Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

Laatste blog
05.12.2010 | Tam | Opgroeien

Drie maanden begon ik met mijn eerste blog voor Kiind. Dit mocht ik dan voor drie maanden wekelijks doen. Een hele leuke en spannende uitdaging voor mij. Nu had ik ook even iets voor mezelf. Ik wilde schrijven over mijn gezin, mijn handicap en onze dagelijkse dingetjes. Maar, het was toch niet zo gemakkelijk dan ik dacht. Ik had te veel om te schrijven, maar wist niks op papier te zetten. Zo zat ik weleens een hele week achter mijn mac te tobben waar ik het over moest hebben. Om eerlijk te zijn werd het me op een gegeven moment te veel. Ik wilde bijna stoppen omdat het me gewoon niet lukte om een goede blog te schrijven. Maar mijn man zei dat ik het gewoon door moest zetten. Hoe dan ook. Ik had altijd wel willen schrijven of willen bloggen voor een magazine. Nu had ik de kans en die moest ik niet laten gaan. Ik mag eigenlijk niet negatief voor mezelf zijn, want het is me toch elke keer gelukt! Nou ja, bijna elke keer dan. Een paar keer lukte het niet wegens omstandigheden. Maar toch heb ik het gedaan. Bloggen voor een online magazine. Dat is toch al heel wat. 

 

En dan nu. Mijn laatste blog. Ik denk dat het ik het deze keer kort hou. Want wat kan ik nog meer in mijn laatste blog doen dan bedanken. En daarom wil ik hierbij iedereen van Kiind bedanken dat ik mijn ervaringen, gedachten en gevoelens mocht delen. En ik wil mijn lieve man en lieve kindjes bedanken voor hun inspiratie en degenen die mijn blogs hebben gelezen.

 

 

Verjaardagsvoorbereidingen
28.11.2010 | Tam | Opgroeien

Toen Juul vier werd, mocht hij naast zijn verjaardagfeestjes (dit wordt altijd twee keer gevierd in verband met gescheiden opa’s en oma’s) ook nog een kinderfeestje vieren. Erg leuk maar mijn man en ik zijn niet goed en altijd te laat met voorbereiden. En naast dat de cadeautjes elke keer te laat besteld worden, de boodschappen pas een dag voor zijn verjaardag gedaan gehaald werden, moesten we nu ook als extraatje leuke dingen gaan verzinnen voor het kinderfeestje. Gelukkig had mijn man al briljante ideeën. Gewoon ouderwetse spelletjes doen zoals zaklopen, stoelendans, ezeltje prik en tussendoor uitrusten met een glaasje limonade en wat lekkers. Daar had je gelukkig niet veel voor nodig en we hoefden ons daar niet druk over te maken. Tot nu toe zijn de feestjes altijd geslaagd, maar we beloofden elkaar wel steeds om ons goed en vooral op tijd voor te bereiden. Op het laatste moment voorbereiden is nogal stressen en vaak kunnen mijn man en ik niet eens genieten van de feestjes omdat we daar niet op voorbereid waren.

 

Dit jaar hebben we echt afgesproken om een paar maanden van te voren alles te regelen. Ons kennende ging het net zoals elk jaar. Maar dit keer liep het even anders. Juul werd twee dagen voor zijn verjaardag ontzettend ziek. Hij had al last van ontstoken amandelen en kreeg ook nog eens hoge koorts. Mijn man en ik zaten met onze handen in ons haren. Het verjaardagsfeestje wel of niet door laten gaan? Moesten we iedereen maar afbellen? We keken wel hoe het de volgende dag zou gaan. Nou, Juul kennende, is hij na een dag ziek te zijn altijd weer op en top. Dus hij ging naar school en na schooltijd zouden we dan boodschappen gaan doen.  Maar hij was toch niet helemaal lekker en nu moest mijn man in zijn eentje de boodschappen doen. Helaas niet in een keer. Door het gestress vergat hij weer iets waardoor hij weer terug moest naar de winkel. En toen kwam de grote dag. Juul werd zes jaar! Hiep hiep hoera. Met een leuke traktatie van manderijnenpoppetjes ging hij rond in de klas. In de middag werden zijn vriendjes en vriendinnetjes gebracht en begon het kinderfeestje. Zelfgemaakt cakejes werden er gegeten, spelletjes werden gedaan en als laatste kwamen de pannenkoeken en gingen ze weer naar huis. Samen met de kinderen lag ik uitgeteld op de bank terwijl manlief de boel ging opruimen. Zaterdag kwamen de familie’s verdeeld in de vroege middag en aan het einde van de middag. Ik had een heerlijke schotel met kip, tomaat, knoflook en basilicum gemaakt en daarna hebben we gezongen en taart gegeten. En toen iedereen weer weg was, lag ik weer samen met de kindjes uitgeteld op de bank en manlief ging de boel opruimen. Terwijl ik langzaam in slaap viel, bedacht ik dat het toch wel gezellig was geworden ondanks onze stressvolle voorbereidingen. Waarschijnlijk zit het in ons systeem om het altijd maar weer op het laatste moment te doen. Ach ja, het is maar een keer in het jaar. Hoewel, Nona word ook groter en zou dan ook zulke verjaardagsfeestjes als Juul willen. Nou, gelukkig hebben we nu een jaar de tijd om ons geestelijk voor te bereiden!

 

 

Biologisch
14.11.2010 | Tam | Voeding

 

Twee jaar geleden las ik een artikel over hoe slecht onze voeding was. Ik was zo geschrokken dat ik mijn man en zoontje naar de natuurwinkel stuurde. Maar, toen ze eenmaal thuis waren, was ik geschrokken van de kassabon. Het was best een prijzig boodschappentasje en er zat nog niet alles in wat we nodig hadden. We moesten beslissen of we er mee door zouden gaan of niet. Ook waren we helemaal gewend om zo goedkoop mogelijk boodschappen te doen. En daarnaast hadden we het ook niet echt breed. Dus lieten we het biologisch eten maar achterwege. Maar toen Nona geboren was, zat het me toch erg dwars, want ik wilde heel graag dat onze kindjes gezonder en beter zouden eten en drinken. Uiteindelijk na overleggen met mijn man, zijn we begonnen biologische babyvoeding aan Nona te geven. Ik kon namelijk geen borstvoeding geven omdat ik medicijnen moest slikken vanwege mijn ogen. Later kwamen de biologische fruithapjes en daar konden onze kindjes allebei van smullen. Eind vorig jaar vonden we dat het tijd werd om ons helemaal volledig op de biologische producten te richten. Het was op zich heel spannend, want we moesten toch ons voedingspatroon omgooien en daarbij kwam er ook een zoektocht, want hier in het dorp waren er nog niet veel biologische producten te vinden. Maar toen we een start wilden maken, zagen we dat ze de supermarkt ook biologische producten verkocht. Wat waren we blij! En daarnaast vonden we ook nog een EKO-winkel in de buurt. We konden dus niet meer misgrijpen! Nou ja, niet misgrijpen. We zijn nu al elf maanden bezig en eerlijk gezegd zijn we leven nog niet helemaal biologisch. Laten we zeggen dat we ongeveer 70 % biologisch leven en er 30% nog gesmokkeld wordt. We gaan nog weleens naar MC Donald's toe en halen als het echt niet kan groenten bij een gewone groenteboer. Maar, het is een goed begin! 

 

Wat eigenlijk best jammer is voor ons, dat wij onze ervaringen niet kunnen delen omdat in onze omgeving bijna niemand biologisch eet. Ze vinden het maar onzin of veel te duur. En zodra wij ziekjes zijn, vinden ze ineens dat we wel heel erg vaak ziek zijn sinds wij biologisch eten. Nou ja, dat slaat nergens! In het begin maakten we ons weleens druk omdat het gewoon vervelend was als men onze keuze niet accepteerden. En, als we advies wilden geven hoe het nou zit, hield men hun oren dicht. Nou ja, dan niet hoor!

Ieder voor zich. Zolang wij maar weten dat we het goed doen, moeten we ons ook maar niet druk maken over wat anderen er van vinden.

 

Het was een leuk begin van een uitdaging om biologische producten in huis te halen. En eerlijk gezegd is dat het na elf maanden nog steeds. Vooral als je ziet dat er steeds meer biologische producten te vinden zijn. Nu kun je namelijk ook biologische maaltijdsalades en kant-en-klare maaltijden halen bij de supermarkt. En het is gewoon een heerlijk idee waneer je in een biologische appel bijt, dat je puur, natuurlijk en gezond bezig bent! Nou, daar kun je je toch alleen maar vrolijk van worden?

 

 

 

Plastic
07.11.2010 | Tam | Spelen, Opgroeien, Voeding

De wereld verandert en wij moeten erin mee. Tenminste, als we een toekomst willen geven aan onze kinderen. Sinds we dit jaar begonnen zijn met biologisch eten, ben ik ook een beetje gaan rondkijken op internet voor informatie waar en hoe je aan biologische producten kunt komen. Tijdens mijn zoektocht kwam ik artikelen tegen over dat ook huishoudelijke producten en speelgoed niet altijd gezond zijn en niet goed is voor het milieu. Vooral als het van plastic was. Nou, daar stond ik wel even van te kijken! Omdat ik nogal zo’n paniekerige mama ben en alles gezond en goed voor mijn kinderen wil, wilde ik ook alles wat plastic was in huis de deur uit gooien. Maar ja, het had wel allemaal veel geld gekost en sommige spulletjes waren te leuk om weg te doen.

 

Om te beginnen probeer ik mijn kinderen te leren dat ze beter kunnen kiezen voor speelgoed wat goedgekeurd is. Helaas lukt het niet echt, want playmobil schijnt erg in te zijn. Mijn zoon speelt regelmatig bij vriendjes en wil dan ook wat zij hebben aan speelgoed. Ja, dan sta ik weer voor een dilemma. Wel of geen playmobil? Helaas heb ik eraan toegegeven en zijn er in loop van tijd playmobil auto’s en een playmobil brandweerkazerne in zijn bezit gekomen. Ik baal er enorm van, maar ik zie ook dat hij er erg blij mee is. Toch voel ik me een slechte mama, want ik laat mijn zoon wel met plastic speelgoed spelen. En dan is zijn zusje van twee ook een enorme fan van playmobil geworden. En dan niet alleen om mee te spelen, maar ook om in haar mond te stoppen.  

 

Hoe los ik dit nou op? Nou gewoon geen plastic speelgoed meer kopen. Daar moeten mijn man en ik nu echt mee beginnen. Maar ja, ook mijn man en ik moeten opletten met het kopen. Ik hou namelijk van leuk gek spul en dat kan ik niet altijd vinden op de biologische markt. En mijn man is een fan van plastic flesjes, terwijl we thuis mooie flessen van Klean Kanteen hebben staan. En als we thuiskomen van het boodschappen doen, realiseer ik me weer dat we een plastic tasje hebben gekocht terwijl we thuis zoveel leuke boodschappentassen hebben staan. Maar het is wel moeilijk om goed op te letten wat van plastic is. Want als je het goed bekijkt kan je bijna niet om plastic heen. Een leuke dvdfilm zit in een plastic hoesje en het vleeswaren zit in een plastic verpakking. We proberen ons best te doen en hebben de plastic kinderbordjes, bekers en bestek de deur al uit gedaan. En in plaats daarvan heb ik biologische bordjes gekocht voor de kindjes. Dat is al een goed begin! 

 

Er zal een tijd komen dat plastic niet meer bij ons de deur in komt. Maar ja, hoe zit het dan met plastic dat gerecycled wordt. Is dat dan nou wel of niet goed? Nou ja, dat is weer een vraag waar ik binnenkort het antwoord op zal vinden! 

 

  

Loslaten
31.10.2010 | Tam | Opgroeien

Laatst kreeg ik een berichtje van mijn oude hartsvriendin. Ze herinnerde me aan een voorval. We waren met z’n tweetjes (ongeveer vijf jaar oud) in de tram gestapt om naar mijn huis te gaan. Eigenlijk wisten we niet eens of we bij haar moeder of bij mijn moeder moesten zijn. En nog wel in Amsterdam! Ik heb gelachen toen ik dit las en was vooral erg verbaasd dat het ook nog mijn idee was. We waren wel hele stoere meiden. Maar, ik moet er nu niet aan denken dat mijn kindjes zoiets zouden doen. Ik krijg het al benauwd bij het idee. Juul zou het nu best wel kunnen, want hij weet de weg hier goed. Maar nee, ik zou echt niet willen dat hij alleen in de bus stapt. 

 

Ik kan er heel moeilijk aan wennen dat mijn kinderen groter worden en dat ik ze langzaamaan moet loslaten. Toen Juul nog maar een baby was, ging hij niet vaak naar zijn opa’s en oma’s, dus was hij veel thuis. En dat vond ik wel fijn. Hij was ook zo’n lieve vrolijke baby. 

Toen kwam er een moment dat mijn man het leuke idee had om met mij naar de bioscoop te gaan. Maar, dat vond ik helemaal niks, want dan moest Juul naar mijn moeder toe. Ik kon hem niet loslaten en het voelde niet echt goed aan. Ik vertrouwde mijn moeder wel, maar ik wilde toch het liefst dat Juul bij mij was. Uiteindelijk gingen mijn man en ik toch naar de bioscoop en ik probeerde er van te genieten. Toen de film afgelopen was, had mijn moeder ingesproken op onze voicemail dat Juul aan het huilen was en niet wilde stoppen met huilen. We reden naar ze toe en ik tilde hem op en hield hem heel lang vast. Gelukkig werd hij weer rustig. Maar, het gaf mij het gevoel dat ik hem niet los mocht laten. Eerlijk gezegd vond ik dat wel fijn. Maar nu is hij al bijna zes en geniet ervan om naar school, z’n vriendjes en zijn opa’s en oma’s te gaan. En ik doe mijn best om hem beetje bij beetje los te laten. Hoewel ik soms toch wel met benauwde gedachten zit. Is het wel veilig op school en bij zijn vriendjes? Loopt hij niet weg als hij met zijn opa aan het boodschappen doen is? En tegenwoordig hoor je ook zoveel narigheden dat je niet meer weet of je iemand kan vertrouwen. Maar ja, bij loslaten hoort ook een stukje vertrouwen. Gelukkig is Nona nog maar twee en kan ik haar nog lang bij mij houden. 

 

Ik kan mijn kindjes helaas niet klein houden en altijd bij mij houden. Ze worden groot en ze willen hun eigen vrijheid ontdekken. Maar, een ding mag ik nooit vergeten. Want mijn man zegt altijd: “Ook al vinden ze het gezellig bij vriendjes of bij hun opa en oma, ze komen altijd weer terug bij hun mama. Want, mama is hun vertrouwde en veilige haven”.

 

Zelfstandig deel 2
17.10.2010 | Tam | Opgroeien

Ik was altijd een zelfstandige dame tot ik zwanger werd van Juul. Maar, ineens gingen mijn ogen achteruit en sindsdien bleef ik vaker thuis. Ik ging alleen nog samen met mijn man naar buiten, omdat dat het niet anders kon. Ik vond het op zich wel prima zo, want ik zag het ook niet zo zitten dat er iets met Juul in mijn buik zou gebeuren. Stel dat ik zou vallen. Nee, daar moest ik niet aan denken. Maar, toen Juul geboren was, begon ik wel een beetje te balen dat ik niet met Juul in de wagen naar buiten kon. Het kon wel, maar ik zag zo slecht dat het beter was om niet alleen naar buiten te gaan. Met de jaren mee zijn er momenten geweest dat ik weer probeerde om zelfstandig naar buiten te gaan. Daar was ik achteraf best wel trots op, maar helaas was dat elke keer voor een korte duur en bleef ik weer lange tijd thuis zitten wachten totdat ik samen met manlief naar buiten kon. Daarnaast ging ik heel soms met mijn moeder even de stad in en dat gaf mij een heel goed gevoel. Even zonder man en kind en gewoon doen wat ik leuk vind. 

Vroeger was het heel normaal om even een boodschap te doen of gezellig te winkelen met mijn moeder of met een vriendin. Nu is het voor mij een hele gebeurtenis. Als ik Juul naar school kan brengen en daarna boodschappen ga doen, kom ik altijd moe en bezweet thuis. Ik zal een beetje uitleggen hoe ik het momenteel ervaar. Mijn zicht is nu net alsof je door een koker kijkt met een wazig randje omheen. Daarnaast is mijn zicht ook erg gevoelig voor het licht buiten. Als de lucht wit is, kan ik er behoorlijk last van krijgen en zie ik alles wazig. Ook kan ik niet in de verte kijken.

 

Maar goed, laat ik het hebben over de route naar de school van Juul. Gelukkig is dat vrij rustig, alleen bij zijn school komt het verkeer van alle kanten. Daarnaast zijn er ontzettend veel fietspaden en iedereen komt op hetzelfde moment aanrijden. Dat is best lastig, want je moet dan op het verkeer letten en op Juul en Nona die in de kinderwagen zit. En omdat Juul weleens ineens wegloopt, is dat best een zware taak. Zodra Juul in zijn klas zit, ben ik echt blij en kan ik samen met Nona even boodschappen doen. En dan kom ik moe en bezweet thuis.
Ik hoop dat er gauw een tijd komt dat het allemaal makkelijker gaat. Maar nu is het nog steeds accepteren en weten hoe ik hier mee om moet gaan. Eerlijk gezegd heb ik Juul de laatste dagen niet meer naar school gebracht. Ik weet dat ik dit door moet zetten, want anders lukt het me niet om zelfstandiger te worden en moet ik elke keer weer wennen. En dat kost ook moeite!

Maar, gelukkig heeft Juul van die lieve momenten en noemt zichzelf het hulpje van mama. Van de week pakte hij mijn stok en zei dat hij het voor mij zou mee nemen als we naar buiten gaan. Dan kunnen mensen zien dat mama niet goed ziet. Zo'n hulpje, dat maakt een hoop goed!

 

Verborgen groenten
10.10.2010 | Tam | Voeding

Wat kost het ontzettend veel moeite om Juul aan de groenten en fruit te krijgen.Zo probeert hij elke avond een stukje groente en zo wil hij er helemaal niks van weten! Hoewel Juul een deel Indisch en Surinaams bloed in zich heeft, lijkt hij aardig op een boer. Want men zegt toch weleens, ‘wat de boer niet kent, dat eet hij niet’?

Oké, hij lust nog wel een wortel en een stuk komkommer. En daarnaast eet hij veel rijst en bami met een visje. Dus ik mag wel tevreden zijn. Toch vind ik het ook belangrijk dat hij groenten en fruit eet waar nog meer vitamines in zitten. En dat hij het ook leert eten. En als ik dan uitleg waarom het zo belangrijk is, bedenk ik weer dat het geen nut heeft om uit te leggen en er druk op te zetten, want als Juul niet eet, dan eet hij ook gewoon niet. Dan moet ik het maar voorbij laten gaan, komt vanzelf wel. Met Nona hoeven we niet al te veel moeite te doen, want die houdt wel van een bakje gebakken champignons en een maïskolf. Dat het zo mag blijven! 

Een tijd geleden gingen we het proberen met smoothies. Lekker met aardbeien, appels en spinazie. Nou, dat vond Juul ook! Vooral omdat het zo lekker zoet was. Maar ja, ik had er een keer per ongeluk te veel spinazie in gegaan. En Juul wilde niks meer van smoothies weten. Huilend, smekend op zijn knieën brult hij uit dat hij geen smoothies meer wil! We bleven toch proberen, maar helaas wilde hij niet meer. Dus zijn we maar gestopt met het maken van smoothies. Dus moesten we maar weer iets anders uitproberen. Zo hebben we een keer pannenkoeken gemaakt met spinazie! Terwijl Nona ervan smulde, vond Juul het maar een vreemde pannenkoek, want het was geen bruine pannenkoek, maar een groene. We vertelden dat het een feestpannenkoek was en hij begon gelijk te eten. Hij vond het heerlijk! Van de week kwam er een vriendje van Juul bij ons spelen en we hadden weer een leuk recept met verborgen groenten. Dat werd een hamburger met broccoli erin, aardappelkoekjes (eigenlijk courgettekoekjes) en appelfrietjes. Juul zijn vriendje lust zowat alle groenten, behalve broccoli en courgette. En wat denk je? Ze vonden het allebei heel erg lekker!

Nu zijn we allemaal blij, want Juul en Nona eten wat ze lekker vinden en ze krijgen wat ze nodig hebben. Het is natuurlijk altijd maar afwachten of ze het wel eten, want het smaakt toch iets anders als er groenten en / of fruit inzit. Gelukkig gaat het tot nu toe goed. Maar, als ze toch iets niet lekker vinden, dan zijn er genoeg andere leuke recepten om het uit te proberen. En zo maken we er elke dag een leuk eetfeestje van. 

 

Een spannende verrassing
03.10.2010 | Tam | Er op uit

Vorige week vrijdag had mijn man een leuke verrassing voor ons allemaal. Een weekendje weg met gezin. Maar de bestemming kregen we pas later te horen. Aan Juul vertelde hij dat we na schooltijd vliegtuigen op Schiphol gingen kijken. Juul is namelijk dol op vliegtuigen en dat kwam goed uit met de verrassing die mijn man had. Juul moest alleen in de ochtend naar school, dus konden we thuis nog even rommelen en we moesten inpakken. Toen het eindelijk tijd werd om Juul van school op te halen, gingen wij naar mijn vader, want die zou ons naar Schiphol brengen. 

Eenmaal op Schiphol aangekomen zag Juul de koffer en tassen. Mijn man moest een goede smoes verzinnen. Maar, omdat hij op Schiphol werkt, kon hij makkelijk vertellen dat de koffer voor een collega was. Mijn vader ging weer weg en zei dat hij ons later kwam ophalen. Juul wist nog steeds van niks en dacht nog steeds dat als we klaar waren met vliegtuigen kijken, we later weer naar huis zouden gaan. Mijn man ging de koffer wegbrengen en ging ons inchecken. Hij zei dat we niet alleen vliegtuigen gingen kijken, maar ook het vliegtuig in zouden gaan. Juul vond het maar vreemd en begon gelijk te vragen of we dan gingen vliegen. Hij werd er helemaal zenuwachtig van. In het vliegtuig wist hij niet hoe hij moest reageren. Juul kan namelijk net als ik niet goed tegen verrassingen. We worden er zenuwachtig en emotioneel van en weten ons geen houding te geven.

Maar goed, om de spanning een beetje te verminderen, besloten mijn man en ik te vertellen dat we gingen vliegen, maar waar naar toe dat wilde mijn man nog niet vertellen. Voor mij was het ook een speciaal moment, want ik moest mijn vliegangst overwinnen. En toen was het zover. In een andere taal werd er verteld dat we onze riemen moesten vastmaken. Maar, wat was de taal dan? Juul en ik gingen goed luisteren. Het was Frans! Dus, we gingen naar Frankrijk! De motoren werden gestart en we gingen de lucht in. Gelukkig duurde het vliegen maar een uurtje, want Juul begon al te praten over dat we gingen neerstorten en dat er rook uit de motoren kwam. Wat waren mijn man en ik blij dat we geland waren! Daar stond een grote bus op ons te wachten en die bracht ons naar de grootste verrassing. En dat was Disneyland! 

Toen we eindelijk in het hotel waren, wilde Juul het liefste naar huis en maakte zich zorgen om zijn opa die misschien op ons stond te wachten op Schiphol. We probeerden hem gerust te stellen. Gelukkig lukte dat. De volgende dag zijn we het park ingegaan en het was echt megadruk. Het was wel een beetje te veel voor Juul en Nona. Maar, al met al, het was een leuk, spannend en hectisch weekendje. Het was ook de eerste keer dat we met z'n allen met de vliegtuig een weekendje weggingen. En, als je nu aan Juul vraagt wat hij het allerleukste vond in Disneyland, dan zegt hij ‘de hotelkamer’. Wat een giller!

 

Aandacht
20.09.2010 | Tam | Opgroeien, Geboorte

Vorige week had Juul een paar testen gedaan omdat zijn huisarts het idee had dat Juul hoogbegaafd zou zijn. En afgelopen donderdag kregen we dan eindelijk de uitslag te horen. Juul is niet hoogbegaafd, maar een zeer intelligent mannetje dat veel aandacht nodig heeft. Omdat hij veel heeft meegemaakt voor zijn leeftijd en op heel veel punten op zichzelf was en is aangewezen, heeft hij zelf dingen moeten ondervinden en hij schijnt er heel goed in te zijn om dat gedetailleerd uit te werken. 

 

Toen hij twee weekjes oud was, moest hij bijna elke maand naar het ziekenhuis voor mijn ogen. En toen hij twee was, overleed een nicht van mijn man, toen zijn broertje en vlak daarna mijn stiefvader. Het was een zware tijd waardoor het ook moeilijk was om alle aandacht aan Juul te geven. Ik wilde wel, maar het verdriet was soms te zwaar. Maar, gelukkig kon zijn papa de aandacht geven wanneer het mij niet lukte. En toen we dachten dat het weer ietsje beter ging, werd ik weer zwanger.

 

Voor Juul was het allemaal veel te veel achter elkaar. Hij was nog maar net bezig om alles te ontdekken, en dan valt hij in een wereldje vol verdriet. Jammer genoeg was er ook niet veel aandacht van onze omgeving. Dat hadden we wel nodig. Want juist in de tijd van moeilijkheden is het erg fijn als er iemand  is die je gezin en jou troost en steun kan bieden. 

 

Nu zijn we bezig weer alles op een rijtje te zetten. Alleen kost het veel tijd. Vooral als we allemaal tegelijk iets willen vertellen en delen. En dan moeten we ook nog eens tegelijk de aandacht aan elkaar geven. Juul die vol met interessante ideeën zit, maar ook zijn gevoelens niet kan uiten, z’n zusje die aan een ontdekkingsreis is begonnen en mijn man en ik die bezig zijn om ons verleden en mijn handicap een plek te geven.

 

Maar, afgelopen vrijdag kreeg Nona het grootste gedeelte van de aandacht, want ze werd twee jaar! Normaal gesproken geven we een feestje met familie en vrienden, maar dit jaar wilden we het rustig aandoen. Even geen gedoe met uitnodigingen sturen, koken en na afloop de rommel opruimen. Nona heeft een heerlijk ontbijt van Juul en hun papa gekregen, daarna hebben we taart gegeten bij oma en grootoma en is ze verwend met veel kleertjes, speelgoed en centjes.

 

Terwijl we bezig waren met het feestje vieren, kreeg ik ineens een verdrietig gevoel. Als het allemaal goed was gegaan, hadden we deze maand dubbel feest. Ons sterretje zou dan drie jaar geworden zijn. En dan kon hij het vieren met zijn zusje. Maar, hij werd jammer genoeg stilletjes geboren op 12 mei 2007. We zijn vandaag ook een kaarsje gaan branden op zijn rustplekje.

 

Zo willen wij allemaal de aandacht die we nodig hebben. Alleen lukt het soms even niet, maar, er zal geen moment voorbij gaan zonder dat wij elkaar een knuffel en een zoen geven! 

 

Zelfstandigheid
13.09.2010 | Tam | Opgroeien

Afgelopen maandag besloot ik dat het weer tijd was om Juul naar school te brengen. De laatste keer dat ik heb gedaan was voor de zomervakantie.

 

Je zult wel denken “Wat is er nou zo moeilijk aan om je kind naar school te brengen?”. Nou, voor mij is het een moeilijk moment, want doordat mijn zicht enorm achteruit is gegaan, heeft angst een groot deel in mijn leven genomen. Ik ben ontzettend bang dat ik mijn kinderen uit het oog verliest. Ook is het enorm goed opletten op het verkeer. Zo zie je geen auto en ineens komen er fietsers, brommers en auto’s vanuit alle kanten.

 

Voordat ik zwanger was van Juul, was ik niet zo afhankelijk, maar mijn zicht ging langzaam achteruit. Toen hij geboren werd, werd ik heel erg afhankelijk en ging alleen maar naar buiten als mijn man meeging. Ik stond er niet bij stil dat er een tijd aan zou komen dat ik Juul naar school moest brengen. Ineens werd Juul twee jaar en ging naar de peuterspeelzaal. Samen met een begeleidster van Visio (Organisatie voor revalidatie en training van mensen met een visuele beperking, blinden en slechtzienden) heb ik geleerd hoe ik met Juul en alleen moest lopen. Na een tijdje ging het erg goed. Ik raakte aan de omgeving gewend en ik kon Juul vaak brengen en halen van de peuterspeelzaal. Soms gingen we ook nog boodschapjes doen. Het was echt fijn om samen met mijn zoontje buiten te zijn. 

 

Na een paar maanden kwam ik helaas weer thuis te zitten. We gingen verhuizen, Juul hoefde niet meer naar de peuterspeelzaal en ik had een tijdje geen begeleiding. Ik moest ook erg wennen aan de nieuwe buurt. Toch weer geprobeerd, maar ik bleef toch liever thuis. Ik werd ook zwanger van zijn zusje en vond het nog enger om dan naar buiten te gaan. Ik kon Juul kwijtraken of ik kon vallen met mijn buik op de grond. Nee hoor, laat mij maar lekker thuis waar het veilig was.

 

Maar toen Nona geboren werd en Juul bijna naar de basisschool ging, moest ik toch weer beginnen met zelfstandig naar buiten gaan. Tot nu toe gaat het redelijk. Zo zijn er wel dagen dat ik liever thuisblijf, maar als ik Juul naar school kan brengen, dan doe ik dat. Toch blijft angst een grote rol spelen, al doe ik mijn best. Vooral voor onze kindjes, want niks is leuker dan om met je kindjes overal naar toe te kunnen gaan! 

 

Tam stelt zich voor
06.09.2010 | Tam | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Hoi! Ik ben Tam en ben moeder van Juul (zoon, 5), sterretje (zoon, 3*) en Nona (dochter, 1), en ben getrouwd met William met wie ik tien jaar samen ben.

 

Op dit moment ben ik bezig om weer zelfstandig te worden en mijn visuele handicap te accepteren. Ik heb namelijk het syndroom van Usher, een aangeboren oog en gehooraandoening die van slechtziend en slechthorendheid kan leiden tot blind en doof zijn. Toen ik vier was, kwamen mijn ouders er achter dat ik slechthorend was. Er werd vanuit gegaan dat mijn gehoor beschadigd werd tijdens mijn geboorte omdat ze mij met een tang om mijn hoofd eruit moesten halen. Maar, dat is niet waar...

 

Het slecht zien kwam pas toen ik zwanger was van Juul. Omdat je last kan hebben van zwangerschapskwaaltjes, dacht ik dat dit er ook bij hoorde. Maar, toen Juul twee weekjes oud was, moest ik met spoed naar het ziekenhuis, waarna er vele oogonderzoeken en operatie’s volgden. Tussendoor genoten we van onze ouderschap en van ons mannetje dat altijd lachtte en vrolijk was.Alles wat we meemaakten, en nog steeds,  met Juul was erg leerzaam en wonderlijk.

 

Toen Juul anderhalf werd en zijn eerste stapjes maakte, kreeg ik ook te horen dat ik het syndroom van Usher had. Een grote schok, want hoe zou ons/mijn toekomst eruit gaan zien? Mijn grootste angst was dat ik Juul niet meer zou kunnen zien opgroeien en zijn stem niet meer mocht horen. Maar, William gaf ontzettend zoveel steun en liefde aan Juul en mij wat mij weer kracht gaf om door te gaan.

 

Toen Juul twee jaar en 2 maanden was, mochten we weer een wondertje verwachten. Maar, deze zwangerschap ging niet zoals het moest gaan, want na vijf maanden zwangerschap, is hij stilletjes geboren. We werden getroffen door pijn, verdriet en onmacht. Het was ook een moeilijke taak voor ons om dit niet met Juul te delen. Hij was nog zo klein en bezig om zijn wereldje te ontdekken.

 

Precies een jaar nadat ik zwanger was van sterretje werd ik onverwachts opnieuw zwanger. Het was een hele spannende tijd, maar alles was goed gegaan. Juul mocht zijn zusje veilig ontvangen.

 

Omdat het toch erg moeilijk is met mijn handicap en 2 kindjes zijn wij in de buurt gaan wonen waar we meer steun en hulp konden krijgen. William kan tenslotte niet altijd thuis zijn, omdat hij ook moet werken. Ondanks William en ik hier niet op onze plek zitten, en ik er niet echt vooruit op ben gegaan, zien wij dat onze kindjes het prima naar hun zin hebben. En dat is toch het belangrijkste! Toch hopen wij ergens ooit een plek te vinden waar wij het met z’n allen naar ons zin hebben, en dat mijn handicap en zelfstandigheid ook een plekje kunnen krijgen.

 

Ga je mee in een wereld die mij te snel gaat?