We nemen een kind, da's hoe het begint

Daar kom je niet aan te pas

Ze hadden al een naam en een kast vol luiers

Nog voor ik er was

En daar sta je dan, een wereld om je heen

Maak er wat van

En daar sta je dan. Voor het eerst thuis met je pasgeboren kind en maak er maar wat van. Vind maar een ritme en wen maar aan je kind. Van het ene op het andere moment ben je zwangere-af en ben je moeder. Vol verbazing kijk je naar dat kleine mensje in die wieg en realiseer je je dat dat echt hetzelfde kind is als die negen maanden lang in je buik heeft gezeten. De eerste roes is voorbij en het echte leven als ouder begint. Maar hoe doe je dat?

De eerste paar dagen als moeder bracht ik door in het ziekenhuis. Eigenlijk hadden mijn man en ik gewild dat ik thuis ging bevallen, maar de hoeveelheid vruchtwater was dusdanig laag dat de gynaecoloog graag wilde dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Uiteindelijk werd het een keizersnee, omdat er te weinig vruchtwater was voor het kind om de voorweeën op te kunnen vangen. De hartslag ging wel heel hard omlaag... Gelukkig kon het met een ruggenprik en kreeg ik mijn zoon – nadat hij gewassen en gekleed was – direct bij mij gelegd. Dat eerste contact hoop ik nooit te vergeten. Ik werd overvallen door een intens gelukkig gevoel. Dat kleine mannetje was echt helemaal van mij!

De dagen daarna bracht ik nog door in het ziekenhuis en werden gevuld door voeden, lezen, slapen en sudoku's maken. Bij alles kreeg ik hulp van de verpleegkundigen, zodat ik vooral kon genieten en verliefd kon kijken naar Thijmen. Maar onherroepelijk komt het moment dat je naar huis gaat. Ik was heel blij dat ik eindelijk die ziekenhuiskamer achter me kon laten, maar dan zit je thuis. En dan? Hoe richt je je leven in? Wij begonnen langzaam met eerst maar eens een kop koffie. Vrij vlug daarna kwam de kraamhulp en dan gaat het snel. Binnen twee dagen zit je in het ritme dat de kraamhulp aangeeft en weet je steeds meer over hoe je je kind moet verzorgen. Het valt me allemaal mee hoeveel werk het is.

Het moeilijkste is dan ook niet die verzorging of het herkennen van de huiltjes van je kind. Het moeilijkste is het opnieuw inrichten van je leven. Mijn leven speelde zich veel buiten mijn huis af. Mijn man en ik gingen altijd veel naar vrienden toe of spontaan naar de kroeg of bioscoop. Daarnaast heb je natuurlijk je werk. De afgelopen paar dagen beperkte mijn leven zich ineens tot mijn huis. Gisteravond realiseerde ik mij ineens dat mijn oude leven ook niet meer terugkomt. Het voelt dan nog wel een beetje alsof ik met poppen aan het spelen ben, maar deze pop leeft en groeit en wordt ouder en heeft altijd zorg nodig. De rest van mijn leven ben ik moeder en dat is wennen. Het doet best een beetje pijn om afscheid te nemen van mijn oude leven en te wennen aan het feit dat ik niet meer zomaar spontaan de kroeg in kan duiken.

Waarschijnlijk wordt het allemaal makkelijker als de kraamhulp weg is en mijn man en ik ons eigen ritme kunnen gaan bepalen. Nu voelt het nog een beetje alsof ik geleefd wordt door de kraamhulp. Ze is erg aardig en doet haar werk goed, maar momenteel heeft zij de leiding hier in huis. Aan de ene kant is dat heel fijn, omdat ik dan mijn rust kan nemen. Maar normaal gesproken ga ik over het huishouden; dat iemand anders dat nu doet is best lastig. Vanaf komend weekend doen we het echt zelf en daar kijk ik heel erg naar uit. We maken er wat van!