Iedere zwangere vrouw heeft zo haar eigen dromen en wensen over haar kraamtijd. Daarin verschilde ik uiteraard niet van mede-zwangeren. Ik droomde over een grote roze wolk waar ik minstens een week op zou zitten, terwijl de kraamhulp zingend ontbijt op bed kwam brengen en mijn huis schoonmaakte. Ze zou me dan tussen neus en lippen door leren hoe ik met mijn baby om moest gaan en alles zou als vanzelf goed gaan. Mij zou niets anders resten dan heerlijk op bed liggen en verliefd naar ons baby'tje kijken. Natuurlijk waren er momenten - ingegeven door mijn hormonen - waarop ik het heel anders zag en me heel verdrietig afvroeg of ik wel een goede moeder zou zijn. Op die momenten kon ik rekenen op een knuffel en geruststellende woorden van mijn man, waardoor die droom van die roze wolk al snel weer de overhand kreeg.

Voor die droom was het alleen wel essentieel dat ik thuis zou bevallen. Doordat er bij mij te weinig vruchtwater aanwezig bleek voor de baby om de weeën op te vangen, werd dat een keizersnee in het ziekenhuis. De eerste dagen dat onze zoon geboren was heb ik noodgedwongen daar doorgebracht. Daar lag ik dan, heerlijk in bed, met alle tijd van de wereld om verliefd naar die lieve kleine smurf te kijken. Maar eigenlijk vond ik het doodsaai. Ik deed niets anders dan sudoku's maken, lezen en radio luisteren. Uit bed kon ik die eerste twee dagen niet, dus het verschonen werd gedaan door de zusters. Overdag was mijn man er gelukkig, maar die ging 's avonds weer naar huis. Ook 's nachts hoefde ik niets anders te doen dan Thijmen te voeden en als ik het echt niet meer trok hoefde ook dát niet - dan ging Thijmen naar de babykamer en kreeg hij kunstvoeding. Natuurlijk waren er momenten dat ik verliefd naar hem zat te kijken, maar veel langer dan een kwartier hield ik dat niet vol. Niet omdat ik hem niet mooi en lief vond - natuurlijk vond ik dat wel - maar omdat ik ongedurig van aard ben en ik niks met hem kon doen als hij lief lag te slapen. So much voor die roze wolk...
Gelukkig kwam al vrij snel de dag dat ik met Thijmen naar huis mocht. Die middag zou de kraamhulp komen en ik keek ernaar uit. Het was de vierde dag na mijn keizersnee en ik hoopte en dacht dat nu dan die roze wolk zou komen. Gelukkig bleek de kraamhulp een heel aardig mens, maar al vrij snel kwam ik erachter dat ik er niet tegen kon dat iemand anders mijn huishouden regelde. Ik liep alweer rond en wou het allemaal zelf doen. Ik voelde me precies zoals de tekst op een van Thijmens slabbetjes mooi beschrijft: Kan ut selluf! Maarja, ik kreeg de kans niet. Ik werd verzorgd en Thijmen werd verzorgd, maar ik werd ongedurig en wou mijn leven in eigen handen nemen. Overdag was Thijmen zo zoet als een lammetje, maar 's nachts sliep hij de eerste nachten minder goed door. Huilend heb ik met hem in mijn armen in bed gezeten, ervan overtuigd dat ik een vreselijk slechte moeder was omdat ik hem niet in slaap kreeg en hij maar bleef brullen. Als hij dan uiteindelijk in slaap viel, zakte ik weg in een soort coma. Ik werd er vreselijk onzeker van.

Tijdens die momenten vroeg ik me af wat ik verkeerd deed. Waar was die mooie roze wolk waar iedere moeder het over heeft? Waarom ging Thijmen 's nachts niet weer slapen als hij een schone luier en volle buik had? Waarom was ik zo onzeker? Gelukkig hadden we al vrij snel door hoe we zijn dag/nacht ritme voorzichtig konden omdraaien: overdag hielden we hem na het voeden iets langer wakker. Het werkte vrij snel. 's Nachts na het voeden viel hij vrijwel meteen weer in slaap en doet dat nu nog steeds. Dat sterkte mijn zelfvertrouwen. Daarnaast bleef mijn man mij troosten en mij vertellen dat ik het heus goed deed en doe. En nu, nu het goed gaat en ik steeds minder ontzettend onzekere, gefrustreerde momenten heb en minder aan mijn capaciteiten als moeder twijfel, besef ik dat ik wellicht wat overspannen verwachtingen had. Dat die roze wolk er vast wel geweest is in zekere mate, maar dat ik uiteindelijk te nuchter ben om de hele dag te zwijmelen. Dat ik heus wel van onze kleine boef houd, ook al kijk ik niet elke minuut verliefd naar hem.

Niets kan je voorbereiden op hoe het is om je eerste kind te krijgen. Je kan er nog zoveel over lezen, maar je moet het echt ervaren om te weten hoe het is. Volgens mij leef geen enkele moeder continu in een roze wolk in de kraamtijd. Het lijkt mij dat elke moeder zo haar onzekere momenten en frustraties en vreselijke huilbuien heeft. Dat hoort er (helaas) bij. Maar tussen die buien door geniet elke moeder op haar eigen manier van haar pasgeboren kind.