Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Afscheid
01.12.2010 | Isis | Geboorte

Drie maanden geleden begon ik met het schrijven van een wekelijkse blog voor Kiind. Ik dacht toen nog dat ik voornamelijk over mijn zwangerschap zou gaan schrijven. Op 31 augustus werd mijn eerste blog geplaatst. Toen was ik nog zwanger en had ik nog geen idee hoe mijn smurf eruit zou zien en hoe hij mijn leven op zijn kop zou zetten. Nu, drie maanden later, kan ik me niet meer voorstellen hoe ik ooit zonder hem geleefd heb.
In die korte tijd is er onvoorstelbaar veel gebeurd. De smurf is geboren en is deel gaan uitmaken van ons gezin. We raakten aan elkaar gewend en we leerden zijn huiltjes herkennen. De borstvoeding maakte langzaam plaats voor flesvoeding. We leerden hoe we hem moesten verschonen, in bad doen, aankleden, voeden. In het begin vond ik het moeilijk, maar door de inmiddels opgebouwde routine kan ik me dat nauwelijks meer voorstellen. Een week na die eerste blog, op 10 september, beviel ik van onze lieve smurf.
Alles was toen nieuw. We moesten aan elkaar wennen en elkaar leren kennen. Nu kijk ik in zijn ogen en weet ik wat hij wil. Hij lacht naar ons en vertelt ons hele verhalen - die we helaas nog niet te verstaan. Blogde ik in het begin nog over een missende roze wolk, nu zijn er steeds vaker momenten waarop ik compleet smelt. Kennelijk bestaat de roze wolk bij mij uit een hoop kleine roze wolkjes. Had ik in het begin moeite met afscheid nemen van mijn oude leven, nu kan ik me niet meer goed voorstellen hoe dat eruit zag. De smurf is nog geen drie maanden oud en ik kan me al niet meer voorstellen hoe het was zonder hem.
Het smurfje was en is meer dan welkom. We zijn dol op hem en supertrots. Het is mijn allerliefste kleine schat, van wie ik meer houd dan van mijn lief. Wat die laatste overigens zeer goed begrijpt. We zijn druk bezig er iets van te maken en volgens mij doen we het lang niet gek. We doen het vast niet perfect en laten heus wel wat steekjes vallen, maar dat hoort erbij. Ook wij moeten met vallen en opstaan leren hoe we een kind opvoeden. Maar we maken er wat van! Ik heb het heel leuk gevonden om mijn ervaringen als beginnende moeder met Kiind en de wereld te delen. Het leverde hele leuke reacties op, waar ik iedereen voor wil bedanken. Mijn blog stopt, maar de rest gaat door.

 

   

Uit logeren
24.11.2010 | Isis | Slapen

Ooit leefde ik in de veronderstelling dat kinderen uit logeren gaan omdat ze dat zelf zo leuk vinden. Dat ouders dan even het rijk alleen hebben, leek mij een bijkomend voordeel. Inmiddels weet ik beter: logeren is bedacht om de ouders even rust te geven en tijd voor henzelf.
Afgelopen vrijdag is Thijmen voor het eerst uit logeren geweest. Mijn man en ik wilden graag naar de bioscoop en daarna wat drinken en dingen doen die volwassenen doen als hun kinderen er niet zijn. Een vriendin van ons had aangeboden dat zij dan wel op Thijmen wilde passen en hij kon ook wel blijven slapen. Omdat ze alle spullen van haar inmiddels vijf-jarig zoontje nog heeft, hoefden we alleen maar een gevulde luiertas met schone kleren en melk mee te geven. Zo gezegd, zo gedaan: vrijdagmiddag brachten we Thijmen bij haar. Hij leek niet erg onder de indruk te zijn van ons vertrek. Des te harder was ik dat...

Ontzettend zenuwachtig zat ik in de bioscoop. Zou alles wel goed gaan en wat als het niet goed zou gaan en hij ziek zou worden of ontroostbaar zou zijn of ons heel erg zou missen of... Ik haalde me nog net geen rampscenario's in mijn hoofd. Mijn lief dwong mij zo ongeveer mezelf te ontspannen en sprak de wijze woorden: "Als er iets niet goed is belt ze wel." Gelukkig kon ik me wel gewoon op de film richten en ervan genieten. Ook na de bioscoop bleef ik ontspannen. Natuurlijk dacht ik wel aan Thijmen, maar ik dacht ook aan mezelf en mijn lief en dat was ook wel fijn. Voor het eerst in twee maanden tijd konden we een hele nacht doorslapen en werden we pas wakker toen de wekker ging. Wat is het toch relaxt opstaan als er geen kind ligt te brullen omdat hij honger heeft...
Voor we Thijmen gingen ophalen belde de vriendin met de mededeling dat het handig zou zijn als we schone kleren voor hem mee zouden nemen. We zouden na het ophalen van Thijmen direct doorrijden naar Amersfoort en hij had al z'n kleren die we mee hadden gegeven vies gemaakt. Toen we bij haar kwamen, vertelde onze vriendin dat hij nauwelijks had willen slapen... Pas om drie uur 's nachts viel hij uitgeput in slaap, maar het vreemde ledikant in de vreemde omgeving vond hij kennelijk niet zo geslaagd. Dus de volgende keer krijgt hij toch zijn eigen vertrouwde reiswieg mee. Gelukkig had ze het niet erg gevonden; sterker nog: de volgende keer mag hij weer komen logeren. Toch schaamde ik me wel een beetje... Terwijl ik er niets aan kon doen.

Engelachtig lag hij te slapen toen we hem kwamen halen en hij bleef de hele dag heerlijk rustig en lief. Blijkbaar was hij net zo blij om ons weer te zien als andersom. Toch ben ik wel blij dat hij is wezen logeren. Eens moet de eerste keer zijn en nu heeft hij nog geen last van verlatingsangst, wat het aanzienlijk makkelijker maakt om weg te gaan. Bovendien moet hij ook leren dat hij ergens anders ook gewoon kan slapen. Maar toen ik de nacht daarop wakker werd van zijn gehuil kon ik het niet laten om te denken dat het toch wel weer heel erg fijn was dat hij in zijn eigen wiegje lag te slapen...

 

 

Geduld hebben
17.11.2010 | Isis | Opgroeien

Pak mijn woordenboek en je zal het woord 'geduld' daar niet in vinden. In de Dikke Van Dale zal je mijn foto er niet zien staan. Ik ben er niet zo goed in. Of beter: ik ben er helemaal niet goed in. Meer dan eens wordt tegen mij gezegd dat geduld zo'n schone zaak is. Waarop ik me altijd hardop afvraag of het zichzelf dan zo vaak wast. Ik ben ongeduldig - dingen kunnen mij niet snel genoeg gaan. Zo begon ik ooit vol goede moed met een dagelijkse serie buikspieroefeningen. Toen ik na een week nog geen resultaat zag, ben ik er van ellende weer mee gestopt - het ging me domweg te traag.

 

Helaas voor mij is geduld zo ongeveer het toverwoord als je voor een baby zorgt. Baby's hebben nou eenmaal niet de neiging echt mee te werken, waardoor het verschonen van een luier al gauw een kwartier in beslag kan nemen. Daarnaast is de kleine smurf heel goed in brullen. Omdat hij zijn speen kwijt is, omdat hij gespuugd heeft, omdat hij honger heeft, omdat hij een vieze luier heeft, omdat hij aandacht wil... Soms kan het heel lastig zijn om erachter te komen wát hij nou precies wil en dan wil ik nog wel eens mijn geduld verliezen. Met als gevolg dat het nog lastiger is en nog langer duurt voor hij stil is. Dat schiet natuurlijk niet echt op. Maar het is voor mij soms heel frustrerend als ik er niet achter kom wat hij wil en daar word ik ongeduldig van.

 

Nou ben ik naast ongeduldig ook zo'n figuur die het liefst alles tegelijk doet, bij voorkeur op een moment dat het mij het beste uitkomt. Dus als ik druk bezig ben met de was of het typen van een blog en Thijmen begint te huilen wil ik het liefst dat hij zo snel mogelijk weer rustig is zodat ik verder kan met waar ik mee bezig was. Zo werkt het natuurlijk niet. Juist dan duurt het lang voor hij weer rustig is en kom ik er maar niet achter wat hij wil. Voor mij is dat eigenlijk een hele goede leerschool.

 

Steeds meer ontdek ik dat Thijmen sneller rustig word als ik geduldig ben en de tijd neem voor hem. Het gaat mij ook steeds beter af. En zo leert mijn zoon mij wat nog niemand mij echt heeft kunnen leren: geduld hebben.

Goedkoop én duurzaam
10.11.2010 | Isis | Spelen, Opgroeien, Geboorte, Slapen

De kinderwagen waarin ik Thijmen vervoer, lokt vrij uiteenlopende reacties uit bij mensen op straat. Van 'dít is nou nog eens een kinderwagen!' tot 'is dat antiek?' en 'daar heb ik nog in gelegen/mee gelopen'. Onlangs werd ik door een oudere mevrouw aangesproken die het kennelijk als een mooie aanleiding zag om duidelijk te maken dat ze niets van modern moest hebben. 'Vroeger was alles beter', wist ze me te vertellen, 'tegenwoordig is alles duur en slecht.' Heel veel dingen kunnen inderdaad behoorlijk prijzig zijn, maar of het ook slecht is, waag ik te betwijfelen.

Een van de dingen die je moet doen tijdens je zwangerschap is het aanschaffen van babyspulletjes. Vooral de aanschaf van grote dingen, zoals de kinderwagen, het ledikantje en de commode, kan behoorlijk prijzig zijn. Als je bij een grote kinderwinkel gaat kijken, zie je de nieuwste kinderwagens. Die zijn al gauw een paar honderd euro. Voor een complete kinderkamer tel je zo 1000 euro neer. Maar dan heb je ook wat: een prachtige, bij elkaar passende set van kledingkast, ledikant, commode en wandplank. Of het dan ook duurzaam is moet je maar hopen. Het merk Ikke vermeldt in elk geval dat alles gemaakt is van FSC gecertificeerd hout. Dat houdt in dat de bossen waar het hout vandaan komt goed beheerd worden. Zo is de houtkap minder dan de aangroei en wordt er niet op steile hellingen gekapt, om erosie te voorkomen. Maar duurzaam is meer dan de herkomst van de materialen. Duurzaam is ook dat het op een verantwoorde manier geproduceerd is en niet door kinderhandjes gemaakt. Duurzaam is ook dat het zo mogelijk generaties lang meegaat.

In een opzicht had die mevrouw wel gelijk met haar opmerking dat tegenwoordig alles slecht is. 'Vroeger' wilde men vooral kwaliteit. Mensen hadden over het algemeen minder te spenderen dan nu. Men had domweg het geld niet om spullen snel te vervangen. Producten werden in die zin duurzamer gemaakt dan nu, zodat ze generaties lang meegingen. Met dank aan dat feit rijd ik nu met een 'antieke' kinderwagen. In de huidige maatschappij zijn we meer gericht op consumeren. We gooien producten sneller weg in plaats van er onderhoud aan te plegen en op die manier de levensduur te verlengen. Dat maakt het leven (onnodig) duurder. Het zorgt er ook voor dat producten snel moeten worden geproduceerd en het liefst ook goedkoop, want we willen niet dat het leven te duur wordt. Dat werkt ongewenste zaken als kinderarbeid in de hand. Gelukkig zijn er steeds meer producten te koop die in alle opzichten duurzaam geproduceerd zijn, maar die zijn een stuk duurder. Is het dan wel mogelijk om goedkoop te combineren met duurzaam? Het lijkt mij wel.

Een van de aspecten die een product duurzaam maakt, is dat het generaties lang meegaat en wordt hergebruikt. Er zijn heel veel dingen voor de kinderkamer tweedehands te krijgen, op sites als Marktplaats maar ook in de kringloopwinkel. Het voordeel van hergebruik is dat het niet weggegooid hoeft te worden en dat het je enorm veel geld scheelt. Tien euro voor een in prima staat verkerende tweedehands Maxi Cosi is toch aanzienlijk makkelijker te betalen dan de 140 euro die je voor een nieuwe neertelt. Als de vorige eigenaar de Maxi Cosi had weggegooid in plaats van deze naar de kringloopwinkel te brengen, was deze vernietigd. In de meeste gevallen gebeurt dat door verbranding, met alle schadelijke gevolgen voor het milieu van dien. Dat is niet echt duurzaam.

Als ik zo eens rondkijk in Thijmens kamer constateer ik dat eigenlijk alles tweedehands is. Helemaal duurzaam is het misschien niet allemaal - mijn oude kledingkast is niet van FSC gecertificeerd hout gemaakt en het oude bureaublad dat als commode dient ook niet. Waar het riet van de oude wieg van mijn schoonmoeder vandaan komt durf ik niet te zeggen. Maar doordat ik het opnieuw gebruik voorkom ik dat ik het moet weggooien en veel geld moet spenderen aan nieuwe spullen. Babywinkels zullen hier vast niet blij van worden - het scheelt ze inkomsten. Maar doordat ik zaken kreeg van familie, Marktplaats afstruinde en het een en ander bij de kringloop vond heb ik mezelf een hoop geld bespaard én doe ik aan 'recycling'. Toch nog behoorlijk duurzaam dus.

Kraamvisite
03.11.2010 | Isis | Geboorte

'En toen was de rust wedergekeerd in Huize Kluit.' Dat was het eerste dat ik vorige week dacht, nadat alle bezoek weer weg was. Voor mij lag een week zonder bezoek, een heerlijke lange rustige week. Geen afspraken, geen drukte, maar heerlijke rust. Uiteraard liep dat toch weer net iets anders dan verwacht. Er bleek toch een afspraak in de agenda te staan: mijn schoonzus zou dinsdagavond komen eten. Tussendoor kwamen mijn tante en mijn nicht met haar dochter ook nog langs. Donderdag waren we bij een vriend, vrijdagavond zijn we gaan gourmetten bij andere vrienden en zaterdagavond zijn we nog even op verjaardagsvisite geweest. Ondanks dat was het een heerlijke rustige week. Zeker in vergelijking met de week daarvoor...
Woensdag 20 september kwamen mijn ouders. Omdat ze in Schotland wonen en daar een vrij druk leven hebben, hadden ze niet eerder de kans hun kleinzoon te komen bewonderen. Ze zijn een paar dagen gebleven; zondag zijn ze terug naar huis gegaan. Overnachten deden ze bij mijn oom en tante, omdat onze logeerkamer inmiddels babykamer is geworden. Dat scheelde wel wat drukte - ik hoefde geen extra bedden op te maken en wachten tot de badkamer vrij was hoefde ook niet. Overdag waren ze wel bij ons en met hen een heel aantal andere mensen, die ook wel weer eens mijn ouders in levende lijve wilden bewonderen. Donderdag hadden we nog even rust, maar daarna brak de drukte los.

Die vrijdag was Thijmen omringd door al zijn grootouders en overgrootouders. Mijn opa en oma hadden niet verwacht ooit de geboorte van een achterkleinkind mee te maken. Ze zijn helemaal verguld omdat dat wel gelukt is en vonden het geweldig om hem te zien en vast te houden. Op zulke momenten schiet er wel altijd een brok in mijn keel. Een paar jaar terug is mijn oom -hun zoon- aan kanker overleden. Mijn oom had geen kinderen, maar was dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij had het geweldig gevonden om een achterneefje te krijgen, maar heeft dat niet mogen meemaken. Soms is het leven heel hard en heel oneerlijk. Mijn andere opa heeft al een hele rij achterkleinkinderen, maar is bij elke nieuw geboren achterkleinkind even trots. Thijmen is schandalig verwend met cadeaus.
Hoe gezellig ik al die visite ook vond, het was wel heel erg druk. Die avond zouden we zelf op verjaardagsvisite gaan; mijn ouders zouden op Thijmen passen. Voor ons was het een fijne mogelijkheid om even aan de drukte te ontsnappen. Toen we terugkwamen, vertelde mijn vader dat Thijmen nog maar net sliep. Hij had twee uur lang afwisselend bij zijn opa en zijn oma op de arm liggen brabbelen - kennelijk was het voor hem ook druk geweest en moest hij zijn verhaal kwijt.

Die zaterdag kwamen mijn broer en schoonzus en een vriendin van mijn moeder met haar man. Mijn broer -vier jaar ouder dan ik- vindt het geweldig dat zijn kleine zusje een gezonde zoon heeft. Hij is een supertrotse oom; dat is zo ontzettend leuk om te zien. Hij smelt helemaal als hij Thijmen ziet. Die avond was het huis ineens leeg. Mijn ouders zouden de volgende dag teruggaan, dus we hadden afscheid genomen. Mijn broer en schoonzus zouden nog een nacht in een hotel slapen en dan terugrijden naar Zeeland. Mijn man en ik moesten wennen aan de stilte in huis. Niet dat die lang duurde, overigens, want zondag kwamen vrienden van ons langs, studiegenoten van mijn man en de vrouw van een van hen. Ook dit was weer erg gezellig. Maar toen zondagavond het bezoek dan echt allemaal weg was en de rust en stilte definitief teruggekeerd, vonden we dat toch ook wel erg prettig.

 

Word eens groter!
27.10.2010 | Isis | Opgroeien, Geboorte

Als je op kraamvisite gaat valt direct op dat het meestal de vrouwen zijn die met de baby bezig zijn. Ze willen hem/haar vasthouden, ernaar kijken en ermee in de weer zijn. Mannen zitten over het algemeen met elkaar te kletsen en foto's te maken. Pas tegen de tijd dat een baby kan kruipen en je ermee kan spelen, beginnen mannen het interessant te vinden. Velen van hen geven dat ook toe; ze kunnen niks met pasgeboren baby's en vinden het vaak eng om er een vast te houden, bang als ze zijn om het te laten vallen. Tot voor kort dacht ik dat dat een typisch mannen-ding was...

Helaas blijk ik er ook 'last' van te hebben. Thijmen doet, nu hij vijf weken oud is, nog niets anders dan slapen, drinken en luiers vullen. Het enige dat ik met hem kan doen is hem verschonen, hem in bad doen, hem voeden en hem in z'n wiegje leggen. Wel is hij overdag steeds vaker wakker en ligt hij om zich heen te kijken, maar echt ergens op reageren doet hij nog niet. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat een beetje saai. Ik vind het alleen moeilijk om dat - ook aan mezelf - toe te geven. Het geeft mij het gevoel dat ik een slechte moeder ben. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Toch begin ik mij steeds harder af te vragen of ik daarin de enige ben. Ik vraag mij serieus af of er moeders zijn die de hele dag met hun pasgeborene rondsjouwen en daar plezier in hebben. Voor mij is het heerlijk als Thijmen tevreden in z'n wieg of wipstoel ligt, zodat ik tijd heb om het huishouden te doen, te lezen of achter mijn laptop te zitten. Als hij slaapt, kan ik fijn films kijken, blogs typen, strijken of andere min of meer nuttige zaken doen. Tijdens het voeden zit ik ook te lezen of tv te kijken, simpelweg omdat ik me anders verveel. Ben ik daardoor een slechte moeder? Ik denk van niet, hooguit een moeder die het lastig vindt haar aandacht op een ding tegelijk te concentreren. Daar heb ik altijd al moeite mee gehad.

Heel veel mensen zeggen tegen mij: "Geniet ervan dat hij nog zo klein is, voor je het weet kruipt hij rond." Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het zover is, zodat ik met hem kan spelen. Dan kan hij ook spelen met de speelboog die al een tijdje voor hem klaar staat. Het lijkt me heerlijk als hij echt op mij reageert en bewust naar me lacht. Weliswaar is het nu nog lekker rustig, maar het is mij eigenlijk te rustig. Van mij mag hij heel snel wat groter worden!

 

Roze wolk
13.10.2010 | Isis | Geboorte

Iedere zwangere vrouw heeft zo haar eigen dromen en wensen over haar kraamtijd. Daarin verschilde ik uiteraard niet van mede-zwangeren. Ik droomde over een grote roze wolk waar ik minstens een week op zou zitten, terwijl de kraamhulp zingend ontbijt op bed kwam brengen en mijn huis schoonmaakte. Ze zou me dan tussen neus en lippen door leren hoe ik met mijn baby om moest gaan en alles zou als vanzelf goed gaan. Mij zou niets anders resten dan heerlijk op bed liggen en verliefd naar ons baby'tje kijken. Natuurlijk waren er momenten - ingegeven door mijn hormonen - waarop ik het heel anders zag en me heel verdrietig afvroeg of ik wel een goede moeder zou zijn. Op die momenten kon ik rekenen op een knuffel en geruststellende woorden van mijn man, waardoor die droom van die roze wolk al snel weer de overhand kreeg.

Voor die droom was het alleen wel essentieel dat ik thuis zou bevallen. Doordat er bij mij te weinig vruchtwater aanwezig bleek voor de baby om de weeën op te vangen, werd dat een keizersnee in het ziekenhuis. De eerste dagen dat onze zoon geboren was heb ik noodgedwongen daar doorgebracht. Daar lag ik dan, heerlijk in bed, met alle tijd van de wereld om verliefd naar die lieve kleine smurf te kijken. Maar eigenlijk vond ik het doodsaai. Ik deed niets anders dan sudoku's maken, lezen en radio luisteren. Uit bed kon ik die eerste twee dagen niet, dus het verschonen werd gedaan door de zusters. Overdag was mijn man er gelukkig, maar die ging 's avonds weer naar huis. Ook 's nachts hoefde ik niets anders te doen dan Thijmen te voeden en als ik het echt niet meer trok hoefde ook dát niet - dan ging Thijmen naar de babykamer en kreeg hij kunstvoeding. Natuurlijk waren er momenten dat ik verliefd naar hem zat te kijken, maar veel langer dan een kwartier hield ik dat niet vol. Niet omdat ik hem niet mooi en lief vond - natuurlijk vond ik dat wel - maar omdat ik ongedurig van aard ben en ik niks met hem kon doen als hij lief lag te slapen. So much voor die roze wolk...
Gelukkig kwam al vrij snel de dag dat ik met Thijmen naar huis mocht. Die middag zou de kraamhulp komen en ik keek ernaar uit. Het was de vierde dag na mijn keizersnee en ik hoopte en dacht dat nu dan die roze wolk zou komen. Gelukkig bleek de kraamhulp een heel aardig mens, maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik er niet tegen kon dat iemand anders mijn huishouden regelde. Ik liep alweer rond en wou het allemaal zelf doen. Ik voelde me precies zoals de tekst op een van Thijmens slabbetjes mooi beschrijft: Kan ut selluf! Maarja, ik kreeg de kans niet. Ik werd verzorgd en Thijmen werd verzorgd, maar ik werd ongedurig en wou mijn leven in eigen handen nemen. Overdag was Thijmen zo zoet als een lammetje, maar 's nachts sliep hij de eerste nachten minder goed door. Huilend heb ik met hem in mijn armen in bed gezeten, ervan overtuigd dat ik een vreselijk slechte moeder was omdat ik hem niet in slaap kreeg en hij maar bleef brullen. Als hij dan uiteindelijk in slaap viel, zakte ik weg in een soort coma. Ik werd er vreselijk onzeker van.

Tijdens die momenten vroeg ik me af wat ik verkeerd deed. Waar was die mooie roze wolk waar iedere moeder het over heeft? Waarom ging Thijmen 's nachts niet weer slapen als hij een schone luier en volle buik had? Waarom was ik zo onzeker? Gelukkig hadden we al vrij snel door hoe we zijn dag/nacht ritme voorzichtig konden omdraaien: overdag hielden we hem na het voeden iets langer wakker. Het werkte vrij snel. 's Nachts na het voeden viel hij vrijwel meteen weer in slaap en doet dat nu nog steeds. Dat sterkte mijn zelfvertrouwen. Daarnaast bleef mijn man mij troosten en mij vertellen dat ik het heus goed deed en doe. En nu, nu het goed gaat en ik steeds minder ontzettend onzekere, gefrustreerde momenten heb en minder aan mijn capaciteiten als moeder twijfel, besef ik dat ik wellicht wat overspannen verwachtingen had. Dat die roze wolk er vast wel geweest is in zekere mate, maar dat ik uiteindelijk te nuchter ben om de hele dag te zwijmelen. Dat ik heus wel van onze kleine boef houd, ook al kijk ik niet elke minuut verliefd naar hem.

Niets kan je voorbereiden op hoe het is om je eerste kind te krijgen. Je kan er nog zoveel over lezen, maar je moet het echt ervaren om te weten hoe het is. Volgens mij leef geen enkele moeder continu in een roze wolk in de kraamtijd. Het lijkt mij dat elke moeder zo haar onzekere momenten en frustraties en vreselijke huilbuien heeft. Dat hoort er (helaas) bij. Maar tussen die buien door geniet elke moeder op haar eigen manier van haar pasgeboren kind.

 

Boodschappen doen
29.09.2010 | Isis | Er op uit

Ooit was er een tijd dat ik even snel wat boodschappen kon halen. Ik fietste dan naar de supermarkt, haalde wat ik nodig had en ging weer naar huis. Als ik een half uur weg was, was het lang. Ongehinderd kon ik door de winkel spurten richting hetgeen ik moest hebben. Ongehinderd kon ik daarna weer naar huis racen. Daar kon ik dan heerlijk op de bank ploffen en zinloos zappen en bijkomen van het gehaast. Dat was eigenlijk best een prettige tijd.

Nu kan ik dat even snel boodschappen doen echt vergeten. Het boodschappen doen is nu veeleer een uitje, waarbij ik Thijmen meeneem in de kinderwagen. Op die manier komt hij ook nog eens buiten. Dat meenemen vergt wel de nodige voorbereiding. Allereerst moet ik de kinderwagen uit de schuur halen en door middel van een kruik opwarmen. Dan moet ik zorgen dat Thijmen een schone luier en volle maag heeft, zodat hij fijn kan liggen slapen in de wagen. Vervolgens moet ik hem een jasje aantrekken en een muts opdoen en niet vergeten een spuugdoekje in de wagen te leggen. Pas daarna trek ik mijn jas en schoenen aan en dan moet ik nog eraan denken dat ik mijn portemonnee en sleutels niet vergeet. Na drie dagen op zo'n manier boodschappen doen, word ik er steeds handiger in. Toch ben ik met het hele ritueel al gauw een half uur kwijt.

Ongehinderd door de winkel lopen richting hetgeen ik moet hebben, kan ik inmiddels ook vergeten. Net als rustig over straat lopen. Natuurlijk heb je met een kinderwagen al enigszins bekijks, vooral van mensen die baby's zo schattig vinden. Als je het dan ook nog eens, zoals mijn man en ik, nodig vond een kinderwagen uit 1959 aan te schaffen, heb je helemaal bekijks. Dat is op zich niet erg. Het is best grappig om de reacties te zien, vooral van oudere dames die zelf nog in zo'n wagen gelegen hebben. Ik voel mezelf elke keer weer glunderen van trots als ik complimenten krijg over de wagen en daarna nog mooiere complimenten over het lieve jochie dat erin ligt. Je moet alleen de tijd voor die korte gesprekjes wel incalculeren.

Het wordt allengs vervelender als mensen je niet rechtstreeks aanspreken, maar tegen elkaar over jou gaan praten. Binnen jouw gehoorsafstand, dat dan weer wel. Of ze gaan naar je kijken op een manier dat jij spontaan vertelt hoe je aan die wagen komt, omdat ze je eigenlijk niet durven aanspreken. Nog erger: gister stond ik bij de platenzaak in de bakken buiten de winkel te snuffelen. Er kwam een vrouw richting kinderwagen gebanjerd die vervolgens ongegeneerd ging staan staren naar mijn kind, om daarna weer vrolijk weg te banjeren. Ze heeft geen woord gezegd.

Ik snap dat mensen nieuwsgierig zijn. Zelf kijk ik ook naar de baby als ik een moeder zie lopen en bij een ouderwetse wagen draai ik ook mijn hoofd om. Maar het zou toch wel erg prettig zijn als mensen zich normaal blijven gedragen en ik op een normale manier - met een gesprekje hier en daar - mijn boodschappen kan doen. Want heus, in die mooie oude Van Delft kinderwagen ligt een doodnormaal, modern kind.

 

Kersverse moeder
22.09.2010 | Isis | Geboorte

We nemen een kind, da's hoe het begint

Daar kom je niet aan te pas

Ze hadden al een naam en een kast vol luiers

Nog voor ik er was

En daar sta je dan, een wereld om je heen

Maak er wat van

 

En daar sta je dan. Voor het eerst thuis met je pasgeboren kind en maak er maar wat van. Vind maar een ritme en wen maar aan je kind. Van het ene op het andere moment ben je zwangere-af en ben je moeder. Vol verbazing kijk je naar dat kleine mensje in die wieg en realiseer je je dat dat echt hetzelfde kind is als die negen maanden lang in je buik heeft gezeten. De eerste roes is voorbij en het echte leven als ouder begint. Maar hoe doe je dat?

 

De eerste paar dagen als moeder bracht ik door in het ziekenhuis. Eigenlijk hadden mijn man en ik gewild dat ik thuis ging bevallen, maar de hoeveelheid vruchtwater was dusdanig laag dat de gynaecoloog graag wilde dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Uiteindelijk werd het een keizersnee, omdat er te weinig vruchtwater was voor het kind om de voorweeën op te kunnen vangen. De hartslag ging wel heel hard omlaag... Gelukkig kon het met een ruggenprik en kreeg ik mijn zoon – nadat hij gewassen en gekleed was – direct bij mij gelegd. Dat eerste contact hoop ik nooit te vergeten. Ik werd overvallen door een intens gelukkig gevoel. Dat kleine mannetje was echt helemaal van mij!

 

De dagen daarna bracht ik nog door in het ziekenhuis en werden gevuld door voeden, lezen, slapen en sudoku's maken. Bij alles kreeg ik hulp van de verpleegkundigen, zodat ik vooral kon genieten en verliefd kon kijken naar Thijmen. Maar onherroepelijk komt het moment dat je naar huis gaat. Ik was heel blij dat ik eindelijk die ziekenhuiskamer achter me kon laten, maar dan zit je thuis. En dan? Hoe richt je je leven in? Wij begonnen langzaam met eerst maar eens een kop koffie. Vrij vlug daarna kwam de kraamhulp en dan gaat het snel. Binnen twee dagen zit je in het ritme dat de kraamhulp aangeeft en weet je steeds meer over hoe je je kind moet verzorgen. Het valt me allemaal mee hoeveel werk het is.

 

Het moeilijkste is dan ook niet die verzorging of het herkennen van de huiltjes van je kind. Het moeilijkste is het opnieuw inrichten van je leven. Mijn leven speelde zich veel buiten mijn huis af. Mijn man en ik gingen altijd veel naar vrienden toe of spontaan naar de kroeg of bioscoop. Daarnaast heb je natuurlijk je werk. De afgelopen paar dagen beperkte mijn leven zich ineens tot mijn huis. Gisteravond realiseerde ik mij ineens dat mijn oude leven ook niet meer terugkomt. Het voelt dan nog wel een beetje alsof ik met poppen aan het spelen ben, maar deze pop leeft en groeit en wordt ouder en heeft altijd zorg nodig. De rest van mijn leven ben ik moeder en dat is wennen. Het doet best een beetje pijn om afscheid te nemen van mijn oude leven en te wennen aan het feit dat ik niet meer zomaar spontaan de kroeg in kan duiken.

 

Waarschijnlijk wordt het allemaal makkelijker als de kraamhulp weg is en mijn man en ik ons eigen ritme kunnen gaan bepalen. Nu voelt het nog een beetje alsof ik geleefd wordt door de kraamhulp. Ze is erg aardig en doet haar werk goed, maar momenteel heeft zij de leiding hier in huis. Aan de ene kant is dat heel fijn, omdat ik dan mijn rust kan nemen. Maar normaal gesproken ga ik over het huishouden; dat iemand anders dat nu doet is best lastig. Vanaf komend weekend doen we het echt zelf en daar kijk ik heel erg naar uit. We maken er wat van!

 

Isis stelt zich voor
08.09.2010 | Isis | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Jakkes. Alweer regen. Het is al een paar dagen grijs, mistroostig, zeikerig rotweer. Van dat weer waar je dusdanig mismoedig van wordt dat je nergens meer energie voor hebt. Nou heb ik toch al steeds minder energie, omdat het kind in mijn buik steeds meer energie nodig heeft, dus dan blijft er wel héél weinig over. Maar ja, ik 'moet' wel het één en ander doen, waaronder dit blogje schrijven. Dat krijg je ervan als je aangeeft een wekelijkse blog te willen schrijven voor Kiind.nl.

 

Ik ben dus één van de nieuwe bloggers van Kiind.nl. Als zwangere 24-jarige zal ik voornamelijk schrijven over zwanger en moeder zijn en alles wat daarbij komt kijken. Op dit moment is dat vooral die eeuwige nesteldrang die maar niet wil verdwijnen. Het is bijna eng te noemen, zo actief als ik ineens ben met opruimen en schoonmaken. Waar ik voorheen even snel een doekje ergens over haalde, moet het nu bijna steriel zijn. Vond ik het eerst geen probleem als de wasmand uitpuilde, nu gaan mijn vingers daar acuut van jeuken en moet ik de wasmachine voldoen en aanzetten. Toen mijn verlof begon, begreep ik ook spontaan het nut daarvan. Zo'n zes weken voor de uitgerekende datum heb je echt niet meer genoeg energie om én te werken én toe te geven aan die nesteldrang. Hetgeen bij mij nogal wat frustraties opleverde, omdat ik niet toe kon geven aan die drang maar het ook niet kon onderdrukken. Nu ik dan hele dagen thuis zit kan ik fijn de ideale huisvrouw uithangen. Met als resultaat dat ik voor het eerst in mijn leven een to do-lijstje heb gemaakt waar ik me zowaar aan houd.

 

Het gevolg is dat de kinderkamer helemaal klaar is en dat alle babykleertjes en lakens en dekens gewassen zijn. Zelfs het wiegje heb ik alvast opgemaakt en de tas voor de bevalling staat al een maand klaar. In eerste instantie was dat een 'noodtas'. De bevalling zou gewoon thuis plaats vinden en de tas was bedoeld voor het onwaarschijnlijke geval dat ik toch ineens naar het ziekenhuis zou moeten. Inmiddels weet ik dat ik die tas sowieso nodig ga hebben. Mijn baby groeit iets minder goed dan verwacht en zit nét onder de groeicurve. Het kan daardoor zijn dat de kleine net niet genoeg reserves heeft voor de bevalling, ook al omdat de hoeveelheid vruchtwater een klein beetje te wensen overlaat. Het zij zo.

 

Nu ik, samen met mijn man, mij zo aan het voorbereiden ben op de komst van de kleine, kan ik eigenlijk niet meer wachten. Ik wil weten hoe het is om het gnoompje in mijn armen te houden. Ik wil weten hoe die voetjes die tegen mijn buik trappelen in het echt aanvoelen. Ik wil weten of ik straks roze jurkjes of Spiderman-broeken kan kopen. Ik wil naar onze prachtige oude wieg met daarin onze slapende lieve gnoom kijken en helemaal smelten. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik het kind in de jaren '50-kinderwagen kan leggen om er daarna trots mee te gaan paraderen. Die kinderwagen is mijn grote trots. Al die Bugaboo's, Quinny's, Muffy's en hoe ze ook maar mogen heten kunnen me gestolen worden. Geen daarvan vond ik echt mooi en ik vond ze allemaal te duur. In een tweedehandswinkeltje in Bredevoort vonden we het ideale model: een Van Delft uit 1959. Misschien niet de meest praktische ooit, maar wat is hij mooi.

 

Ik hou van oude dingen, waar je aan kan zien dat ze met liefde gemaakt zijn en die zo degelijk zijn dat ze generaties meegaan. Onze box is een hoekbox, die nog van de grootouders van een kennis is geweest. De kinderstoel is een oud Frans model. Het speelgoed dat we tot nu kregen is van hout en komt uit de familie. De rieten wieg is ooit gekocht door de ouders van mijn schoonmoeder en is opnieuw bekleed toen mijn schoonmoeder voor het eerst zwanger was. Zelfs ons huis is oud; het is gebouwd in 1935. De inrichting is een bijeengeraapt zooitje van tweedehands meubels die we deels kregen en deels zelf kochten. Gek genoeg is het wel gelukt om een mooie, bij elkaar passende inrichting te krijgen.

 

Voortaan zal er hier dus wekelijks een blog van mij geplaatst worden. Ik gok dat je inmiddels een aardig idee hebt kunnen krijgen van hoe ik schrijf en wie ik ben. Ik heb er heel veel zin in en ik hoop dat de lezers van Kiind.nl mijn blogs interessant zullen vinden.