Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Winnaar
05.01.2011 | Jannie | Opgroeien, Voeding

Antje kan haar geluk niet op. Eerder won ze al iets via Kiind, en nu werd weer haar naam uit de hoge hoed getoverd! Ze mag lekker shoppen bij ikgeefborstvoeding.nl. Via twitter tipte ze mensen ons artikel 'Lekker Luierloos'.

 

Leuk detail is dat ze over een paar weken haar 2jarig borstvoedingsjubileum viert. Een mooi moment om jezelf met iets te verwennen.

 

 

Vuurwerk
04.01.2011 | Laura_Annelies | Slapen

Na het vuurwerk is mijn dochter van bijna drie eindelijk in slaap gevallen. Voorzichtig draag ik haar naar boven, een nachtje slapen in een vreemd huis. He get, ze heeft gepoept, zeg ik tegen haar vader die de spullen brengt. Op hoop van zegen verschoon ik haar. Dan gaan haar ogen wijd open. Ze staan op oorlogsstand.

 

We kennen haar langer dan vandaag, maar dit stukje, deze woede kent haar vader nog niet van haar. Ze brult, schreeuwt en wil helemaal niks, elke beweging die we maken drijft haar verder van ons af. Het is pijnlijk om te zien, en ik zie haar vader zijn ogen sluiten. Als hij een poging doet haar te strelen, springt ze op en vliegt hem letterlijk naar de keel. Hij blijft rustig en in gedachten prijs ik hem de hemel in. Ze is nog niet zover, stel ik hem enigszins gerust, nog even en dan wil ze dat ik haar draag. "Ze zit nog in een loop".

 

Na een paar minuten staat mijn man op. "Bij je moeder krijg je wel wat je wilt", hoor ik hem zeggen, en pakt haar stevig vast. Wild gillend probeert ze los te komen, en schreeuwt om mij. Ik neem haar over, eindelijk komt ze tot ontspanning. "Nog even een beetje huilen mama", zegt ze.

 

Al snel is ze in een diepe slaap, wij knetteren nog even na van al dit 'vuurwerk'.

 

9 pond! Thuis?!
30.12.2010 | Miranda | Geboorte

Mijn eerste bevalling staat als een horrorverhaal in mijn geheugen gegrift. Na een etmaal van onregelmatige weeën werd ik met langdurig gebroken vliezen ingeleid. In het ziekenhuis werd ik aan allerlei apparaten aangesloten welke zo nu en dan werden bekeken door een verpleegkundige die koortsachtig snel in en uit liep.

Uitgeput en in mezelf gekeerd onder invloed van hormonen kreeg ik half mee dat er een infuus in mijn hand werd geprikt en weg was de verpleegkundige weer…

Dat het weeënopwekkers waren had ik snel genoeg in de gaten toen ik werd overvallen door een weeënstorm die 2 uur duurde. Hierop volgde onder de felle TL-verlichting een commandogolf van drie kwartier; ‘Persen!, ‘Ogen open houden’, ‘Knieën vastpakken’, ‘Zuchten’, waarna ik onze dochter in mijn armen kon sluiten.

 

Toen ik weer zwanger was dacht ik bij mezelf dat doen we dus anders deze keer! Ter voorbereiding heb ik ‘Hypnobirthing’ van Marie Mongan gelezen. Een fijn boek dat mij weer deed geloven in de kracht van een vrouw en haar mogelijkheid een kind te baren. Het gaf mij vertrouwen in mijzelf en mijn nog ongeboren kind. Want - zoals ook Mongan stelt - het zou toch echt een fout van de schepping zijn als de mens het enige zoogdier zou zijn die niet op eigen kracht haar jong kan baren?

Om er deze keer alles aan te doen dat het mijn bevalling zou worden had ik een geboorteplan opgesteld. Groot was dan ook mijn teleurstelling toen we voor een consult werden doorverwezen naar de gynaecoloog, omdat ons kindje (net als onze dochter) groot zou worden. Het consult was bij een arts in opleiding, welke na aanhoren van ons verhaal moest overleggen met de gynaecoloog. Deze laatste hoorden we door de telefoon verbaasd roepen ‘9 pond! Thuis?!’. Ook de arts in opleiding keek ons verbaasd aan. Er moest nog een groei-echo worden gemaakt en ik moest een (vervelende) glucosetest ondergaan voor de gynaecoloog verder beleid zou bepalen. Ik kookte zowat toen we het ziekenhuis weer uitliepen, dit was niet wat ik wilde! De week tot aan onze volgende afspraak heb ik alle mogelijkheden onderzocht om maar niet overgenomen te worden door de gynaecoloog. Een vriendin met een soortgelijke missie had van haar gynaecoloog al te horen gekregen ‘alle vrouwen bevallen hier op hun rug, een gynaecoloog gaat voor een bevalling niet op zijn knieën’. Terwijl mensen in mijn omgeving zeiden dat het zo fijn was dat ik zo goed in de gaten gehouden werd en een ziekenhuis zo veilig was, kon ik wel janken bij de gedachte aan een ziekenhuisbevalling. Met stevige weerstand zaten we bij weer een arts in opleiding op consult. Verbaasd en opgelucht waren we dat deze man geen problemen zag in een thuisbevalling onder leiding van de verloskundige.

 

Bij 39 weken zwangerschap was het dan zover; in de vroege ochtend waren de weeën begonnen. Mijn man vulde op zijn gemak de kruikjes en maakte een ontbijtje voor ons. Tegen de klok van 7 hebben we mijn ouders gebeld, die bij ons in huis zouden komen om voor onze dochter van 2,5 te zorgen. Mijn beste vriendin werd gebeld voor ondersteuning en om de bevalling te filmen. De verloskundige kwam niet veel later en constateerde een mooie vier cm ontsluiting. De daarop volgende tweeënhalf uur brachten mijn man, mijn beste vriendin en ik door op ons hoge bed op klossen. In kleermakerszit zat ik de weeën zacht weg te wiegen. Mijn moeder is een paar keer met onze dochter op de slaapkamer geweest. In alle rust heb ik mijn dochtertje verteld dat zij die middag - na haar slaapje - een broertje zou hebben. Alles verliep zo gemoedelijk en ontspannen dat ik bang was dat de ontsluiting niets gevorderd was. Blij verrast was ik dan ook toen ik de verloskundige ‘zeven cm’ hoorde zeggen. Mijn vliezen werden gebroken en de verloskundige belde naar de kraamzorg om met spoed partusassistentie te vragen. ‘Met spoed, dat zal wel loslopen’ dacht ik nog lacherig. Toen de kraamverzorgster was gearriveerd was de sfeer in onze slaapkamer nog het meest te vergelijken met die van een theekransje. Er werd gekeuveld, grapjes gemaakt, gelachen en om de zoveel minuten moest ik een vervelende wee wegzuchten (die laatste twee cm voor de volledige ontsluiting). Vrij snel mocht ik gaan persen onder bemoedigende, rustige woorden van mijn verloskundige en kraamverzorgster. Omdat het schoudertje van mijn zoon vastzat ben ik op handen en knieën gedraaid. Met één vingervlugge beweging had de verloskundige het schoudertje los. En binnen drie persweeën, in nog geen zeven minuten werd onze zoon geboren.

‘Wat een klein frummeltje’ was mijn eerste reactie. De verloskundige keek mij aan en zei ‘nee Miranda, het is geen klein frummeltje’. Zijn negen pond en 55 cm bewezen het gelijk van mijn verloskundige.

Mijn bevalling was precies volgens mijn geboorteplan zonder dat mijn verloskundige dat ooit heeft gelezen. Wat een bijzonder geschenk!

En dan te bedenken dat een dag voor de geboorte van onze zoon de kranten groots kopten over het gevaar van thuisbevallingen…

 

 

Hoezo, bijzonder?
25.12.2010 | Madelon | Er op uit

Vandaag sneeuwt het. Toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, keek ik in een prachtig witte tuin. De kinderen lagen nog bij mij in bed, en met z’n drieën keken we door het raam. Ik ben altijd erg onder de indruk van sneeuw, het straalt zo’n rust uit en ik vind het zo mooi. Dus, elke keer als het sneeuwt zeg ik tegen de kinderen dat ze vooral maar goed moeten kijken en veel in de sneeuw moeten spelen. Zo vaak sneeuwt het niet in Nederland.

 

Vervolgens zegt mijn zoon vanmorgen: "Ja maar mama, het sneeuwt toch elke winter". Dus ik ging eens na: dit is de tweede winter die hij bewust meemaakt (hij is 4,5), en al is het de derde: tot nu toe heeft het altijd gesneeuwd, of lag er altijd ijs. En ook mijn dochter, die dan misschien de seizoenen nog niet bewust meemaakt -ze is bijna 2,5- weet niet beter dan dat het sneeuwt in de winter. Dus, ook al is het voor mij heel bijzonder, voor hen is dat dus minder. Ik kan me winters herinneren waarin ik in mijn dikke trui buiten liep, zo zacht was het. Of, dat ik gewoon altijd met open raam sliep. Moet ik nu even niet aan denken. Dat zou overigens kunnen komen omdat ik nu echt onder het raam slaap, dat is ook nieuw. 

 

Maar, als ik dan voorstel om lekker in de sneeuw te gaan rollen, en te sleeën, en sneeuwpoppen te maken, dan is het antwoord: “Ja, maar sneeuw is zo koud.” Omdat vandaag autorijden niet heel geslaagd was -ik stond vanmorgen dwars op de rotonde- wilde ik zoon van school halen met de slee. Stevige wandeling van drie kwartier, maar leek me wel leuk zo aan het begin van de kerstvakantie. Dus, dochter ingepakt, dekens om haar heen, en klaar. Wilde ze niet meer. Tranen met tuiten: “koud, sneeuw in ogen, niet fijn, slee eng (…).” 

 

Nu gaan we dit jaar op wintersport en voor het eerst mag zoon ook skiën. Hij vindt het op televisie geweldig om naar te kijken. Deze week hebben we samen een heus skipak gekocht met de belofte ook echt te gaan skiën. Ik moet het nog zien. Zodra het ook maar enigszins koud, nat of vies is, dan ontstaat er een collectiever terugtrekbeweging naar binnen. Geen idee van wie ze dat hebben, mijn lief en ik zijn wel erg van de frisse neus (al moet ik toegeven dat ik dat ook liever doe als het droog is en de zon schijnt, wie niet?). En ik ski ook het liefst met mooi weer, maar ik ski graag, weer of geen weer. Daar heb je mutsen, sjaals en sneeuwbrillen voor. Misschien moet ik die maar eens gaan aanschaffen! En moonboots (voor de kinderen dan). Tijd voor een online oriëntatie, vanuit mijn warme luie stoel. 

 

Nederlandse jeugd leeft gezonder
24.12.2010 | Christel | Opgroeien

Uit onderzoek van het Trimbos-instituut, het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) en de Universiteit Utrecht is gebleken dat Nederlandse jongeren gezonder zijn gaan leven. Zo ontbijten zij vaker, snoepen minder, drinken minder frisdrank en ook het roken en alcoholgebruik is verminderd. Aan het onderzoek hebben 5000 jongeren mee gedaan tussen de 11 en 16 jaar. Voor de 15 tot 16 jarigen blijft het gebruik van alcohol wel zorgelijk. Ouders blijken te onderschatten hoeveel hun kinderen drinken en roken. Hoe schadelijk het is dringt tot steeds meer ouders door en er is meer aandacht voor in de opvoeding. De meeste kinderen gaven overigens aan een goede relatie met hun ouders te hebben. Over het algemeen zijn ze tevreden met hun leven en gezondheid. Opvallend hierbij is dat hoger opgeleide jongeren hier over het algemeen positiever in staan dan lager opgeleide jongeren. Ongezond gedrag zie je ook vaker bij lager opgeleide jongeren zo bleek uit het onderzoek. Hier zou meer aandacht aan besteed moeten worden.

Bron
http://www.nu.nl/gez...-leeft-gezonder.html

Meer weten
http://www.kiind.nl/articles/181/Omgaan_met_alcohol.html/

 

 

Stem van moeder activeert brein pasgeborene
22.12.2010 | Christel | Opgroeien

Wanneer moeders tegen hun pasgeboren baby praten ontstaat er een speciale reactie in de hersenen van de baby. Canadese onderzoekers hebben dit aangetoond. De hersengebieden die geactiveerd worden zijn met name degene die geassocieerd worden met taalverwerving en motorische vaardigheden. Bij het horen van een andere vrouw zag men geen reactie in deze gebieden.

Bij het uitvoeren van het onderzoek werden er elektroden op de hoofden van 16 pasgeboren baby's bevestigd. Vervolgens moesten de moeders van de kinderen het woord 'hallo' zeggen en werden de reacties van de babyhersenen in kaart gebracht. Het bevestigd volgens de onderzoekers dat de moeder de primaire initiator is van taal bij baby's.

Bron
http://www.nu.nl/wet...pasgeboren-baby.html

Wil je meer weten over de ontwikkeling van de hersenen lees dan ook het boek "Waarom liefde zo belangrijk is" van Sue Gerhardt.

 

 

December Give-away
21.12.2010 | Jannie | Opgroeien, Voeding

Denken jullie aan de give-away?
Dit keer kun je zelf iets uitzoeken bij ikgeefborstvoeding.nl. Wij mogen namelijk een cadeaubon weggeven ter waarde van €15,00! Worden het de leuke betje-kaarten, een handige Milkband of toch een shirt van biologisch katoen?

 

Je doet zo mee:

- Stuur een artikel van ons door naar iemand anders via mail, twitter, facebook of hyves en mail ons het bewijs ( info@kiind.nl ).

OF

- Plaats op je blog of website deze give-away en mail ons het bewijs ( info@kiind.nl ).

 

Tip: bewijs kun je leveren door je bericht te kopiëren of een print screen te maken.

 

31 december is de laatst dag dat je nog mee kan doen!

 

Vieze mannen
21.12.2010 | Laura_Annelies | Er op uit, Opgroeien

Vieze mannen, hoe kun je je kind daar op voorbereiden? Toen ik een jaar of 7 was hing er bij ons in de buurt een pedofiel rond. Dit is hoe mijn moeder mij en mijn zus voorbereidde.

 

Op een dag stond er een politieauto voor een huis verderop in de straat. Daar woonde een meisje waar ik soms mee speelde. Het was niet beleefd om te blijven kijken, helaas. ‘Mama er staat een politieauto in de straat!’ ‘Ik weet het schat.’ ‘Wat komen die doen?’ ‘Dat is nog niet helemaal duidelijk.’ Een paar dagen later was dat het wel. Mama zette zus en mij aan de keukentafel met een kopje chocolademelk. ‘In het park komt soms een meneer spelletjes met kinderen doen die niet leuk zijn.’ Mijn gedachten vlogen naar die niet leuke spelletjes. Dat voelde groot en donker, alsof het tentakels had waar je niet aan kon ontsnappen. ‘… hoe je aan hem kunt ontsnappen,’ zei mama. Ik had niet opgelet. ‘Dat werkt zo. Stel je voor dat een meneer je vraagt met hem te spelen. Wat zeg je dan?’ ‘Nee dank u wel,’ zei zus. ‘Heel goed. Maar stel nou dat die meneer zo vriendelijk is geweest, dat je per ongeluk toch een stukje mee bent gelopen. Dan ben je in het park en dan wil je naar huis. Ga je dan rennen?’ ‘Ja,’ zei zus. ‘Nee!’ zei mama. ‘Dan doe je net alsof je met hem mee wil gaan. Maar je zegt tegen hem: Ik bedenk me net dat ik mijn pop heb thuis gelaten. Daar kunnen we mee spelen. Wacht u even hier, dan ga ik hem halen. En dan draai je je rustig om. Ga je dan rennen?’ ‘Ja,’ zei zus. ‘Nee, nog steeds niet,’ zei mama. ‘Dan loop je heel rustig weg, zodat hij denkt dat je meewerkt. Pas als je uit zijn zicht bent ga je rennen. Het is heel vervelend om te weten dat die man er is en wat hij doet,’ zei mama. ‘Maar het helpt om dingen te weten.’ Mama kreeg gelijk, begrip helpt tegen angst. En een degelijk actieplan nog meer. Vanaf de volgende dag bazuinden we het actieplan rond aan ieder die het maar horen wilde. De kinderen uit de buurt waren er blij mee. Ik ook, ik voelde me sterker. Want ik wist wat ik tegen foute mannen moest doen. Het helpt om te weten wat er speelt. En het helpt om al van te voren oplossingen te hebben. En het helpt om er open met elkaar over te praten.

Vroege puberteit door chemische stoffen
20.12.2010 | Christel | Opgroeien

Kinderen komen tegenwoordig veel sneller in de puberteit. Was het vroeger bij meisjes meestal rond het twaalfde jaar nu is dat veel vroeger. De nadelen die hieraan kleven zijn niet alleen sociale en psychologische aspecten waarmee meisjes op erg jonge leeftijd mee te maken krijgen. Het vergroot ook nog eens de kans op borstkanker. Onderzoek heeft uitgewezen dat de hormonen die we onder andere binnen krijgen via ons voedsel en cosmetica hier een bijdrage aan leveren. Via deze link kun je een filmpje zien over dit onderwerp. Op de website http://www.alleennatuurlijk.nl worden alvast de volgende tips gegeven:

- Maak nooit voedsel wat verpakt is in plastic warm in de magnetron.
- Serveer hormoon-vrij of biologisch vlees en zuivelproducten.
- Gebruik roestvrij stalen flessen water en geen plastic.
- Kies zoveel mogelijk natuurlijke producten voor persoonlijke verzorging of in ieder geval producten met minder chemicali?n. Wanneer het niet echt nodig is, sla het dan compleet over.

Bron
http://www.alleennat...stoffen-en-hormonen/

 

Kritiek op witbrood Blue band
19.12.2010 | Christel | Voeding

Foodwatch, een onafhankelijke non-profit consumentenorganisatie, onthulde onlangs op hun website en in het programma Kassa dat Blue Band Goede Start! witbrood geen goed alternatief is voor volkoren brood. Het bevat maar weinig gezonde voedingsvezels en micronutriënten die van nature in volkorenmeel voorkomen. De vezels zijn als het ware vervangen door kunstmatige toevoegingen. Deze hebben echter niet dezelfde positieve effecten als volkorenbrood.

De vezels die toegevoegd worden bieden niet dezelfde bescherming tegen hart- en vaatziekten als de natuurlijke vezels. Van de Gezondheidsraad mogen deze geïsoleerde vezels dan ook niet meegeteld worden in de berekening van de dagelijks aanbevolen hoeveelheid voedingsvezels. Dit gebeurd op dit moment nog wel. Daarnaast houden de voedingsmiddelenproducenten een veel lagere hoeveelheid (25 gram) te consumeren vezels per dag aan dan de Gezondheidsraad doet (30-40 gram).

Blue Band Goede Start! witbrood wordt met name gekocht door ouders. Ten onrechte wordt de illusie gewekt dat kinderen door het eten van dit product de benodigde hoeveelheid vezels binnenkrijgt. Het blijft daarom nog steeds gezonder om gewoon volkorenbrood te eten.

Meer weten
http://foodwatch.nl
http://www.kiind.nl/..._gebakken_lucht.html
http://www.kiind.nl/articles/91/Normaal_voedingspatroon.html
http://www.kiind.nl/articles/63/Tussendoortjes.html
http://www.kiind.nl/...zout_en_witmeel.html

 

 

Tradities
16.12.2010 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

De decembermaand is er bij uitstek een van tradities. De traditie die wij tot dusver hebben, is dat we er geen hebben. Vervolgens wringen we ons in allerlei bochten om ons in tradities van anderen te passen. Sinterklaas dit jaar was geen uitzondering. Beide oma’s hadden iets georganiseerd en bij ons in de straat kwam de goedheiligman ook nog eens op bezoek. Dit resulteerde, naast gezellig samenzijn, in een erg onrustig weekend met een overvloed aan prikkels. Niet alleen voor onze kinderen, maar zeker ook voor onszelf!

Nu met twee kinderen lijkt er voor ons des te meer een noodzaak te zijn keuzes te maken en eigen tradities te hebben. Meteen besloten we vanaf nu maar één Sint-moment te hebben en wel bij ons thuis. In ieder geval nu onze kinderen nog zo klein zijn. Dan bewaken wij deze grenzen voor hen, zolang zij dit zelf nog niet kunnen.

 

Zo raakten mijn lief en ik in gesprek over tradities. Wij zijn zelf nog van de generatie dat het nog vrij standaard was dat je communie en vormsel deed. Gezien wij niet actief gelovig zijn, zullen onze kinderen geen communie of vormsel doen. Wel vinden wij het belangrijk ze mee te geven dat kerst meer is dan die mooi versierde boom en familiediners. Dat er nog een kindje Jezus was en iets over de kerstgedachte.

Zelf gingen wij vroeger op kerstavond naar de nachtmis. Als kind hing daar voor mij een magische sfeer omheen; in een bijzonder verlichte kerk met zijn allen liedjes zingen, naar verhalen luisteren en niet te vergeten; laat naar bed! Bij thuiskomst aten we dan zelfgemaakt worstenbrood en dronken we warme chocomel. Als onze kinderen er oud genoeg voor zijn, willen we deze traditie voort gaan zetten. Nu kun je het natuurlijk hypocriet noemen om alleen met kerst naar de kerk te gaan. Voor mij is de kerk een plek bij uitstek om te ervaren waar het met kerst om draait. Hopelijk denken onze kinderen ooit met net zulke warme gevoelens en nostalgie hieraan terug als wij nu.

Tweede kerstdag gaan we voortaan naar de dierentuin. Want laten we eerlijk zijn, kinderen blijven kinderen en moeten ook kunnen spelen. Twee dagen kerstbezoekjes lijkt me dan wat veelgevraagd. Een moment van ontspanning en een frisse neus zijn ook dan onontbeerlijk.

 

Tradities zijn niet zomaar geboren of gemakkelijk van een ander over te nemen. Tradities maak je samen als gezin.

 

 

Miranda stelt zich voor
16.12.2010 | Sandii | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Ideeën en onderwerpen genoeg om over te bloggen. Maar eerst nog een blog schrijven om mezelf voor te stellen. Over mezelf vertellen is niet mijn sterkste kant. Niet dat er niets te vertellen valt, in tegendeel; ik heb rollen, interesses en bezigheden te over.

In de eerste plaats ben ik moeder van twee mooie kindjes. Dochter Pieke van tweeënhalf is naast sociaal erg rap qua taalontwikkeling en daarmee ontzettend bijdehand. Dit zorgt veelal voor hilarische anekdotes, maar is voor haarzelf niet altijd even gemakkelijk omdat ze hierdoor nogal eens wordt overschat.

Zoon Auke is net vier weekjes oud, hem moeten we nog echt leren kennen. Overduidelijk is al wel dat hij een heel ander kind is dan zijn grote zus.

Dan heb ik nog een leuke man. En zoals de arts van het CB laatst zei “Papa doet ook mee” aan de opvoeding van onze kinderen. Verder werk ik parttime als verpleegkundige wat inhoudt dat ik onregelmatig werk. Omdat ik ook weekenden en nachten werk heeft mijn lief regelmatig in zijn eentje de zorg voor onze kinderen. Hiermee hebben we de zorg voor onze kinderen aardig gelijk verdeeld, wat voor ons het ideale uitgangspunt is. Daarnaast vindt mijn lief het heerlijk tijd met de kinderen door te brengen zonder dat er een ‘betweterige’ moeder in de buurt is.

Als creatieve duizendpoot vul ik mijn schaarse vrije tijd met schrijven, dichten, tekenen, zingen, naaien, breien, haken, koken, knutselen, wandelen en nog veel en veel meer. En dit alles probeer ik vaak nog zo om te bouwen dat het een leuke activiteit is mét de kinderen.

Wat kun je van mijn blogs verwachten? Mijn voortdurende verwondering als ouder, overpeinzingen, bewuste en onbewuste keuzes, mijn ontmoetingen en botsingen, mijn creativiteit, mijn (eigen)wijsheid en zeker niet te vergeten, mijn onzekerheden als ouder.

 

Hoe je je kind zelfvertrouwen geeft
14.12.2010 | Laura_Annelies | Spelen, Opgroeien

Van de week werd mijn oude autoradio vervangen door een nieuwe. De oude gaf mijn cd niet terug, en die wilde ik toch wel graag weer hebben.

Al een tijdje wilde ik mijn zoon de kans geven om iets uit elkaar te halen, zodat hij zelf kon ervaren en zien hoe apparatuur in elkaar zit. Zoonlief mocht zijn gang gaan. De enige voorwaarde was, mijn cd wil ik graag HEEL van je krijgen.

Een glimmende hamer, en een nog glimmender kind gingen samen lawaai maken in de schuur. Vol trots kwamen er allerlei kreten uit de schuur, en ja na een tijdje mijn cd. Dat die toch kapot was kwam doordat bij het uitwerpen er iets in de weg zat, en dit veroorzaakte allerlei krassen. Dit had zoon zelf ontdekt. Bij mijn opmerking: "En nu mag je hem weer in elkaar zetten", kreeg ik gelukkig de 'Ammehoela-mam!' blik.

Zo, nu nog hem laten autorijden, dan kan ik de laatste van zijn 'gevaarlijke ervaringen' lijst afvinken:)

 

Wil je ook weten waardoor ik me liet inspireren?

Klik dan op deze volgende link.

 

 

Dieet van zwangere vrouw beïnvloedt voedselvoorkeu
11.12.2010 | Christel |

Amerikaanse wetenschappers hebben tijdens een onderzoek onder muizen het volgende ontdekt. Alles wat de moeder eet heeft direct invloed op de voorkeuren voor eten en drinken van de baby. Vooral het geurvermogen wordt hierdoor sterk beïnvloed. Zij denken dat hetzelfde opgaat voor mensen. Zij trokken dit vervolgens door naar het drinken van alcohol tijdens de zwangerschap wat ervoor zou kunnen zorgen dat de baby zich later aangetrokken voelt tot alcohol. Het experiment is uitgevoerd door de ene groep zwangere muizen smakeloos eten te geven en de andere groep voedsel met smaakversterkers. Na de geboorte bleek dat de jongen van de laatste groep moeders een duidelijke voorkeur voor eten met een duidelijke smaak. Ook in de hersenen was een verandering te zien in de gebieden die geuren waarnemen. De eerste groep jongen had geen voorkeur voor een bepaald soort voedsel. Tot nu toe is niet duidelijk hoe lang die voorkeuren blijven bestaan.

 

Bron: nu.nl

 

 

Vol verwachting klopt ons hart
11.12.2010 | Madelon | Spelen

Wat was het toch weer een heerlijke avond, en wat ben ik toch trots op mijn kinderen. Op allebei. Het is toch best een heel avontuur, dat Sinterklaasgebeuren. Sinterklaas die op televisie aankomt ('dan kan hij niet bij ons komen hé mam', 'nee dat kan niet schat').  Dan het Sinterklaasjournaal wat bij voorkeur en ’s avonds (als we dat al redden) en ’s morgens bekeken moest worden. Want stel je voor dat er ’s nachts wat zou gebeuren… En Sinterklaas die bij ons aankomt. En, de schoen zetten, en Sinterklaas op school, crèche en NSO. En Sinterklaas op judo, bij de voetbal en weet ik verder waar nog meer (die laatste heb ik maar overgeslagen, vond het wat veel). 

 

Zoon is nu vier, en maakt het hele Sinterklaasverhaal bewust mee. Dat vind ik wel heel leuk. Al moet ik toegeven dat ik vind dat hij veel te bijdehandte vragen stelt over het bestaan van Sinterklaas. Dus mijn antwoord was steevast: ‘Vraag maar aan Sinterklaas zelf’, en dat was nog wel eng. Maar, hij wilde wel een handje geven toen Sint aankwam, dat vond ik wel stoer. Hij kan er ook nog niet aan wennen dat Sinterklaas weer weg is en hoopt nog regelmatig op iets in zijn schoen. Helaas. 

 

Dochter is twee, en die vind het vooral allemaal heel ‘beetje pannend mama, Sinterklaas’. Pietjes vind ze leuk, maar die grote Sint, dat vind ze maar niks. Toen Sint aankwam, en langs ons liep wilde hij haar een aai geven, nou dat was dus niet gewenst (ik was doof aan een oor): 'NEEEEEEEEEE!' En ze dook nog net niet in de gracht achter me. Maar, vanachter haar grote broer, die zich ook zo ging voelen en gedragen, vond ze het allemaal ook wel leuk. Als hij maar in de buurt bleef. Zo schattig. 

 

Er werd fanatiek liedjes gezongen, elke dag kwam er wel een bij. Gelukkig werd dit niet elke avond een verzoek om de schoen te zetten. En, langzaam werkten we naar de grote dag. Lang van tevoren hadden mijn lief en ik al de speelgoedgidsen neergelegd, en heuse verlanglijstjes werden gemaakt. Gelukkig waren ze best bescheiden. *glim* En, ze zochten goed speelgoed uit: speel goed, knutsel goed, stoer goed en bouw goed. Zoals inmiddels bekend shoppen wij vooral online, dus de webwinkeliers hebben weer van ons kunnen genieten, naast de lokale speelgoedwinkel (want die had geen webshop). Op 5 december kwamen opa en oma, oom en tante met twee nichtjes (10 en 5) en oom en tante zonder kids. Zaten we daar met borrel, hapjes, broodjes en kaasjes, al wachtend op de hulppieten van 2 huizen verderop die zouden ‘bellen’. Gingen ze gewoon zitten puzzelen: Het was toch al gezellig! Toen de pepernoten vervolgens door de gang vlogen, wisten ze even niet hoe ze het hadden. Daar stond de zak, met cadeaus. Voor alle kindjes cadeaus. Na twee exemplaren vond zoon het wel mooi: 'wat een mooie cadeaus heb ik gekregen hé mam' *glim*, 'precies zoals ik had gevraagd'.  Zich vervolgens ernstig afvragend hoe Sint dat dan weet. En dochter was nergens meer te bekennen met haar ‘Bibelo’, had Sint dus goed uitgezocht. Ik zal verder niet ingaan op de hoeveelheid, het was weer veel te gek, maar wilde vooral stilstaan bij de dankbaarheid van onze kinderen voor elk cadeau dat ze kregen: overal werd aandacht aan besteed en mee gespeeld. En bij elke nieuwe cadeau waren ze weer verbaasd: 'voor mij? Nog een?'

 

 

<< oudere berichten  |  nieuwere berichten >>