Zo, even een momentje voor mezelf.?Fenna was de hele ochtend niet in haar hum, ze wilde helemaal NIETS. De oplettende Twitteraar heeft zelfs een noodtweet aan mijn man voorbij zien komen vanmorgen. Of ik vandaag niet even zijn werk kon doen zodat hij thuis kon zijn bij zijn dochter.?Er zal vast iets met haar aan de hand zijn, maar omdat ze pas 12 maanden is kan zowel zij als ik niet de vinger op het probleem leggen. Ik gok op tandjes, wat ik eigenlijk ook hoop omdat een bijna 13 maanden oude dreumes met nog maar één miniscuul puntje tand een beetje belachelijk begint te worden. Het zou ook frustratie van ik-wil-zoveel-maar-kan-nog-zo-weinig kunnen zijn, of gewoon een baaldag. 

Maar ik zag er maar mooi mee! Ze wilde niet drinken, ze wilde niet op schoot, ze wilde niet getroost worden, ze wilde niet op de arm gedragen worden. Het enige wat ze wel wilde was eten. Een bord pap, twee hele kiwi’s en twee boterhammen met kipfilet had ze achter haar kiezen voordat ik met haar naar boven ging om haar in bed te leggen. En daar klokte ze ook nog een fles van 250 cc naar binnen. ?Comfort eating… komt dat al voor op deze leeftijd?

In ieder geval ben ik blij dat ze even lekker slaapt want ik wist het echt even niet meer!?Toevallig las ik een soortgelijk verhaal laatst ook bij een Twitter-kennis van me. Ook zij wist soms niet meer wat ze met haar dochtertje aan moest. Nu mag ik bij Fenna absoluut niet klagen want dat is 99% van de tijd het makkelijkste meisje dat ik ken. Maar sóms…

Een van de dingen waar ik als nieuwbakken moeder vorig jaar het meest van ben geschrokken is de impact die een kind op je kan hebben. In goede zin maar ook soms in negatieve zin. Wat schrok ik van mezelf als ik merkte dat ik echt boos was op het hulpeloze kleine wezentje dat maar niet wilde stoppen met krijsen. De frustratie die ik voelde als dat drie kilo wegende wurmpje zich met de kracht van een sumoworstelaar met gebalde vuistjes tegen me afzette. Huilend heb ik tegen mijn man en moeder geroepen dat Fenna een hekel aan me had en dat ik het soms helemaal niet leuk vond om moeder te zijn.

Dat had nooit iemand me verteld! Hoewel… misschien hadden ze wel eens iets gezegd over dat het zwaar, vermoeiend, en frustrerend was soms. Maar dan dacht ik altijd: “Ja, voor jou misschien, maar voor mij toch zeker niet?!” MIS! Al die dingen bleken ook voor mij te gelden.?Natuurlijk veranderde dat, en het overweldigende gevoel van liefde waar ik in de eerste weken soms nog naar moest zoeken nam alles over. Toch blijven er van die momenten dat je het gewoon even niet meer weet. En vandaag zal vast niet de laatste van die dagen zijn.

Nu Fenna slaapt ben ik zelf ook eigenlijk wel aan een dutje toe. En toch doe ik dat maar zelden want er is nog zoveel te doen. Het huishouden, mijn webwinkel, Twitter, e-mails lezen en beantwoorden, blogs schrijven en bedenken wat ik allemaal mee moet nemen op vakantie volgende week. Maar dat is weer een andere blog.