Okee, ik ben de vorige keer niet helemaal eerlijk geweest: ik ben meer dan een keer op het consultatiebureau geweest, namelijk elke keer dat ik kon toen ik nog met verlof was. Dus, alle intakes, en eerste prikken (al vond ik de hielprik echt het ergst). Zo ook de eerste keer bij de verpleegkundige. Ik herinner het me nog goed, ze zei: als hij (ik was met zoon) langer dan twee maanden verkouden is, dan moet je aan de bel trekken. Waarop ik zei dat ik wel eerder zou bellen dan, ik vind twee maanden achter elkaar verkouden namelijk best veel. 

Goed, met drie maanden ging zoon naar de crèche. Al die ouders maar klagen over verkoudheid, en snotteren etcetera... Dus bij vijf maanden was ik dolblij dat ik eindelijk ook een keer kon melden dat hij verkouden was. Daar ben ik van teruggekomen, van die blijdschap. Het werd – in de maanden met de ‘R’ - bijna vier jaar chronische verkoudheid met luchtweginfecties, antibioticakuren, eczeem, uitslag, het hele rataplan. Nou ben ik niet het type dat bij elk kuchje de dokter belt, het gaat wel weer over. Maar ja, na drie dagen hoesten en koorts hing ik toch wel aan de bel. En, hop, weer een kuur. En zalfjes, hormoonzalf, twee verschillende, ongeparfumeerde medicinale vaseline, niet meer in bad (vond ‘ie zo leuk), alleen maar kort afspoelen, niet meer lekkere ‘babyluchtjes’. Het enige voordeel was dat hij meestal ziek was als wij thuis waren. Dus het ik-kom-niet-uit-met-mijn-vakantie-dagen euvel hadden we ‘gelukkig’ niet. 

In 2008, dochter net geboren, wij net verhuisd, dus welverdiend op vakantie naar Tenerife (doen we nooit meer, maar dat terzijde). Hij was wel ziek, koorts ook, en antibioticumkuur. Maar de huisarts zag geen reden ons op doktersvoorschrift niet te laten vertrekken, dit voor de annuleringsverzekering. Dus, in het vliegtuig, naar de zon. Op dag twee zou alles over moeten zijn. Dat was niet zo. De koorts steeg opeens van hoge 39 naar bijna 42. Foute boel. Dat vonden de dokters daar ook. Met ambulance is hij naar het privékliniek vervoerd, mijn lief ging mee, ik bleef met dochter in het appartement (die was acht weken en mocht niet naar het ziekenhuis): longontsteking. En niet zo’n beetje ook. Gelukkig zijn ze in Spanje niet zo zuinig met geneesmiddelen, en soms, soms is dat goed. In ons geval was dat heel goed. Na drie dagen mocht hij weer uit het ziekenhuis. Inderdaad, de vakantie was inmiddels weer voorbij. En we gingen terug. Mijn woede moest even bekoelen voordat ik een goed gesprek aan kon gaan met de huisarts. Ik had al wel even telefonisch laten weten wat er was gebeurd. Ze schrok zich wild, en terecht. Dus - ik zal het kort houden - we hebben afgesproken dat als ik bel voor zoon, zij direct plek maakt, en mij serieus neemt. Elke verkoudheid werd gemeld, elke koortsaanval genoteerd, bij elke bijvulling van atrovent (inhaler) werd hij gecontroleerd. 

Regelmatig had ik gevraagd om een doorverwijzing naar de KNO-arts, maar ‘dat doen we tegenwoordig niet meer zo makkelijk’ en ‘daar groeit hij wel overheen’. Toen ik vervolgens in zo’n jaar tijd twintig keer had gebeld kwam ze tot de ontdekking dat zoon toch wel heel vaak iets had. Dat zei ik toch?! En inderdaad, we kregen die al zo lang gewenste doorverwijzing. Toen ging het snel. Voor de KNO-arts was het zo klaar als een klontje: 'mond open, kijken, doe maar weer dicht ik zie het al. Alles eruit.' Vlak voordat zoon vier werd, dus na bijna drie jaar ellende, kreeg hij de verlossende operatie. En sindsdien…ik durf het bijna niet te zeggen, maar…. en ook geen eczeem meer! Mijn advies: zodra je het gevoel hebt van het kastje naar de muur en weer terug gestuurd wordt, eis de doorverwijzing, of ga gewoon zelf naar de KNO-arts. Het heeft ons inmiddels zoveel goeds gebracht. 

Zoon is inmiddels aan het fietsen en judo-en, door zijn slechte conditie kon hij niet zoveel. Hij is superblij, heeft energie, eet weer en hij kan zijn neus snuiten. Dat kon hij dus gewoon niet omdat er zoveel rotzooi in de weg zat. We hebben echt een ander kind teruggekregen, een nog liever en vooral veel fitter kind. En daar zijn wij zo dankbaar voor en blij mee.