Op twee september hadden we een bruiloft. De eerste voor de kinderen. En, heel spannend. Want, dan gaan ze kussen. En heeft iedereen een mooie jurk aan, of een pak. En dan willen de kinderen zelf ook trouwen, het liefst meteen. 

Bij een bruiloft horen mooie kleren. Je voelt ‘m vast al aankomen. Mijn schoonzusje-to-be had een prachtig pakje gevonden voor mijn zoon, driedelig wit (of in ieder geval een afgeleide daarvan), paste heel goed bij het bruidspaar, dat trouwde op strand. En, dat vond ik dan leuk, het koste dus echt bijna niets (ik vind dertig euro voor zo’n pak in ieder geval niet duur). Dus, ik op een vrijdag met zoonlief achter de ‘compjoeter’, hij wilde zelf muizen, op zoek naar dat pakje. Hij was helemaal enthousiast: “ik krijg ook een pak, net als papa, en opa, en de andere mannen”. Toen zag hij het pakje. En het werd stil. En ik zag zo’n beginnend trillipje, en grote waterige blauwe ogen: “Mama, die wil ik niet, echt niet”. Klaar. Zat ik daar. Eh… hij is vier, en hij wil het niet. 

Ik hoorde dat wel eens van mijn schoonzusje, haar dochter wilde ook van alles (niet). En ik hoor mezelf nog denken ‘tuurlijk’, heb je toch zelf in de hand. Nou, daar zat ik dan met m’n goeie gedrag. Mijn zoon van vier wilde niet. Nu is hij nogal duidelijk (heeft hij niet van een vreemde) maar dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Goed. Geen pakje dus. Dus, ik dacht, goed gemaakt: we gaan met z’n vieren shoppen: schoonzus-to-be, zwager, zoon en ik. In de tram (vindt hij leuk) naar Den Haag. Vond hij helemaal te gek, met z’n allen shoppen voor hem! “Gaan we dan ook op een terrasje, mam?” Nou moet je weten dat ik soms met hem ga shoppen, lekker samen maximaal drie winkels af en dan op een terrasje een pannenkoek eten. Mama-zoondag. Heerlijk. Dat even terzijde. 

Dus wij naar De Bijenkorf: ik ging voor Benneton, prijskwaliteit zeer acceptabel. Hadden niets. Naar kinderkledingwinkels, hadden niets. Naar H&M, had niets. C&A, had niets. Naar Maison de Bonneterie (ik moest iets), had wel iets, maar –eerlijk- ik vind 250 euro voor een blazer voor een ventje van vier toch echt wat overdreven (okee, het was wel van Armani). Ik was daar duidelijk niet de doelgroep. Toen dacht ik ook, hij is vier, moet hij nou echt in een pak?

Uiteindelijk hebben we een fijne witte linnen broek met bijpassende blouse met turquoise t-shirt gevonden. Helemaal in de stijl en kleuren van de bruiloft. Hij was de blits, en een jongetje van vier. En, hij wil het best nog wel een keer aan, naar school ofzo. 

En de meiden? Over de meiden ga ik het niet eens hebben…Ik ben twee, dus ik zeg nee.