Wij (man en ik) houden van koken en lekker eten. Dat vinden we leuk, maar vooral ook gezellig. Toen wij trouwden kregen we een grote eettafel cadeau. Zo een die je hele woonkamer vult en waar minimaal acht personen normaal, en met wat creativiteit ook wel twaalf mensen aan kunnen eten. Eten is voor ons een sociale bezigheid, waarin je met elkaar praat en discussieert. Dat doen we in ieder geval bij het ontbijt en ’s avonds. 

Dat lekker eten bij onze kinderen wat anders betekent dan bij ons is wel duidelijk. Verder dan pasta en (groene) pannenkoeken, met variaties op thema ging het tot voor kort niet. Onze zoon is grootgebracht met gepureerd eten - vond ‘ie heerlijk, tot hij vijftien maanden was. Toen wilde hij niet meer. Behalve brood, banaan en appel at hij niets. Dus, bij onze dochter gingen we dat anders doen. Vrienden gaven hun dochter alleen stukjes eten, en smullen dat ze deed; tomaat, avocado, komkommer... Dus, ik het boek aangeschaft (Eten voor de Kleintjes van Stefan Kleintjes) Ten eerste begon onze dochter met zeven maanden iets anders in haar mond te doen dan speen of fles (zoon was vanaf vier maanden niet te houden). Ten tweede ging dat, misschien ook wel omdat ze al wat ‘ouder’ was, alleen met stukken eten. Echt, gepureerd eten ging er niet in. Wij blij, gelukkig een kind dat wel eet. Tot ze, je raadt het al, zo’n vijftien maanden was. ‘Nee, niet’, mond dicht, bord wegschuiven. Verder dan brood en fruit kwamen we niet, en af en toe een ei. 

Inmiddels zijn we in een nieuw stadium beland: ‘hoef ik niet, lust ik niet’ worden niet geaccepteerd als er niet is geproefd. Je kunt niet iets lusten wat je nog nooit hebt gegeten. Wij houden van afwisseling, koken eigenlijk altijd zelf (anders halen we Chinees of frietjes). En er staat elke dag iets anders op tafel. Door de week betekent dat overigens wel vaak uit de diepvries, dan hebben we zondag voor drie dagen gekookt, en extra veel. Dat is ook wel handig, want als je om zes uur thuiskomt met twee kinderen die moe zijn van hun lange dag crèche en/of school, dan is koken niet echt een succes. Eten wordt steeds gezelliger, en er gaat steeds meer in. Dochter vertoont spiegelgedrag: als zoon niet wil, dan wil zij ook niet. Gaat hij eten, doet ook zij haar mond open. Dus, nu wijzen we hem er op dat hij als grote broer het voorbeeld is, en dat lijkt te werken. En dan te bedenken dat hij mosselen at toen hij 13 maanden was!

Eten lijkt te worden wat wij er belangrijk aan vinden: een gezellig samen zijn, met praten en/of discussie, en steeds weer iets nieuws, aan die grote gezellig tafel. En als je het echt niet lekker vindt – dat kan natuurlijk – dan blijf je lekker zitten tot de rest klaar is.