Sinds ik moeder ben heb ik gemerkt dat er een aantal onderwerpen met betrekking tot opvoeding  is waarover altijd strijd zal blijven bestaan.

 Het eerste dat bij mij (en bij vele anderen waarschijnlijk ook) opkomt is borstvoeding versus flesvoeding. Op verschillende fora heb ik daar al meerdere verhitte discussies over voorbij zien komen. Maar dan ook echt hele nare woorden en verwensingen, van beide kanten. Dingen die ik hier niet ga herhalen omdat ik, hóe ik het ook opschrijf, het gevoel heb dat ik daar mensen mee kan kwetsen.

Het volgende onderwerp is thuisblijfmoeder versus werkende moeder zijn. Ook over dat onderwerp gaat het er niet zacht aan toe: werkende moeders zijn ontaard, thuisblijvende moeders onthouden hun kinderen van sociale contacten en –leerprocessen.

Ook zo’n leuke: oppasopa’s en -oma’s versus kinderdagverblijf. Kinderdagverblijven zouden vies en onveilig zijn, en opa’s en oma’s zouden de kinderen juist weer teveel verwennen en ze klein houden terwijl ze zelfstandig moeten worden.

Of deze: bijvoeden volgens de Rapley-methode (stukjes eten en zelf doen) versus de conventionele puree- en prakjes-manier. Rapley zou levensgevaarlijk zijn, je kind kan stikken, onverantwoordelijk, etc. Maar de prakjes-methode zou weer onnodig zijn, moeilijkere eters opleveren en bovendien het kind veel eetplezier ontnemen.

Bijvoeden voordat een kindje zes maanden oud is:  ook een garantie voor een flinke discussie. Onnodig en slecht voor de darmen, vindt de ene groep. Terwijl iemand anders vindt dat zijn kindje met vijf maanden wel toe is aan een stukje fruit.

Zo kan ik nog wel even doorgaan: borstvoeden in het openbaar, samen slapen of kindje naar de eigen kamer, draagdoek vs. kinderwagen,  speen vs. duimzuigen,  voeden op schema vs. voeden op verzoek, verwennen vs. troosten, oude moeders vs. jonge moeders, wasbare luiers vs. wegwerpluiers, thuis bevallen vs. in het ziekenhuis, etc. etc. etc. Allemaal onderwerpen waar op de een of andere manier niet op normale toon over gediscussieerd kan worden. 

Als ik heel eerlijk ben heb ik er zelf ook wel eens aan meegedaan. Ook wij hebben onze weg gevonden in opvoedingsland en ik wilde maar al te graag laten weten hoe en waarom wij het op een bepaalde manier aanpakten. Maar ik doe het niet meer! Ik heb namelijk een belangrijke les geleerd: we doen het allemaal goed!
We hebben allemaal het beste met onze kinderen voor en doen allemaal wat in onze ogen het beste is voor onze gezinnen. Niemand (die ik ken) zal moedwillig proberen zijn kind pijn te doen of verkeerd op te voeden. Dus wie ben ik om te proberen een ander van mijn gelijk te overtuigen? Die ander zal het immers niet eens zijn met mijn manieren en op die manier ontstaan discussies die nergens toe leiden.

Ik zou dus willen zeggen: laat een ander in zijn waarde. Respecteer dat niet iedereen dezelfde ideeën heeft over opvoeden.
Een veilige en liefdevolle omgeving is wat een kind nodig heeft; de invulling daarvan mag iedereen wat mij betreft zelf bepalen!