Als je op kraamvisite gaat valt direct op dat het meestal de vrouwen zijn die met de baby bezig zijn. Ze willen hem/haar vasthouden, ernaar kijken en ermee in de weer zijn. Mannen zitten over het algemeen met elkaar te kletsen en foto's te maken. Pas tegen de tijd dat een baby kan kruipen en je ermee kan spelen, beginnen mannen het interessant te vinden. Velen van hen geven dat ook toe; ze kunnen niks met pasgeboren baby's en vinden het vaak eng om er een vast te houden, bang als ze zijn om het te laten vallen. Tot voor kort dacht ik dat dat een typisch mannen-ding was...

Helaas blijk ik er ook 'last' van te hebben. Thijmen doet, nu hij vijf weken oud is, nog niets anders dan slapen, drinken en luiers vullen. Het enige dat ik met hem kan doen is hem verschonen, hem in bad doen, hem voeden en hem in z'n wiegje leggen. Wel is hij overdag steeds vaker wakker en ligt hij om zich heen te kijken, maar echt ergens op reageren doet hij nog niet. Om heel eerlijk te zijn vind ik dat een beetje saai. Ik vind het alleen moeilijk om dat - ook aan mezelf - toe te geven. Het geeft mij het gevoel dat ik een slechte moeder ben. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Toch begin ik mij steeds harder af te vragen of ik daarin de enige ben. Ik vraag mij serieus af of er moeders zijn die de hele dag met hun pasgeborene rondsjouwen en daar plezier in hebben. Voor mij is het heerlijk als Thijmen tevreden in z'n wieg of wipstoel ligt, zodat ik tijd heb om het huishouden te doen, te lezen of achter mijn laptop te zitten. Als hij slaapt, kan ik fijn films kijken, blogs typen, strijken of andere min of meer nuttige zaken doen. Tijdens het voeden zit ik ook te lezen of tv te kijken, simpelweg omdat ik me anders verveel. Ben ik daardoor een slechte moeder? Ik denk van niet, hooguit een moeder die het lastig vindt haar aandacht op een ding tegelijk te concentreren. Daar heb ik altijd al moeite mee gehad.

Heel veel mensen zeggen tegen mij: "Geniet ervan dat hij nog zo klein is, voor je het weet kruipt hij rond." Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het zover is, zodat ik met hem kan spelen. Dan kan hij ook spelen met de speelboog die al een tijdje voor hem klaar staat. Het lijkt me heerlijk als hij echt op mij reageert en bewust naar me lacht. Weliswaar is het nu nog lekker rustig, maar het is mij eigenlijk te rustig. Van mij mag hij heel snel wat groter worden!