft. Schoorvoetend omdat ik niet over wil komen als een opschepperige moeder [oordeel]. Als mijn vriendinnen vervolgens vertellen dat hun zoontjes van de laatste voeding tot de eerste van de ochtend goed doorslapen, vertel ik dat we ’s nachts af en toe het speentje geven aan ons zoontje als hij die kwijt is. Waarop mijn vriendinnen nonchalant [oordeel] zeggen dat hun zoontjes geen speentje hebben. Speentjes zijn inderdaad slecht [oordeel] denk ik dan, maar ik wil toch ook echt wat slaap hebben ’s nachts. Dat snappen ze toch wel [oordeel]?!

 

Mijn kinderen verschillen dag en nacht van elkaar. Onze dochter sliep met vier weken goed door, heeft geen speen gehad, had snel een ritme en deed alles sneller dan het boekje. Ze lust alles, heeft nooit moeilijk gedaan met eten en slaapt nog steeds erg goed. Voorbeeldig zeggen wij wel eens, op wat peuterdriftbuien na [oordeel]. Onze zoon echter heeft pas net iets wat op een ritme lijkt, slaapt ’s nachts redelijk zolang hij een speentje krijgt. Die speen zijn we eigenlijk niet zo blij mee [oordeel], maar als hij hem niet krijgt gaat zoonlief enorm krijsen en loopt hij rood aan. Wat mij dan weer geen goed moeder gevoel geeft [oordeel]. 

 

Bewust zijn van al deze oordelen en nog meer kan soms ontzettend irritant zijn, tegelijkertijd maakt het me wel mogelijk te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn op dit moment en erop te vertrouwen dat alles ‘goed’ komt [weer een oordeel]. Het maakt me zeker milder naar andere moeders toe, wat het weer makkelijker maakt voor mezelf.

 Toen een vriendin me laatste vertelde dat zij haar kinderen ’s ochtends voor de televisie hun ontbijt laat eten, had ik voor het eerst – sinds mijn mindfulness – niet direct mijn oordeel klaar. Voorheen zou ik nog even tegen mijn lief geprotesteerd hebben over hoe slecht het wel niet is kinderen zoveel televisie te laten kijken, en dan ’s ochtends al en dan ook nog tijdens het eten [boel oordelen]. In plaats daarvan kon ik me goed voorstellen dat mijn vriendin dit nodig heeft om haar dag – en die van haar kinderen – ontspannen te laten beginnen. Zonder dat dit iets veranderde aan mijn ideeën hierover. Dat maakte dat ik mijn vriendin mild tegemoet kon treden als moeder en dat ik zelf niet zo veel last had van mijn oordelen.

 

En nou slapen!
15.03.2011 | Laura_Annelies | Opgroeien

De vorige keer beschreef ik grappen en grollen van mijn zoon. Het schrift waarin die staan is dik, hier zijn er nog een paar.

 

Hij was nog geen vier toen we een keer gingen eten bij zijn grote halfzus en haar zuster en moeder. Na het eten zou hij in de kamer van zus gaan slapen. Inventief zijn kinderen hè, als ze niet willen slapen? Iemand zou er een boek over moeten schrijven. Wat zouden we daar om lachen, mits onze kinderen de ik-wil-niet-slapen leeftijd zijn ontgroeid en onze irritaties onder het stof van de jaren zijn verdwenen.

 

Ik zat met de moeder beneden en halfzus bracht zoon naar bed. Hij had alle smoezen al gehad, dat wil zeggen, alle smoezen die ik kende. Hij had water gewild en nog eens water. Zijn zus was zelfs naar beneden gekomen om appelsap voor hem te halen. Weer een kwartiertje later kwam hij zelf. Hij moest poepen. Zei hij. Maar op de wc gebeurde er natuurlijk niks. ‘Er is wel poep maar die zit klem,’ verdedigde hij zich tegenover mij. ‘Hij zit vast met plakband.’

Terug naar boven, dit keer met de zus van de halfzus. Want hij kon uiteraard niet alleen zijn. Al het geduld van de zus van de halfzus kon zoon niet slaperig maken. Tenslotte was het op. ‘En nu ga ik naar beneden,’ kondigde ze aan. ‘Maar dan ben ik bang!’ zei zoon. ‘Waarvoor dan?’ ‘Dat het niet gezellig is!’

 

 

Mijlpalen
10.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Het was een week van mijlpalen voor ons. Om bij de kleinste van ons gezin te beginnen, kan ik met blijdschap vertellen dat (na lang mopperend oefenen) Auke zich nu om kan rollen! Het moment suprême heb ik helaas gemist, omdat ik net een tijdschrift aan het lezen was. Ik hoorde een ‘plof’ en toen ik naar de box keek, lag daar een klein ventje te lachen omdat hij net een grootse daad had verricht. Sindsdien rolt hij alleen maar. Zodra ik hem op zijn rug leg rolt hij ‘floep’ om. Helaas ook als ik hem aan het verschonen ben, haha.

Pieke lijkt wel een enorme sprong in haar ontwikkeling te hebben genomen; zij heeft meerdere mijlpalen behaald deze afgelopen week. Als donderslag bij heldere hemel is zij in één week tijd zindelijk geworden (overdag), kan zij netjes met haar lepel eten en kan zij (op haar T-shirt na) zichzelf aan- en uitkleden. Onbeschrijfelijk hoe trots we op haar zijn.

En ook ‘de mama’ heeft een mijlpaal behaald; ik ben weer aan het werk gegaan. Dit na een verlof van bijna acht maanden! (Door ziekte tijdens de zwangerschap en ernstig ziek zijn geweest van ons pasgeboren zoontje.) Dat was voor ons allemaal weer even wennen. Vooral voor dochterlief was het niet altijd even makkelijk als mama naar het werk ging na zo’n lange periode van exclusieve aandacht. Maar gelukkig was papa er nog om fijn mee te spelen en was het voor mijn lief erg fijn niet voortdurend een ‘nee, mama doen’ te horen. En voor mij… was thuiskomen nog nooit zo fijn!

 

 

Voor alles is een eerste keer
10.03.2011 | Madelon | Er op uit

We hebben net een heerlijk weekje wintersport achter de rug, met de hele familie. We hadden wat te vieren (40-jarig huwelijk van mijn schoonouders, zie dat tegenwoordig maar eens te halen, maar dat terzijde). In ieder geval togen wij eind februari met auto naar Oostenrijk, met geen ski-verwachtingen, en veel goede zin in een relaxte week. 

 

En dat werd het. Nu moet je weten dat mijn lief en ik erg fanatieke (Frankrijk)skiërs zijn, het gebied moet minimaal 300 km piste hebben, anders vervelen we ons. We zijn nu eenmaal aan elkaar gewaagd, en kilometervreters (dat kan de rest van de familie inmiddels ook beamen). Dus, ik had zelf altijd mijn bedenkingen over de kleine Oostenrijkse skigebieden. We zaten in een prachtig hotel in een minstens zo fijn dorpje. Lekker authentiek, er wonen gewoon mensen, ook als er geen sneeuw ligt, en een klein skigebied met zo’n 80 km piste. 

 

Maar, we gingen ook voor het eerst met kinderen. Zoon ging op les, lekker van 10.00u – 12.00u en van 13.00u – 15.00u (en als het aan hem lag ook nog tussendoor). Niet te houden. Dat deed ons dan weer goed, want wat als hij skiën nou NIET leuk zou vinden...! Onze Alberto Tomba in spe vond het fantastisch. En, op de laatste dag ging hij ook echt zelf en alleen met sleeplift (pannenkoek) naar boven, en ook heel snel weer omlaag. Wij zijn trots!

 

Dochter was nog te jong om op les te gaan, maar vermaakte zich prima in de sneeuw met slee en sneeuwballen, en ombindski’s om  te oefenen. Met een fantastisch skipak van Musjes vond iedereen haar helemaal het einde, ze leek net een teletubbie: “nee, ik ben geen teletubbie mama! Ik ben ikke’. En, als ze moe was en niet wilde slapen legden we haar heel banaal op de bank in het dalrestaurant, onder de muziekbox, te slapen. Werkte prima (al duurde het soms even voor ze toegaf dat ze toch echt wel moe was). 

 

Als je ene kind dan op les zit, en de ander afwisselend door de familie in de gaten wordt gehouden is er, zoals je begrijpt, weinig tijd voor lange skitochten, en was dat kleine gebied een verademing: in twee minuten beneden, langste afstand vijftien minuten, dus erg ver konden we nooit zijn. En, ik vond het heerlijk. Lekker relaxte pistes, geen gestress of je de laatste lift wel zou halen, niet gesloopt na een dag skiën maar gewoon lekker gesport. En, de Oostenrijkers daar waren echt bijzonder vriendelijk, kunnen we hier –en in Frankrijk– nog wat van leren. Voor alles is dus een eerste keer, voor kinderen om te leren skiën en voor ons om ook een relaxed op wintersport te gaan. En we hebben meer geskied dan van tevoren gedacht. Volgend jaar gaan we weer. 

 

Back to basic
03.03.2011 | Miranda | Voeding

Mijn lief en ik eten doorgaans verantwoord, gezond en zo hier en daar biologisch. Er wordt elke dag vers gekookt. En waar we vroeger als kind alleen in het weekend een bakje chips en een glaasje limonade hadden, hebben we nu alleen in het weekend onze nootjes en speciaal biertje. Niet zo heel vreemd dus dat wij onze kinderen ook als het om eten gaat vrij verantwoord opvoeden.

Zo heeft onze dochter totdat zij twee werd geen snoep of koek gekregen. Regelmatig werd hier dan kritisch op gereageerd vanuit onze omgeving. De kassajuf van de supermarkt kijkt mij regelmatig aan alsof ik een Spartaanse moeder ben, als mijn dochter geen koekje mag. Eenzelfde blik kreeg ik van een schoonzus, die ik voor een tweede keer weigerde bij mijn toen eenjarige dochter een stuk slagroomtaart in haar mondje te stoppen…

 

Inmiddels zijn wij naar onze dochter wat soepeler geworden. Niet omdat wij nu een andere mening zijn toegedaan, maar puur omdat zij nu ouder is. Op verjaardagen nemen we voor onze dochter geen bakjes met ‘verantwoord snoep’ meer mee. Zij kan nu net als de andere aanwezige kindjes snoepen, alleen begeleiden wij haar dan weer in de hoeveelheden. Dit omdat ‘ongezonde’ dingen nu eenmaal niet uit te bannen zijn en we haar dus maar beter kunnen leren hoe hiermee om te gaan.

 

Ondertussen hadden de zogenaamde ‘kinderkoekjes’ bij ons hun intrede gedaan. Maar dan wel die met zoveel procent minder vet, alleen natuurlijke suikers of met een "Ik kies bewust" sticker. Helemaal prima (en lekker makkelijk moet ik toegeven). Tot ik een paar weken geleden in de Happinez een artikel las over de ‘Food rules’ van Michael Pollan. Regel vijf is: ‘Vermijd voedsel waarbij suiker in de top drie van de ingrediënten vernoemd staat’. Gewapend met deze regel ben ik de supermarkt ingegaan om een verantwoord tussendoortje voor mijn dochter te gaan kopen. En ik had het serieus niet verwacht, maar het was echt niet te vinden! Zelfs niet bij de bekendere merken, of de ‘ik kies bewust’ stickers . In elk snoepje of koekje zat wel dertig procent suiker, dat was een behoorlijke eyeopener voor ons.

 

Nu zijn de ‘peuterkoekjes’ weer uit ons assortiment verdwenen en komen er – in ons huis – enkel nog maar gezonde tussendoortjes op tafel. En ik moet zeggen dat deze mijn creativiteit ook veel meer stimuleren. Zo hebben we vanochtend een fruitsmoothie met yoghurt gedronken, hebben we het weekend de gezonde koekjes van Kiind gebakken en las ik  deze week in het boek van Stefan Kleintjes dat zoethout ook een gezond tussendoortje is voor kinderen (ook voor mama erg fijn).

Gelukkig wordt hier weer de groentela door dochterlief geplunderd ; )

 

Meer weten?

http://www.kiind.nl/articles/107/Voeding_met_gebakken_lucht.html

 

 

Lachen
01.03.2011 | Laura_Annelies | Spelen

Ik vind het lachen hoor, kleine kinderen.  Naomi kreeg voor haar verjaardag een keukenboetseerset.  Op de doos staan afbeeldingen van kunstige taartjes van klei met aardbeienvulling, een vlinderdecoratie en toefjes slagroom. Maar Naomi plempt alle kleuren door elkaar en maakt bolletjes. ‘Pizza!’ schreeuwt ze. Pizza voor mama, pizza voor papa, pizza voor Johnny, pizza voor Raura (dat ben ik. Ze kan heel goed Laura zeggen, maar is het kennelijk niet eens met die naam.) De volgende dag liggen er kleibolletjes in de koelkast. ‘Heb je de pizza’s in de koelkast gedaan?’ vraag ik haar. ‘Dat zijn geen pizza’s,’ zegt ze. ‘Dat is van Johnny, dat zijn voetballen.’ Voetballen in de koelkast, oké.
Johnny is een bijzondere, zoals velen van zijn leeftijd. Hij tekent absoluut waanzinnig en heeft wijze invallen. Vraag ik zijn moeder advies over een geval van emoties.Zegt ie: ‘Gewoon kippesoep nemen.’
 
Met Dinesh heb ik ook heel wat afgelachen. Een keer zat hij op mijn schoot en liet een wind. Hij trok zijn neus op, zei: ‘Hier stinkt het,’ en sprong weg om een andere schoot te zoeken. Toen hij twee was zei hij: ‘We gaan niet slapen. Morgen gaan we slapen.’ En deze is ook onbetaalbaar: ‘We maken een kroon voor Dinesh,’ zei ik. ‘Ja, niet voor mama Laura.’ Ik: ‘Nee,’ ‘Dinesh: ‘Als je klein wordt mag je ook.’

 

Ik schrijf ze allemaal op. Jullie ook?

 

 

Spelend-wijs
24.02.2011 | Miranda | Spelen

Sinds de komst van onze zoon heb ik regelmatig het idee dat aandacht voor onze peuterdochter er te vaak bij inschiet. Voor mijn gevoel heb ik bijna geen tijd meer om met haar te spelen. En moeder als ik ben, voel ik me daar dan enorm schuldig over.

Toen ik afgelopen weekend de fotoalbums van de kinderen bij aan het werken was, zag ik echter dat het tegendeel waar lijkt te zijn. Bij de foto’s van mijn dochter van de afgelopen twee maanden, zaten bijna alleen maar foto’s van verschillende activiteiten. Hier een greep uit wat we allemaal hebben ondernomen:

We hebben samen muffins gebakken (volgens het heerlijke recept uit Kiind). Pieke heeft mij regelmatig geholpen met koken; paprika’s snijden (breken) of spruitjes laten zwemmen in een grote pan met water. We hebben samen kaarten gemaakt. Met vingerverf hebben we hiervoor hand- en voetafdrukken gemaakt, welke we uitgeknipt en op een gekleurd kartonnetje hebben geplakt. Het leukst hieraan was dat Pieke ook verf op het handje en voetje van haar broertje mocht smeren. Dan hebben we nog samen zaadjes geplant van pompoen, radijs en spaanse peper. Deze geven we elke dag een beetje water en dan kijken we samen of er al iets gaat groeien. Verder hebben we samen de was opgehangen en opgevouwen. En zodra het buiten wat warmer wordt gaat onze volgende activiteit ramen zemen worden, lekker kliederen en spetteren met een spons en water…

Terwijl ik de foto’s nog eens bekeek realiseerde ik me dat ik niet minder met mijn dochter speel, maar dat we veel meer samen zijn gaan doen. Het kan echt ontzettend leuk zijn om je kind bij de ‘dagelijkse beslommeringen’ te betrekken en hier een spel of leerzame activiteit van te maken.

 

Zie ook: 

Spelende dreumes en Peuterspel

 

 

Gezond eten?
19.02.2011 | Madelon | Voeding

Noem het toeval, of misschien moest het zo zijn, maar de afgelopen maand ben ik in willekeurige volgorde geconfronteerd met – laat ik het noemen - ‘gezond eten en slechte toevoegingen’. Ik ben groot fan van het kookmagazine Delicious., met superfijne recepten, altijd gebaseerd op het seizoen en ook met focus op biologisch. Nu stond er in het januari nummer een stukje over eten = weten. Dit keer was de titel “Iemand een onsje E-nummers”. In de inleiding stond “we lazen het boekje ‘Wat zit er in uw eten?’ en raakten een beetje van streek”. Aangezien ik zelf ook nogal van puur eten houd, haalde ik dat boekje uit de bieb. En, je raad het al, mijn reactie was hetzelfde. Ik schrok me een ongeluk. 

 

Vervolgens lees ik in Yoga-magazine een interview met een yoga-voedingsinstructeur die gewoon doodleuk zegt: ‘Een zak chips leegeten lukt prima, maar onbeperkt ananas eten lukt je niet’. Waarom eten we de ongezonde dingen teveel, en de producten die gewoon in de natuur groeien en bloeien kennelijk veel minder. Haar antwoord lag in de trant “de natuur legt daar een automatische rem op”. Het boekje ‘ Wat zit er in uw eten?’ zegt dat er in chips (en heel veel andere producten) een toevoeging zit die maakt dat je zin krijgt in meer. Tja, ik eet ook heel graag chips, en nootjes etcetera, en die hand blijft maar in de zak gaan om er gevuld weer uit te komen. Dus ik zag de kern van waarheid wel. Maar, wat die stoffen als effect op je gezondheid en gestel hebben, en vooral op dat van kinderen, daar schrok ik ook van.  

 

Komt in februari de nieuwe Kiind uit en waar gaat het eerste artikel over, juist, die toevoegingen en gezond eten. En tot slot is er in EenVandaag een item over de relatie tussen ADHD en voedingsstoffen. 

Het moest zo zijn. Het zijn wel allemaal appels en peren die ik hier met elkaar vergelijk, maar de boodschap is dat voeding wel degelijk invloed heeft op je gemoedstoestand. Waar ik me over verbaas is dat er vooral in het boekje ‘Wat zit er in uw eten?’ heel fanatiek wordt gewaarschuwd, maar dat ik er weinig wetenschappelijk ervaringen over terug kan vinden. Met uitzondering  van een paar amateuristische websites. Maar, ik vind het plausibel, want waarom zou ik toevoegingen eten of drinken die ik niet nodig heb? Dus, ik heb het boekje gekocht, en sinds kort lees ik etiketten, neem ik het boekje mee om te testen (het zijn nogal wat stoffen, die toevoegingen), hebben we alle chips, behalve naturel, en light-producten uit de kast geschrapt en heeft de reformwinkel er een nieuwe klant bij. Nu eens kijken welk effect het op de kinderen heeft. Op mij heeft het wel effect, ik ben namelijk veel minder moe. En dat alleen is me zoveel waard. Oh ja, en leuke bijkomstigheid, ik heb minder zin in snoepen, doe dat ook minder, en val er nog van af ook! 

 

PS: Delicous. noemt ook het boekje "Stefan Gates on E-numbers", hij is wat minder strikt, en ziet minder gevaar. En hij heeft een tip waar ik me sowieso wel in kan vinden: “Don’t eat to much rubbish, have fun with your food and please teach your kids to cook”. 

 

 

<< oudere berichten  |  nieuwere berichten >>