Laatst kreeg ik een berichtje van mijn oude hartsvriendin. Ze herinnerde me aan een voorval. We waren met z’n tweetjes (ongeveer vijf jaar oud) in de tram gestapt om naar mijn huis te gaan. Eigenlijk wisten we niet eens of we bij haar moeder of bij mijn moeder moesten zijn. En nog wel in Amsterdam! Ik heb gelachen toen ik dit las en was vooral erg verbaasd dat het ook nog mijn idee was. We waren wel hele stoere meiden. Maar, ik moet er nu niet aan denken dat mijn kindjes zoiets zouden doen. Ik krijg het al benauwd bij het idee. Juul zou het nu best wel kunnen, want hij weet de weg hier goed. Maar nee, ik zou echt niet willen dat hij alleen in de bus stapt. 

Ik kan er heel moeilijk aan wennen dat mijn kinderen groter worden en dat ik ze langzaamaan moet loslaten. Toen Juul nog maar een baby was, ging hij niet vaak naar zijn opa’s en oma’s, dus was hij veel thuis. En dat vond ik wel fijn. Hij was ook zo’n lieve vrolijke baby. 

Toen kwam er een moment dat mijn man het leuke idee had om met mij naar de bioscoop te gaan. Maar, dat vond ik helemaal niks, want dan moest Juul naar mijn moeder toe. Ik kon hem niet loslaten en het voelde niet echt goed aan. Ik vertrouwde mijn moeder wel, maar ik wilde toch het liefst dat Juul bij mij was. Uiteindelijk gingen mijn man en ik toch naar de bioscoop en ik probeerde er van te genieten. Toen de film afgelopen was, had mijn moeder ingesproken op onze voicemail dat Juul aan het huilen was en niet wilde stoppen met huilen. We reden naar ze toe en ik tilde hem op en hield hem heel lang vast. Gelukkig werd hij weer rustig. Maar, het gaf mij het gevoel dat ik hem niet los mocht laten. Eerlijk gezegd vond ik dat wel fijn. Maar nu is hij al bijna zes en geniet ervan om naar school, z’n vriendjes en zijn opa’s en oma’s te gaan. En ik doe mijn best om hem beetje bij beetje los te laten. Hoewel ik soms toch wel met benauwde gedachten zit. Is het wel veilig op school en bij zijn vriendjes? Loopt hij niet weg als hij met zijn opa aan het boodschappen doen is? En tegenwoordig hoor je ook zoveel narigheden dat je niet meer weet of je iemand kan vertrouwen. Maar ja, bij loslaten hoort ook een stukje vertrouwen. Gelukkig is Nona nog maar twee en kan ik haar nog lang bij mij houden. 

Ik kan mijn kindjes helaas niet klein houden en altijd bij mij houden. Ze worden groot en ze willen hun eigen vrijheid ontdekken. Maar, een ding mag ik nooit vergeten. Want mijn man zegt altijd: “Ook al vinden ze het gezellig bij vriendjes of bij hun opa en oma, ze komen altijd weer terug bij hun mama. Want, mama is hun vertrouwde en veilige haven”.