Labels
Draagdoeken | Er op uit | Geboorte | Luieren | Opgroeien
Slapen | Spelen | Voeding

Inhoud
Maak het | In Beeld | Leesvoer | Blog
Beginpagina | Over Kiind | Zoeken | Nieuwsbrief

'I zag'
16.06.2011 | Miranda | Draagdoeken, Spelen, Er op uit, Opgroeien, Voeding, Luieren, Geboorte, Slapen

Dit is dan mijn laatste blog voor Kiind.

Veel plezier heb ik beleefd aan het schrijven van deze blogs. Een prettige bijkomstigheid was dat ik een extra moment stilstond bij hoe de afgelopen week voor ons en onze kinderen was geweest. Toen ik begon met bloggen heb ik me voorgenomen te stoppen zodra een naaste aanstoot zou nemen aan een blog. Dat moment is nu daar.

 

In de Educare las ik laatst de column “Wen they zig, you zag”. De kern van deze column ging over het out of the box, of buiten de kaders denken. En het knelpunt dat dit soms met zich mee kan brengen.

Kiind Magazine heeft ons een verbondenheid gebracht en handenvol inspiratie, waar we nog lang uit kunnen blijven putten. Het was een warm nest, vanwaar ik nu mijn vleugels uit ga slaan naar andere schrijfsels. Tot besluit voor jullie en jullie ‘Kiindjes’ een gedichtje uit eigen bundel:

 

Als ik een vlo was,

dan sprong ik spronger-de-sprong,

zo snel ik kon

langs staarten, krullen en strikken,

om de vlo voor me te kunnen tikken.

 

Warme groet uit een mild hart, Miranda

 

 

Loket gesloten!
26.05.2011 | Miranda | Opgroeien

Dochterlief is sinds een paar weken behoorlijk aan het 'peuterpuberen'. Als zaken even niet gaan zoals zij gewild of gepland had, volgt er regelmatig een driftbui. Gillen, krijsen, stampvoeten, nee zeggen, nog meer nee zeggen en op de grond gaan liggen.
Onze dochter praat beter dan menig kleuter, maar is emotioneel gezien toch echt een driejarige. De frustratie die dat verschil geeft voor haar is dan duidelijk te merken.
Het is even zoeken wat het beste te doen in zo'n bui. Dochterlief wil dan niet getroost of geknuffeld worden, kan het niet hebben als je iets tegen haar zegt, niks zeggen is ook niet goed. Nu kies ik er vaak voor zelf ergens anders te gaan zitten, dochterlief uit te laten razen en dan komt ze uit zichzelf vaak even 'uithuilen' of mijn schoot.
Zo'n bui is voor je kindje niet leuk, maar als ouder zit je dan ook niet bepaald ontspannen in bijvoorbeeld de wachtkamer van de huisarts met alle ogen op jou gericht!
Hoe lastig soms ook, ik zie tevens de 'upside' van deze peuterbuien. Dochterlief kan behoorlijk goed haar grens aangeven en zorgt er zelf wel voor dat hier niet snel overheen gegaan wordt.

Vandaag werd dochterlief dus drie. We zijn met ons gezin naar een dierentuin gegaan. Toevalligerwijs hadden de collega's van mijn man hier ook hun teamdag.
Nadat het tweede groepje collega's hadden staan 'oh en ah-en' bij onze kinderen, trok dochterlief de kap van haar buggy naar beneden. Loket gesloten! Ze gaf duidelijk aan klaar te zijn met alle mensen die haar zo nodig aan gaapten of tegen haar praatten.

Mooi staaltje assertiviteit, dacht ik toen trots.

Niet voeren!
24.05.2011 | Miranda | Voeding

Afgelopen weekend hadden we het verjaardagspartijtje van een van onze nichtjes. Met zoonlief (van zes maanden) op schoot zit ik te kletsen met zijn opa. Ineens zie ik een lepel met een toef slagroom voor de neus van zoonlief. Even denk ik nog dat het een grapje is, om te kijken of het de aandacht trekt van onze zoon. Maar het lijkt toch echt de bedoeling dat deze lepel in de mond van zoonlief belandt.
Stomverbaasd ben ik!
Buiten dat wij het principe hebben onze kinderen zeker hun eerste twee levensjaren geen suiker te geven, is zoonlief pas een halfjaar. En is hij daarmee nog maar net begonnen met groente en fruit.

Wat is het toch dat mensen regelmatig allerlei eten - en dan met name zoetigheid - in onze kinderen willen stoppen?

Het valt niet altijd mee om aan de tussendoortjesmaffia te ontsnappen.
In de supermarkt laatst ging dochterlief van alles uit het rek bij de kassa trekken. Als ik haar hierin corrigeer gaat ze huilen, zo tegen een kleine peuterdriftbui aan. Op dat moment zegt de kassajuf 'Ach, mag ze dan misschien een snoepje?'.
Zondag ben ik met dochterlief gaan fietsen. We hebben samen wat gedronken bij een theehuisje waar ook een markt was van biologische boeren. Bij een kraampje lagen wat spekkies. Dochterlief mag er één van mij hebben. Bij het volgende kraampje vraagt een vrouw of dochterlief een spekkie mag. Als ik bedank en zeg dat mijn dochter er al één heeft gehad wordt ik aangekeken alsof ik de strengste der moeders ben.

Toen onze dochter klein was namen we altijd bakjes met fruit of suikervrij lekkers voor haar mee. Nu zij bijna drie is nemen we niets meer voor haar mee en kan zij wat taart of iets dergelijks proeven op een feestje. Alleen bepalen wij dan de hoeveelheid en wat. Mensen zeggen dan weleens dat wij makkelijker zijn geworden. Wij zijn niet makkelijker geworden, onze dochter is ouder geworden. En zoonlief? Hem staat hetzelfde te wachten ;)

Volgende week wordt dochterlief drie. Dan mag er hier lekker gesnoept worden van de appel-gierst-soufflé en een rabarber-aardbeientaart, natuurlijk suikervrij.

Van Ria naar Aletha
05.05.2011 | Miranda | Slapen

Toen onze dochter geboren werd, wisten we niet wat ons overkwam. Vanaf het eerste moment heeft zij gehuild, veel gehuild. Er leek nooit een aanwijsbare reden voor te zijn. Het leek ook niet minder te worden, wat we ook probeerden. In overleg met ons consultatiebureau zijn we aan de slag gegaan met inbakeren en het boekje van Ria Blom. Inderdaad met kookwekker.

Die kookwekker was soms makkelijk, maar voor mij als moeder vaak ook niet. Echter, binnen twee dagen verminderde het huilen van onze dochter drastisch. Onze dochter leek echt baat te hebben bij de bakerdoeken; zij ontspande zich zodra zij in de doeken ging. Na een maand zijn we gestopt met bakeren (de wekker al eerder), omdat onze dochter niet meer buitensporig huilde en zich ontspannen over kon geven aan haar slaap. Vanaf dat moment is onze dochter altijd een makkelijke slaper geweest, overdag en ’s avonds.

 

Dus toen onze zoon geboren werd en hij – na een rustige kraamperiode – ook zo ging huilen, hebben we de bakerdoeken tevoorschijn gehaald. Maar deze keer werkte het niet…

Niet omdat onze zoon zo sterk was dat hij zich er in no time uit wist te wurmen. Nee, ik was er de moeder niet meer voor. In plaats daarvan ging ik mijn zoon dicht tegen mij aan dragen in een draagdoek, waar hij rustig van werd. Met een maand of vier zijn we begonnen met hem aan zijn bedje te laten wennen. Heel rustig. 

Elk slaapje legden we hem in zijn bedje. Ging hij huilen, werd hij getroost. Liet hij zich in bed niet troosten, ging hij mee naar beneden tot na zijn volgende voeding om het riedeltje weer van voor af aan te beginnen. De eerste week sliep hij telkens hooguit een kwartier in zijn bedje. Nu varieert het van een half uur tot tweeënhalf uur! De duur van zijn slaapje hangt af van hoe wakker of moe hij is, in plaats van een vast schema.

 

De wijze die we voor onze zoon hebben gekozen voelt goed, natuurlijk. Soms vraag ik me dan wel eens af of we het bij onze dochter wel goed hebben aangepakt, of we bij haar niet te rigide zijn geweest. Maar spijt heb ik niet. Het paste bij ons als ouders die we toen waren en het sloot goed aan bij onze dochter.

 

Wij hebben ons bewogen. Van Ria naar Aletha.

 

Meer lezen? 

Aletha Solter, De taal van huilen

Aletha Solter, Baby’s weten wat ze willen

Aletha Solter, Het ongedwongen kind

 

Jonnie de spin
28.04.2011 | Miranda | Er op uit, Opgroeien

Ik heb eens in een artikel gelezen dat onze angst voor spinnen te wijten is aan onze moeders. Daar kan ik me best iets bij voorstellen, gezien we als mens veel leren door gedrag te kopiëren. Dit wetende heb ik de intentie mijn kinderen, en dan vooral mijn dochter, zonder angst voor diertjes met zes of meer pootjes op te laten groeien. Ook voor mij een heuse uitdaging, gezien ik soms al jeuk krijg bij het zien van een of ander kriebelbeestje!

Geheel in thema heeft mijn dochter een keer het boek Jonnie (de spin) geleend bij de bibliotheek. Een geweldig boekje met mooie tekeningen dat vertelt over hoe alle insecten bang zijn voor Jonnie de spin. Mijn dochter was helemaal fan van het boekje. We hebben het inmiddels al zo vaak geleend, dat ik het boek maar voor haar heb gekocht. Sindsdien is mijn dochter fan van spinnen; telkens als ze er een ziet kraait ze het uit ‘kijk een Jonnie!’. 

De leidsters van het kinderdagverblijf begrepen er niets van als dochterlief weer ‘Jonnie’ aan het roepen was, totdat ze er een keer een aangewezen had. Sindsdien kan onze lieve dochter de dames de stuipen op het lijf jagen met één simpel woordje: Jonnie.

Een hele poos geleden zaten mijn dochter en ik op de bank, samen fruit te eten. Zegt dochterlief ineens ‘kijk mama, dat is een grote Jonnie’. Ik kijk opzij en ik zie daar een hele grote dikke huisspin met een spanwijdte van negen centimeter van poot tot poot. Oké, ik had dus het voornemen mijn dochter niet bang te maken voor spinnen…

 

 

Ik heb mijn uiterste best gedaan om kalm te blijven en manlief gevraagd de ‘Jonnie’ te vangen en hem in de tuin los te laten. Dochterlief heb ik uitgelegd dat zijn vriendjes Jonnie missen en papa hem weer terug brengt naar zijn vriendjes.

Of het nu door mijn inspanningen komt of dat het gewoon aangeboren is, onze dochter heeft weinig angst voor insecten. Haar lievelingsdier is een slak. Haar favoriete bezigheid: slakken uit de tuin plukken en deze in haar slakkenhuis (oud vogelhuisje) neerzetten.

 

Lees ook het boek: "Jonnie" van Guido van Genechten.

 

 

Kat en hond
14.04.2011 | Miranda | Spelen, Opgroeien

en zegt vaak dat broers en zussen vechten als kat en hond. Toen dochterlief de afgelopen week voor het eerst haar boertje al dan niet bewust pijn had gedaan leek het even richting deze uitdrukking te gaan. Pieke had haar broertje net iets te hard in zijn handje geknepen, waardoor hij hard moest brullen. Ik was er bijna door geshockeerd; dat mijn lieve dochter mijn schattige baby bewust pijn had gedaan! Meteen besefte ik me dat dit ook een gezond proces tussen broers en zussen is. Het oudste kind is altijd alleen geweest en heeft van de volle aandacht kunnen genieten, totdat er een kleine ‘indringer’ bij kwam. Het valt me eerlijk gezegd nog mee dat er na vierenhalve maand pas zo een duidelijk teken van jaloezie te zien is. Bij vrienden heb ik wel eens meer jaloezie tussen kinderen gezien, vooral bij zusjes!

Dochterlief is doorgaans erg zorgzaam en beschermend voor haar broertje. Als hij begint te huilen, roept zij mij al toe ‘mama, Auke huilt je moet hem even gaan troosten’. Als ze samen op het speelkleed liggen, pakt zij allemaal speelgoed voor haar broertje en gaat uitleggen wat het allemaal is. Als hij heeft gekwijld, veegt zij met haar fijne peutermotoriek zijn snoetje schoon. Als zoonlief in zijn wipstoeltje begint te mopperen, gaat dochterlief erbij zitten en doet zij haar uiterste best haar broertje aan het lachen te maken.

Het meest zoete voorbeeld is wel van vandaag. We hadden een afspraak bij het consultatiebureau en Auke zou zijn vaccinatie krijgen. Terwijl de verpleegkundige de spuit optrekt, pakt Pieke het handje van haar broertje vast en zegt ‘het komt wel goed, ik ben bij je’. Als onze kleine man vervolgens hard moet huilen van het tweede prikje geeft zijn zus hem een kusje en zegt ‘nu is het weer beter’.

In ons huis wordt ‘gekroeld’ als kat en hond.

 

Eigen tempo
07.04.2011 | Miranda | Spelen, Er op uit, Opgroeien

De afgelopen week zijn we voor het eerst sinds de geboorte van onze jongste een weekje op vakantie geweest. Opa en oma hadden we meegnomen, als bedankje voor de wekelijkse vaste oppasdag. Onze bestemming was een vakantiehuisje op de Veluwe, op een vakantiepark met een fijn zwembad en recreatie voor de kleintjes. We hebben een heerlijke week gehad. De kindjes hadden het naar hun zin en we hebben een paar dagen zon gehad. Wat wil je nog meer?

Onze peuterdochter keek al een hele lange week uit naar de vakantie en dan vooral naar het zwemmen! Ik was wel benieuwd hoe dat zou gaan. 

 

Toen onze dochter één jaar werd ben ik met haar gaan babyzwemmen. Dit is helaas nooit een succes geweest; dochterlief klampte zich aan mij vast. Als ik haar maar een millimeter van me af probeerde te houden zette ze het op een gillen en een brullen. Na een paar 'wen' lessen bleef het een drama en zijn we omwille van mijn dochter maar gestopt met het babyzwemmen.

 

Daar stonden we nu. Op vakantie, in het kleedhokje van het zwembad en mijn dochter stuiterend van enthousiasme. Gewapend met roze ‘Hello Kitty’ zwembandjes stapte ze dapper het zwembad in, om zich vervolgens nog voor haar voetje het water raakte aan mij vast te klampen. Ik voorzag alweer een drama. In het grote bad week mijn dochter nog geen millimeter van mijn zijde, in het peuterbad was zij de koningin zelve. Ondertussen had ze het bubbelbad ontdekt. Dit was klein en overzichtelijk en ze kon hier zo fijn rondjes in lopen. 

Elke dag werden we wakker met de zin ‘maar ik wil zo graag zwemmen’ en gingen we ermee naar slapen. Elke dag was het in het zwembad heen en weer pendelen tussen het grote bad, het peuterbad en het bubbelbad.

En op de laatste dag gebeurde het…

Dochterlief zwom (met zwembandjes) los en leuk dat ze dat vond! Waar het begin van de week was ‘nee mama, niet loslaten’, was het nu ‘niet vastpakken mama’.

 

Mooi om te wederom te merken dat ‘het wel vanzelf komt’ in het eigen tempo van een kind en fijn om mijn kind deze ruimte ook te geven.

 

Oordeel! Oordeel!
31.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Inmiddels ben ik zes weken onderweg met mijn mindfulness training voor moeders en ik moet zeggen dat het zeker zijn vruchten afwerpt. Het lukt me vaker om in het moment te blijven, in het hier en nu. Soms lukt me dat zelfs tijdens het huiluurtje van mijn zoon of tijdens een peuterdriftbui van dochterlief.

 

In toenemende mate ben ik me bewust van alle oordelen ik als moeder wel niet heb. Laatst was ik met drie vriendinnen naar een concert. Twee van die vriendinnen zijn in dezelfde periode bevallen als ik, onze zoontjes zijn dus ongeveer even oud. Naast het luisteren naar het optreden werden onze ervaringen met onze baby’s uitgewisseld. Schoorvoetend vertelde ik dat mijn zoontje al iets wat op een ritme lijkt heeft. Schoorvoetend omdat ik niet over wil komen als een opschepperige moeder [oordeel]. Als mijn vriendinnen vervolgens vertellen dat hun zoontjes van de laatste voeding tot de eerste van de ochtend goed doorslapen, vertel ik dat we ’s nachts af en toe het speentje geven aan ons zoontje als hij die kwijt is. Waarop mijn vriendinnen nonchalant [oordeel] zeggen dat hun zoontjes geen speentje hebben. Speentjes zijn inderdaad slecht [oordeel] denk ik dan, maar ik wil toch ook echt wat slaap hebben ’s nachts. Dat snappen ze toch wel [oordeel]?!

 

Mijn kinderen verschillen dag en nacht van elkaar. Onze dochter sliep met vier weken goed door, heeft geen speen gehad, had snel een ritme en deed alles sneller dan het boekje. Ze lust alles, heeft nooit moeilijk gedaan met eten en slaapt nog steeds erg goed. Voorbeeldig zeggen wij wel eens, op wat peuterdriftbuien na [oordeel]. Onze zoon echter heeft pas net iets wat op een ritme lijkt, slaapt ’s nachts redelijk zolang hij een speentje krijgt. Die speen zijn we eigenlijk niet zo blij mee [oordeel], maar als hij hem niet krijgt gaat zoonlief enorm krijsen en loopt hij rood aan. Wat mij dan weer geen goed moeder gevoel geeft [oordeel]. 

 

Bewust zijn van al deze oordelen en nog meer kan soms ontzettend irritant zijn, tegelijkertijd maakt het me wel mogelijk te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn op dit moment en erop te vertrouwen dat alles ‘goed’ komt [weer een oordeel]. Het maakt me zeker milder naar andere moeders toe, wat het weer makkelijker maakt voor mezelf.

 Toen een vriendin me laatste vertelde dat zij haar kinderen ’s ochtends voor de televisie hun ontbijt laat eten, had ik voor het eerst – sinds mijn mindfulness – niet direct mijn oordeel klaar. Voorheen zou ik nog even tegen mijn lief geprotesteerd hebben over hoe slecht het wel niet is kinderen zoveel televisie te laten kijken, en dan ’s ochtends al en dan ook nog tijdens het eten [boel oordelen]. In plaats daarvan kon ik me goed voorstellen dat mijn vriendin dit nodig heeft om haar dag – en die van haar kinderen – ontspannen te laten beginnen. Zonder dat dit iets veranderde aan mijn ideeën hierover. Dat maakte dat ik mijn vriendin mild tegemoet kon treden als moeder en dat ik zelf niet zo veel last had van mijn oordelen.

 

Mijlpalen
10.03.2011 | Miranda | Opgroeien

Het was een week van mijlpalen voor ons. Om bij de kleinste van ons gezin te beginnen, kan ik met blijdschap vertellen dat (na lang mopperend oefenen) Auke zich nu om kan rollen! Het moment suprême heb ik helaas gemist, omdat ik net een tijdschrift aan het lezen was. Ik hoorde een ‘plof’ en toen ik naar de box keek, lag daar een klein ventje te lachen omdat hij net een grootse daad had verricht. Sindsdien rolt hij alleen maar. Zodra ik hem op zijn rug leg rolt hij ‘floep’ om. Helaas ook als ik hem aan het verschonen ben, haha.

Pieke lijkt wel een enorme sprong in haar ontwikkeling te hebben genomen; zij heeft meerdere mijlpalen behaald deze afgelopen week. Als donderslag bij heldere hemel is zij in één week tijd zindelijk geworden (overdag), kan zij netjes met haar lepel eten en kan zij (op haar T-shirt na) zichzelf aan- en uitkleden. Onbeschrijfelijk hoe trots we op haar zijn.

En ook ‘de mama’ heeft een mijlpaal behaald; ik ben weer aan het werk gegaan. Dit na een verlof van bijna acht maanden! (Door ziekte tijdens de zwangerschap en ernstig ziek zijn geweest van ons pasgeboren zoontje.) Dat was voor ons allemaal weer even wennen. Vooral voor dochterlief was het niet altijd even makkelijk als mama naar het werk ging na zo’n lange periode van exclusieve aandacht. Maar gelukkig was papa er nog om fijn mee te spelen en was het voor mijn lief erg fijn niet voortdurend een ‘nee, mama doen’ te horen. En voor mij… was thuiskomen nog nooit zo fijn!

 

 

Back to basic
03.03.2011 | Miranda | Voeding

Mijn lief en ik eten doorgaans verantwoord, gezond en zo hier en daar biologisch. Er wordt elke dag vers gekookt. En waar we vroeger als kind alleen in het weekend een bakje chips en een glaasje limonade hadden, hebben we nu alleen in het weekend onze nootjes en speciaal biertje. Niet zo heel vreemd dus dat wij onze kinderen ook als het om eten gaat vrij verantwoord opvoeden.

Zo heeft onze dochter totdat zij twee werd geen snoep of koek gekregen. Regelmatig werd hier dan kritisch op gereageerd vanuit onze omgeving. De kassajuf van de supermarkt kijkt mij regelmatig aan alsof ik een Spartaanse moeder ben, als mijn dochter geen koekje mag. Eenzelfde blik kreeg ik van een schoonzus, die ik voor een tweede keer weigerde bij mijn toen eenjarige dochter een stuk slagroomtaart in haar mondje te stoppen…

 

Inmiddels zijn wij naar onze dochter wat soepeler geworden. Niet omdat wij nu een andere mening zijn toegedaan, maar puur omdat zij nu ouder is. Op verjaardagen nemen we voor onze dochter geen bakjes met ‘verantwoord snoep’ meer mee. Zij kan nu net als de andere aanwezige kindjes snoepen, alleen begeleiden wij haar dan weer in de hoeveelheden. Dit omdat ‘ongezonde’ dingen nu eenmaal niet uit te bannen zijn en we haar dus maar beter kunnen leren hoe hiermee om te gaan.

 

Ondertussen hadden de zogenaamde ‘kinderkoekjes’ bij ons hun intrede gedaan. Maar dan wel die met zoveel procent minder vet, alleen natuurlijke suikers of met een "Ik kies bewust" sticker. Helemaal prima (en lekker makkelijk moet ik toegeven). Tot ik een paar weken geleden in de Happinez een artikel las over de ‘Food rules’ van Michael Pollan. Regel vijf is: ‘Vermijd voedsel waarbij suiker in de top drie van de ingrediënten vernoemd staat’. Gewapend met deze regel ben ik de supermarkt ingegaan om een verantwoord tussendoortje voor mijn dochter te gaan kopen. En ik had het serieus niet verwacht, maar het was echt niet te vinden! Zelfs niet bij de bekendere merken, of de ‘ik kies bewust’ stickers . In elk snoepje of koekje zat wel dertig procent suiker, dat was een behoorlijke eyeopener voor ons.

 

Nu zijn de ‘peuterkoekjes’ weer uit ons assortiment verdwenen en komen er – in ons huis – enkel nog maar gezonde tussendoortjes op tafel. En ik moet zeggen dat deze mijn creativiteit ook veel meer stimuleren. Zo hebben we vanochtend een fruitsmoothie met yoghurt gedronken, hebben we het weekend de gezonde koekjes van Kiind gebakken en las ik  deze week in het boek van Stefan Kleintjes dat zoethout ook een gezond tussendoortje is voor kinderen (ook voor mama erg fijn).

Gelukkig wordt hier weer de groentela door dochterlief geplunderd ; )

 

Meer weten?

http://www.kiind.nl/articles/107/Voeding_met_gebakken_lucht.html

 

 

Spelend-wijs
24.02.2011 | Miranda | Spelen

Sinds de komst van onze zoon heb ik regelmatig het idee dat aandacht voor onze peuterdochter er te vaak bij inschiet. Voor mijn gevoel heb ik bijna geen tijd meer om met haar te spelen. En moeder als ik ben, voel ik me daar dan enorm schuldig over.

Toen ik afgelopen weekend de fotoalbums van de kinderen bij aan het werken was, zag ik echter dat het tegendeel waar lijkt te zijn. Bij de foto’s van mijn dochter van de afgelopen twee maanden, zaten bijna alleen maar foto’s van verschillende activiteiten. Hier een greep uit wat we allemaal hebben ondernomen:

We hebben samen muffins gebakken (volgens het heerlijke recept uit Kiind). Pieke heeft mij regelmatig geholpen met koken; paprika’s snijden (breken) of spruitjes laten zwemmen in een grote pan met water. We hebben samen kaarten gemaakt. Met vingerverf hebben we hiervoor hand- en voetafdrukken gemaakt, welke we uitgeknipt en op een gekleurd kartonnetje hebben geplakt. Het leukst hieraan was dat Pieke ook verf op het handje en voetje van haar broertje mocht smeren. Dan hebben we nog samen zaadjes geplant van pompoen, radijs en spaanse peper. Deze geven we elke dag een beetje water en dan kijken we samen of er al iets gaat groeien. Verder hebben we samen de was opgehangen en opgevouwen. En zodra het buiten wat warmer wordt gaat onze volgende activiteit ramen zemen worden, lekker kliederen en spetteren met een spons en water…

Terwijl ik de foto’s nog eens bekeek realiseerde ik me dat ik niet minder met mijn dochter speel, maar dat we veel meer samen zijn gaan doen. Het kan echt ontzettend leuk zijn om je kind bij de ‘dagelijkse beslommeringen’ te betrekken en hier een spel of leerzame activiteit van te maken.

 

Zie ook: 

Spelende dreumes en Peuterspel

 

 

Mindful
17.02.2011 | Miranda | Opgroeien

Vorige week ben ik begonnen met een mindfulnesstraining speciaal voor moeders. De definitie van mindfulness volgens de grondlegger ervan (Jon Kabat-Zinn) is: “bewust aanwezig zijn in het hier en nu, zonder te oordelen”.

Persoonlijk vind ik beide een enorme uitdaging als moeder!

Voor mij begint het al bij het ontbijt. Terwijl ik met mijn dochter aan het ontbijt zit, smeer ik razendsnel mijn boterham. Vervolgens ruim ik alvast wat spulletjes op. Dit doe ik omdat zoonlief elk moment kan komen voor zijn voeding en de ervaring leert dat mijn peuterdochter tijdens deze voeding dan heel veel rommel kan maken met alle ontbijtspullen. Dus in plaats van genieten van het ontbijtmoment en bewust in het hier en nu te zijn denk ik al tien stappen vooruit. En dit gaat zo de hele dag door. Allerlei lijstjes en schema’s heb ik in mijn hoofd; de voedingen en slaapjes van mijn kinderen, boodschappenlijstjes, huishoudelijke taken, wat voor leuke dingen we dit weekend gaan doen of meteen al na het slaapje van mijn dochter, werk, enzovoort, enzovoort.

Allemaal zaken die mij ervan weerhouden in het hier en nu te zijn. En als je je daar bewust van bent, vallen je ineens nieuwe dingen op. Bijvoorbeeld dat mijn dochter ineens met twee voeten tegelijk naar voren kan springen en hoe trots ik dan op haar ben. Of hoe mijn zoontje meteen begint te lachen als hij mijn blik heeft gevangen en hoe fijn dat is.

 

Dan hebben we het nog het 'zonder oordeel zijn'. Een uitdaging gezien ouderschap vaak gepaard gaat met vele oordelen. Oordelen over hoe andere ouders opvoeden, hoe je partner zaken aanpakt, hoe je zelf net met een situatie om bent gegaan. Vaak allemaal ingegeven door onze eigen onzekerheden of om af te wegen of we nog achter onze eigen ideeën staan of om je eigen opvoedstijl te nuanceren.

Me hier bewust van zijn maakt me milder, als mens en als moeder. Ik hoop diezelfde mildheid ook te mogen ontvangen.

 

Meer lezen?

www.mindfulnessvoormoeders.nl

 

Waar je ook gaat, daar ben je, Jon Kabat-Zinn

 

 

Volgen, niet leiden
10.02.2011 | Miranda | Voeding, Slapen

In de stad kwam ik een vriendin tegen met haar zoontje van drie maanden. Het mannetje begon een paar keer te jammeren en werd vervolgens liefdevol getroost door zijn moeder. Bij de derde keer vroeg mijn vriendin hoe laat het was en zei: ‘Oh ja, het is tijd voor een voeding’.

We moesten allebei lachen. Voor mij was dit een herkenbare situatie. Al een paar keer is het me overkomen dat ik zoonlief aan het troosten was om een paar minuten later tot het besef te komen dat hij gewoon honger heeft. Wat is het toch dat, ondanks onze wens het zo natuurlijk mogelijk te doen, we telkens terugvallen op een ritme? Voor mij omdat het een zekere voorspelbaarheid met zich meebrengt, die het makkelijker maakt mijn dag in te delen of zaken te plannen. En dan is er weer een kindje met zijn eigen ritme en voorkeuren die me weer leert te ‘zijn in het moment’.

Met onze zoon zijn we al sinds zijn geboorte aan het zoeken naar zijn ritme. En dan heb ik het niet over voedingen, want onze kleine man kan heel goed duidelijk maken wanneer hij honger heeft. Het gaat vooral om het slapen overdag, hij lijkt zich met geen mogelijkheid over te kunnen geven aan zijn vermoeidheid. Tot ik vanochtend ineens een ‘Aha-erlebnis’ had en me besefte dat ik hem onbewust was gaan vergelijken met zijn zus.

Onze dochter was altijd het meest actief na haar voeding. Zij speelde en brabbelde tot zij moe was om vervolgens te slapen tot aan haar volgende voeding. Wij hadden bij onze zoon deze zelfde verwachting. Dus gingen wij na elke voeding gezellig met hem zitten ‘kletsen’ en spelen, waarna Auke vele hazenslaapjes deed zonder echt uitgerust te lijken. Toen hij vanochtend direct na zijn voeding twee uur aan een stuk had geslapen en me vervolgens aan keek met een blik die leek te zeggen ‘spelen?’, viel het spreekwoordelijke kwartje. Onze kleine man wil direct na zijn voeding slapen in plaats van wakker gehouden te worden door zijn ouders… Als hij dan uitgerust is wil hij weer spelen en ontdekken om vervolgens na een voeding weer moe en voldaan te gaan slapen.

En zo is het telkens opnieuw weer zoeken naar de voor ons juiste balans tussen volgen en leiden.

Maaahm!
03.02.2011 | Miranda | Opgroeien

Onze dochter gaat één dag in de week naar het kinderdagverblijf. Doorgaans gaat dit met zoveel plezier dat zij ons alweer bijna vergeten is zodra ze het kinderdagverblijf is binnengestapt. Als we haar dan weer op komen halen wil ze vaak eerst nog even haar spel afmaken voor ze klaar is om mee naar huis te gaan.

Deze ochtend leek niet anders te beginnen. “Mama, doe jij mijn tas maar even opruimen” riep dochterlief mij toe vanuit de poppenhoek. Maar nog voor we aanstalten maakten om weg te gaan, klampte ze zich vast aan mijn been. “Mama ik wil toch met jou mee” en ze barstte in tranen uit.

Deze week was al duidelijk geworden dat we een nieuwe ‘mama-fase’ in waren gegaan. Alles was ‘mama doen’ en papa werd veelvuldig gediskwalificeerd door dochterlief, maar deze reactie had ik niet verwacht!

De laatste keer dat Pieke zo moest huilen bij het afscheid was al zeker een jaar geleden toe zij nog midden in de eenkennigheidfase zat. En ik was even vergeten hoe lastig het afscheid nemen dan is. Ik geloof dat ik er bijna net zoveel moeite mee had als Pieke.

Met lichte dwang van mijn lief heb ik afscheid genomen van ons nog luid brullende meisje. En terwijl hij haar afleidde, ben ik de ruimte alvast uitgegaan. Met de leidsters hadden we afgesproken om na en half uurtje te bellen om te vragen hoe het was. Volgens de leidsters had Pieke nog even gehuild, maar was ze al snel met haar twee favoriete kindjes gaan spelen.

Toen ik haar aan het eind van de dag op kwam halen, kwam ze enthousiast op me afgerend; “Mamaaaah! Ik heeft jou zo gemist.” Vervolgens trok ze alle leidsters letterlijk aan de mouw om te vertellen dat mama er weer was. “Ik ben zo blij mijn mama weer te zien” zei ze tegen een van haar leidsters.

Dat maakt elke dag toch weer goed?!

Naweeën
20.01.2011 | Miranda | Opgroeien

na·wee het; o -weeën 1 napijn 2 (in het mv) kwalijke gevolgen (Van Dale)

 

Terug thuis na de ziekenhuisopname heeft Auke de eerste twee dagen enkel maar ontroostbaar liggen huilen. Nu moet je weten dat hij – net als zijn zus overigens – behoorlijk temperamentvol is. Als hij verdrietig of boos is, is hij dat met zijn hele lijfje. Wild maaiende armpjes, trappelende voetjes, hard krijsen en werkelijk een tomaatrode huidskleur.

Niet bepaald ontspannen na zo’n ziekenhuiservaring met een nog reutelend kindje.

 

Het voelde sowieso alsof ik weer net bevallen was en een nieuwe kindje had. Mijn – voor de opname – zo tevreden ventje die al een eigen ritme had ontwikkeld leek veranderd in een ‘grazende baby’ die de slaap maar niet kon vatten en bijna alleen maar ontroostbaar kon huilen. Ik kon hem maar moeilijk horen huilen. Als ik ook maar het eerste jammertje hoorde stond ik al bij de box om hem op te pakken en te sussen. Want huilen zou kunnen betekenen heel-hard-huilen, wat mij weer bang maakte dat hij benauwd zou worden, weer naar het ziekenhuis zou moeten en weer zo zou moeten vechten om te kunnen ademen. 

Het eerste weekend thuis ging Auke wat vaker hoesten en leek zijn ademhaling ook onrustiger. Op naar de huisarts dus. Deze concludeerde een beginnende keelontsteking en vertelde ons dat we niet verbaasd moesten zijn als hij hierna nog bronchitis zou krijgen. Sindsdien hebben we elk weekend wel of met dochter of met zoonlief bij de huisarts gezeten vanwege een of andere luchtweginfectie.

 

Toen afgelopen week mijn nog herstellende baby in mijn armen zo hard aan het krijsen was dat hij vuurrood aanliep en zijn adem vastzette, voelde ik de paniek. 

Ik ben gaan huilen, huilen en nog eens huilen. Na een ellendige zwangerschap waarin ik alleen maar ziek, zwak, misselijk of onderweg ben geweest, kwam een heftige ziekenhuisopname waarna mijn kinderen leken te gaan kwartetten met luchtweginfecties.

Het was op, mijn batterij leeg.

 

Alles had er harder ingehakt dan ik had verwacht. Ik zal er weer opnieuw vertrouwen in moeten krijgen dat mijn zoontje gezond is en alles goed komt. Wat ondersteunende gesprekken met een psycholoog kunnen mij hierbij helpen om, zoals de huisarts zei, een postnatale depressie voor te zijn.

 

Dus een nieuw jaar, een nieuw begin op terug naar weer een ontspannen en gerust ouderschap!

 

<< oudere berichten