Mijn naam is Anne-Marie, ik ben 35 jaar, getrouwd met Roy en de trotse moeder van Fenna. 

Ik werk 3 dagen per week als adviseur van de concernstaf van een ziekenhuis in de buurt van Haarlem en daarnaast heb ik een (kleine) webwinkel waar ik handgemaakte spullen voor baby en mama verkoop. Hoewel de webwinkel de laatste tijd een beetje op een laag pitje staat vind ik dat wel een ontzettend leuke aanvulling op mijn dagelijkse bezigheden. 

Ik mag de komende drie maanden elke week een blog schrijven voor Kiind.nl! Een ontzettend leuke uitdaging die ik graag met beide handen aanpak.

In de omschrijving die ik bij de uitnodiging om te gaan bloggen kreeg stond onder meer: “Kiind wil onderwerpen die onbekend zijn over het voetlicht brengen, aanzetten tot denken en inspireren” .
Dat zinnetje alleen al zette mij aan tot denken. Want, kan ik dat? Wanneer ik blogs schrijf over mijn leven, inspireer ik dan de lezer? Geef ik ze stof tot nadenken?
Eén ding wist ik zeker: ik heb wel iets te vertellen wat niet zo bekend is. Iets wat gelukkig niet zoveel mensen overkomt.

Fenna is namelijk niet het eerste kindje wat we hebben gekregen.  Ze heeft een broertje, ons eerste kindje David. Een broertje wat ruim 9 maanden in mijn buik heeft gezeten en toen toch is overleden vlak voordat hij geboren werd.
En dat hoor je gelukkig niet zo vaak, ondanks dat we in NL erg slecht scoren op het gebied van babysterfte.  Exacte cijfers zijn niet te noemen, omdat de grens tussen een miskraam en een in de buik overleden baby niet hard is, maar naar schatting overlijden in Nederland 1300 – 1500 baby’s per jaar laat in de zwangerschap of vlak voor de geboorte.
Vaak wordt er geen oorzaak gevonden en spreekt men van wiegendood in de baarmoeder, bij gebrek aan een betere verklaring. 

In ons geval was er waarschijnlijk sprake van zwangerschapsdiabetes die nooit is opgemerkt omdat ik geen symptomen had. Maar de oorzaak doet er niet toe. We hebben David niet mogen houden en krijgen hem nooit meer terug.  Dat is heel erg triest en dat kruis dragen we ons leven lang met ons mee. 

Toch zijn we gelukkig. Juist door het verlies van David zagen we hoe goed we het verder hadden. Met elkaar en onze goede relatie, onze familie en vrienden, ons leuke huis en goede baan. En nu met Fenna, ons zonnestraaltje.

Dat is mijn verhaal. En de komende weken volgen er meer. Ik heb er zin in!