Mijn bril is stuk. Ik maakte hem gisteravond schoon en hij brak doormidden. Ach ja, honderd euro is ook niet veel. Toch stond wel hij goed, dus ik baalde enorm. Ik heb mijn rare oude bril maar opgezet, maar voelde me daar wel een beetje onzeker onder. Gelukkig was mijn tweejarige wel enthousiast: "Oh oh, bril stuk? Kannie kijken? Deze wel kijken? Móóie bril!" Nou vindt ze een oud slaapshirt waar de tekst door het vele wassen van verbleekt is ook een "móóie jurk!", dus echt veel waarde moet ik er misschien niet hechten. Toch helpt het wel wat, die adoratie. Vanmorgen pakte ze mijn gezicht vast, keek diep in mijn ogen (oh nou ja, naar mijn bril) en zei nogmaals: "Mooie bril zeg! Kan wel kijken he? Andere stuk!". En zo is het.
