Ooit was er een tijd dat ik even snel wat boodschappen kon halen. Ik fietste dan naar de supermarkt, haalde wat ik nodig had en ging weer naar huis. Als ik een half uur weg was, was het lang. Ongehinderd kon ik door de winkel spurten richting hetgeen ik moest hebben. Ongehinderd kon ik daarna weer naar huis racen. Daar kon ik dan heerlijk op de bank ploffen en zinloos zappen en bijkomen van het gehaast. Dat was eigenlijk best een prettige tijd.

Nu kan ik dat even snel boodschappen doen echt vergeten. Het boodschappen doen is nu veeleer een uitje, waarbij ik Thijmen meeneem in de kinderwagen. Op die manier komt hij ook nog eens buiten. Dat meenemen vergt wel de nodige voorbereiding. Allereerst moet ik de kinderwagen uit de schuur halen en door middel van een kruik opwarmen. Dan moet ik zorgen dat Thijmen een schone luier en volle maag heeft, zodat hij fijn kan liggen slapen in de wagen. Vervolgens moet ik hem een jasje aantrekken en een muts opdoen en niet vergeten een spuugdoekje in de wagen te leggen. Pas daarna trek ik mijn jas en schoenen aan en dan moet ik nog eraan denken dat ik mijn portemonnee en sleutels niet vergeet. Na drie dagen op zo'n manier boodschappen doen, word ik er steeds handiger in. Toch ben ik met het hele ritueel al gauw een half uur kwijt.

Ongehinderd door de winkel lopen richting hetgeen ik moet hebben, kan ik inmiddels ook vergeten. Net als rustig over straat lopen. Natuurlijk heb je met een kinderwagen al enigszins bekijks, vooral van mensen die baby's zo schattig vinden. Als je het dan ook nog eens, zoals mijn man en ik, nodig vond een kinderwagen uit 1959 aan te schaffen, heb je helemaal bekijks. Dat is op zich niet erg. Het is best grappig om de reacties te zien, vooral van oudere dames die zelf nog in zo'n wagen gelegen hebben. Ik voel mezelf elke keer weer glunderen van trots als ik complimenten krijg over de wagen en daarna nog mooiere complimenten over het lieve jochie dat erin ligt. Je moet alleen de tijd voor die korte gesprekjes wel incalculeren.

Het wordt allengs vervelender als mensen je niet rechtstreeks aanspreken, maar tegen elkaar over jou gaan praten. Binnen jouw gehoorsafstand, dat dan weer wel. Of ze gaan naar je kijken op een manier dat jij spontaan vertelt hoe je aan die wagen komt, omdat ze je eigenlijk niet durven aanspreken. Nog erger: gister stond ik bij de platenzaak in de bakken buiten de winkel te snuffelen. Er kwam een vrouw richting kinderwagen gebanjerd die vervolgens ongegeneerd ging staan staren naar mijn kind, om daarna weer vrolijk weg te banjeren. Ze heeft geen woord gezegd.

Ik snap dat mensen nieuwsgierig zijn. Zelf kijk ik ook naar de baby als ik een moeder zie lopen en bij een ouderwetse wagen draai ik ook mijn hoofd om. Maar het zou toch wel erg prettig zijn als mensen zich normaal blijven gedragen en ik op een normale manier - met een gesprekje hier en daar - mijn boodschappen kan doen. Want heus, in die mooie oude Van Delft kinderwagen ligt een doodnormaal, modern kind.