Laura en Annelies die samen Magic of Life opgezet hebben, schrijven om de beurt op donderdag een blog voor Kiind.

Laura stelt zich voor

Ik ben 48 jaar en moeder van een alweer 15 jarige zoon. O wat is hij leuk. En wat is hij lang! Hij steekt twee centimeter boven me uit en viert dit bijna dagelijks door me te omhelzen en te verzuchten: 'Kleintje...'

Zijn vader woont al twaalf jaar elders; we leven met zijn tweetjes.' Grote kinderen, grote zorgen,' hoor ik mensen zeggen. Maar voor mij geldt dat niet. We bewegen ons heupwiegend door zijn puberteit heen. Onderwijl leer ik reusachtig veel over hiphop, criminaliteit in Amerika en de muziekindustrie. En hij pikt een graantje mee over wc schoonmaken, kamer opruimen en spinazietaart maken.

Zijn jonge jaren, dat was andere koek. Ik had namelijk ME en was alleenstaande moeder. Ik doe die tijd, 14 jaar in totaal, niet graag over. Iedere luier was me te zwaar. Ik herinner me hoe de tranen me over de wangen liepen toen ik hem op zijn vierde voor het eerst als een vliegtuigje door de kamer kon laten zweven. Daarvoor had ik de kracht nooit gehad. Daarna gedurende lange tijd trouwens ook niet meer, maar dit was even ter illustratie van de enormiteit van de zwaartekracht voor iemand met ME.

Ik was bang dat ik als moeder te kort schoot, dat ik hem door mijn ziekte niet voldoende kon geven. Dit gevoel is vast menige moeder om verschillende redenen, bekend. Maar ik heb geweldig veel geleerd van die ziekte. Het heeft me absoluut rijker gemaakt. Inmiddels help ik bij Magic of Life gezinnen die het moeilijk hebben door ziekte of trauma's. En ik ben bezig aan een boek over de omgang met pubers, dat in het voorjaar van 2011 bij Scriptum zal uitkomen. Graag draag ik eens in de twee weken mijn blogje voor aan Kiind, met mijn bespiegelingen over kids en hun ouders.

Laura

Annelies stelt zich voor

 
Toen ik klein was, wilde ik later de wereld zien, oja en wilde heel wijs worden. Wijs word ik niet van krentenbollen kopen bij de Albert Heijn, nee, ik word gepolijst en bijgeschuurd door mijn ervaringen. Free spirit de wereld in. Door de juiste opvoeding als rasoptimist mijn weg volgen en vooral ont-moeten en me verbinden met mijzelf en bijzondere anderen.

Ik mocht vier kinderen krijgen, de oudste nu 19 en net de deur uit, de jongste een peuter van bijna 2, allebei meiden. De jongens ertussen in, Sem van nu anders 9, en zijn broer van 6.  Wat een rijkdom, en oeh een boel geregel.

Sem verdronk bijna toen hij 11 maanden was, en hield hier ernstig hersenletsel aan over. Hij was vanaf dat moment meervoudig gehandicapt... Hij heeft me op alle vlakken doen schudden, beven en mijn wereld voor altijd veranderd. Toch heeft juist hij me het meest bijgeschuurd en gepolijst, wateen waanzinnige leermeester.  Ik ben een leergierig mens, dat scheelt, en zie altijd mogelijkheden en oplossingen.

Mijn meest bijzondere ontmoetingen kwamen ook altijd voort uit sterke onverklaarbare impulsen: mijn man op Hawaii ontmoeten, doordat ik met Sem met wilde dolfijnen ging zwemmen is hier het beste voorbeeld van. Nou ja, hier een indruk van mij.

Nu Sem is overleden in januari 09, wil ik met onze ervaring me als coach en mentor bij Magic of Life inzetten, om andere ouders te ondersteunen en begeleiden. Deze rollercoaster ken ik. De hoogtes, met al zijn gepiep en gekraak bijna de bocht uitvliegen, en de doodenge afdalingen in razend tempo. Ik ben beschikbaar.

En eens in de twee weken schrijf ik voor Kiind een blog over mijn ervaringen.

Lieve groeten,
Annelies