Ik was altijd een zelfstandige dame tot ik zwanger werd van Juul. Maar, ineens gingen mijn ogen achteruit en sindsdien bleef ik vaker thuis. Ik ging alleen nog samen met mijn man naar buiten, omdat dat het niet anders kon. Ik vond het op zich wel prima zo, want ik zag het ook niet zo zitten dat er iets met Juul in mijn buik zou gebeuren. Stel dat ik zou vallen. Nee, daar moest ik niet aan denken. Maar, toen Juul geboren was, begon ik wel een beetje te balen dat ik niet met Juul in de wagen naar buiten kon. Het kon wel, maar ik zag zo slecht dat het beter was om niet alleen naar buiten te gaan. Met de jaren mee zijn er momenten geweest dat ik weer probeerde om zelfstandig naar buiten te gaan. Daar was ik achteraf best wel trots op, maar helaas was dat elke keer voor een korte duur en bleef ik weer lange tijd thuis zitten wachten totdat ik samen met manlief naar buiten kon. Daarnaast ging ik heel soms met mijn moeder even de stad in en dat gaf mij een heel goed gevoel. Even zonder man en kind en gewoon doen wat ik leuk vind. 

Vroeger was het heel normaal om even een boodschap te doen of gezellig te winkelen met mijn moeder of met een vriendin. Nu is het voor mij een hele gebeurtenis. Als ik Juul naar school kan brengen en daarna boodschappen ga doen, kom ik altijd moe en bezweet thuis. Ik zal een beetje uitleggen hoe ik het momenteel ervaar. Mijn zicht is nu net alsof je door een koker kijkt met een wazig randje omheen. Daarnaast is mijn zicht ook erg gevoelig voor het licht buiten. Als de lucht wit is, kan ik er behoorlijk last van krijgen en zie ik alles wazig. Ook kan ik niet in de verte kijken.

Maar goed, laat ik het hebben over de route naar de school van Juul. Gelukkig is dat vrij rustig, alleen bij zijn school komt het verkeer van alle kanten. Daarnaast zijn er ontzettend veel fietspaden en iedereen komt op hetzelfde moment aanrijden. Dat is best lastig, want je moet dan op het verkeer letten en op Juul en Nona die in de kinderwagen zit. En omdat Juul weleens ineens wegloopt, is dat best een zware taak. Zodra Juul in zijn klas zit, ben ik echt blij en kan ik samen met Nona even boodschappen doen. En dan kom ik moe en bezweet thuis.
Ik hoop dat er gauw een tijd komt dat het allemaal makkelijker gaat. Maar nu is het nog steeds accepteren en weten hoe ik hier mee om moet gaan. Eerlijk gezegd heb ik Juul de laatste dagen niet meer naar school gebracht. Ik weet dat ik dit door moet zetten, want anders lukt het me niet om zelfstandiger te worden en moet ik elke keer weer wennen. En dat kost ook moeite!

Maar, gelukkig heeft Juul van die lieve momenten en noemt zichzelf het hulpje van mama. Van de week pakte hij mijn stok en zei dat hij het voor mij zou mee nemen als we naar buiten gaan. Dan kunnen mensen zien dat mama niet goed ziet. Zo'n hulpje, dat maakt een hoop goed!