Ik heb het even opgezocht in Van Dale: consultatiebureau (het) bureau voor voorlichting en raad, gratis advies m.b.t. persoonlijke moeilijkheden en/of maatschappelijke problemen, m.n. op het gebied van zuigelingenzorg, tbc-bestrijding en verslavingszorg. Die laatste twee zullen jullie minder herkennen, dus die laat ik even achterwege. Ik heb er in ieder geval geen ervaring mee. 

Met het zuigelingen-consultatiebureau eigenlijk ook niet zoveel. Man ging altijd, omdat hij toch op donderdag vrij was, en het consultatiebureau is bij ons op dinsdag en donderdag. Nu hoeven we niet meer zo vaak, want zoon is overdragen aan de GGD en dochter mag nog twee keer een prik (geloof ik). Ik geloof dat ik die twijfelachtige eer toch ga krijgen (man is inmiddels vrij op woensdag).

Maar… die ene keer dat ik wel ben geweest met mijn dochter kan ik me nog heel goed herinneren. Na al die dramaverhalen uit mijn omgeving heb ik me er maar eens goed over laten voorlichten. Man had al gezegd, ach, ze zijn best aardig, je moet gewoon niet teveel vertellen, en alleen antwoord geven op hun vragen. Dus, ik met die instructies naar het bureau. Nu moet je weten, onze dochter heeft de eerste twee weken van haar leven overdag niet geslapen. Gelukkig was ze dan ’s nachts zo uitgeput dat ze dan wel sliep, maar overdag alleen als ze op mij lag. Nu zijn er vervelender dingen dan je pasgeboren kind op je borst, maar… ik kan niet zo heel goed stilzitten, dus dat was soms wel lastig. Ik hoor jullie denken: draagdoek, maar dat was toch ook niet echt mijn ding. Op een middag komt een vriendin op bezoek, baby kijken, vasthouden, lekker op haar borst slapen. Dat werkte ook. Na een tijdje legde ze dochter in de box. Dat lukte, alleen wel op haar buik, want vriendin wilde dochter niet wakker maken. Ik dacht ook, wat voor kwaad kan het, we zitten ernaast. Vier (!) uur later werd mevrouw wakker, ze had in haar hele leven nog nooit zoveel achter elkaar geslapen. Dus, *pling* lampje aan: zoon is buikslaper, misschien zij ook wel. Vanaf dat moment op de buik, en ja hoor, ze sliep ook overdag en ze ging opeens eten. Wij (man en ik) helemaal blij. 

Goed. Terug naar het consultatiebureau. Na wegen en meten, mocht ik bij de verpleegkundige. Ik kwam binnen en wist meteen, dit wordt geen gezellig gesprek. Ze keek super gestrest, begon meteen over het gewicht, en dat ik meer moest aanleggen, blabla. Dus, ik vertelde haar fijntjes dat ik de fles gaf. Stilte. En dat ze die altijd opdronk. Stilte. Misprijzende blik. Of ik wel wist…ja, dat wist ik. 

Volgende vinkje op haar lijst: “slaapt ze goed?” “Ja, ze slaapt uitstekend.” Of ik haar wel goed inbakerde, en of ik wel dit en of ik wel dat. Echt, helemaal geen raad of advies over (persoonlijke) problemen die ik niet had, ze creëerde ze gewoon zelf! Dus ik zei: “Ze slaapt in een slaapzak. Gaat prima. Niks inbakeren.” En toen kwam het: “Wat heeft ze een rond hoofd!” Ik zei niks. “Hoe kan dat?” Ik vond het nogal onbeleefd om niet te antwoorden, dus ik zei: “Ik denk omdat ze op haar buik slaapt.” “Oh, nou, dan ga ik je een speciale slaapzak voorschrijven, want dan ligt ze lekker ingebakerd en vast, en schopt ze haar dekentje niet van zich af en…”. Dus ik vroeg waar dat voor nodig was. Antwoord: “Dan kan ze weer op haar rug slapen”. Ik vroeg waarom dat nodig was. Antwoord: “Dat moet”. Of ze dát nog een keer kon herhalen (inmiddels enigszins woedend, waar bemoeit ze zich mee). Nou moet ik helemaal niets, en al helemaal niet van zo’n stresskip. Dus ik heb haar bedankt voor het advies, en ben naar huis gegaan met dochter. Die nog steeds heel goed slaapt, op haar buik, in haar gewone slaapzak.* We komen nu alleen nog voor de prikjes. Dat is al erg genoeg!

*ok, ze slaapt nu in een gewoon bed met een dekbed, maar nog steeds op haar buik, net als zoon, en net als ik.