Hoi! Ik ben Tam en ben moeder van Juul (zoon, 5), sterretje (zoon, 3*) en Nona (dochter, 1), en ben getrouwd met William met wie ik tien jaar samen ben.

Op dit moment ben ik bezig om weer zelfstandig te worden en mijn visuele handicap te accepteren. Ik heb namelijk het syndroom van Usher, een aangeboren oog en gehooraandoening die van slechtziend en slechthorendheid kan leiden tot blind en doof zijn. Toen ik vier was, kwamen mijn ouders er achter dat ik slechthorend was. Er werd vanuit gegaan dat mijn gehoor beschadigd werd tijdens mijn geboorte omdat ze mij met een tang om mijn hoofd eruit moesten halen. Maar, dat is niet waar...

Het slecht zien kwam pas toen ik zwanger was van Juul. Omdat je last kan hebben van zwangerschapskwaaltjes, dacht ik dat dit er ook bij hoorde. Maar, toen Juul twee weekjes oud was, moest ik met spoed naar het ziekenhuis, waarna er vele oogonderzoeken en operatie’s volgden. Tussendoor genoten we van onze ouderschap en van ons mannetje dat altijd lachtte en vrolijk was.Alles wat we meemaakten, en nog steeds,  met Juul was erg leerzaam en wonderlijk.

Toen Juul anderhalf werd en zijn eerste stapjes maakte, kreeg ik ook te horen dat ik het syndroom van Usher had. Een grote schok, want hoe zou ons/mijn toekomst eruit gaan zien? Mijn grootste angst was dat ik Juul niet meer zou kunnen zien opgroeien en zijn stem niet meer mocht horen. Maar, William gaf ontzettend zoveel steun en liefde aan Juul en mij wat mij weer kracht gaf om door te gaan.

Toen Juul twee jaar en 2 maanden was, mochten we weer een wondertje verwachten. Maar, deze zwangerschap ging niet zoals het moest gaan, want na vijf maanden zwangerschap, is hij stilletjes geboren. We werden getroffen door pijn, verdriet en onmacht. Het was ook een moeilijke taak voor ons om dit niet met Juul te delen. Hij was nog zo klein en bezig om zijn wereldje te ontdekken.

Precies een jaar nadat ik zwanger was van sterretje werd ik onverwachts opnieuw zwanger. Het was een hele spannende tijd, maar alles was goed gegaan. Juul mocht zijn zusje veilig ontvangen.

Omdat het toch erg moeilijk is met mijn handicap en 2 kindjes zijn wij in de buurt gaan wonen waar we meer steun en hulp konden krijgen. William kan tenslotte niet altijd thuis zijn, omdat hij ook moet werken. Ondanks William en ik hier niet op onze plek zitten, en ik er niet echt vooruit op ben gegaan, zien wij dat onze kindjes het prima naar hun zin hebben. En dat is toch het belangrijkste! Toch hopen wij ergens ooit een plek te vinden waar wij het met z’n allen naar ons zin hebben, en dat mijn handicap en zelfstandigheid ook een plekje kunnen krijgen.

Ga je mee in een wereld die mij te snel gaat?