Ons lichaam heeft een wijsheid die het verstand ertoe aanzet om dingen te doen die het lichaam nodig heeft. Als we dorst hebben, pakken we iets te drinken. Als het lichaam toe is aan regeneratie, worden we slaperig en zoeken we ons nest op. In zijn natuurlijke staat weet het lichaam ook precies welke voedingsmiddelen het op welk moment nodig heeft, daar ben ik van overtuigd.

Als het herfst wordt, krijg ik zin in walnoten en soms kan ik een moord doen voor spinazie. Ik ga er niet over nadenken waarom, maar  vertrouw op die wijsheid en ga naar de winkel.

Ook kinderen weten precies wat goed voor ze is. Mits hun smaakpapillen niet verstoord zijn door onnatuurlijke voedingsstoffen zoals in frisdrank en snoep, en mits er nog geen sprake is van een suikerverslaving. 

Voor een suikerverslaving hoef je weinig te doen. Eet het een tijdje regelmatig en je bent aan het haakje. Suiker is tricky spul.

Ik voedde mijn zoontje de eerste jaren biologisch, om de hoeveelheid kleurstoffen en E-tjes zo laag mogelijk te houden. En in plaats van geraffineerde suiker gaf ik hem moutstroop en honing. Wat een vies gezicht trok hij bij het eerste ijsje dat hij kreeg. Hij wilde het niet. Het heeft een hele tijd geduurd voordat hij gewend was aan ijsjes en ze helemaal opat. Taart duurde nog veel langer, vele jaren. Van mij had hij niet hoeven wennen, maar je deelt de opvoeding van je kinderen nu eenmaal met anderen, dus je hebt het als moeder niet altijd voor het zeggen.

Ik vond het allemaal reuze spannend in die tijd, maar als ik nu een kleintje had zou ik nog strakker zijn in mijn eigenwijsheid dan toen. Ik schotelde hem een keur aan dingen voor die ik gezond vond, en bemoeide me niet te veel met zijn keus. Regelmatig wilde hij niet eten. Af en toe vasten, dacht ik, waarom niet. Ik zag hem er niet slap of ziek van worden. Bij periodes at hij veel en soms weinig. Verplicht je bord leeg eten is er bij ons dus niet bij. Dat gaat naar mijn idee in tegen die lichaamswijsheid. Als je daar te vaak tegenin gaat, verleert het lichaam om de juiste signalen af te geven.

‘Mijn kind wil niet eten’ wordt denk ik in elk jong gezin verzucht. Evenals ‘mijn kind wil niet slapen.’

Ik bleef een keer eten bij een vriendin van me. Aan haar tafel is het vaak hommeles en gedraai. Al ruim van tevoren keek haar kleintje in de pannen en waarschuwde ze dat ze dat niet ging eten.

‘Je eet gewoon wat er op tafel staat,’ zei de moeder stoer. Maar na drie afgedwongen happen aardappel mocht er een fles chocolademelk in. De kans op de worteltjes en het vlees was daarmee verkeken. Drinken vult de maag maar stilt niet de honger. Toen die later opspeelde mocht ze cake. Dat had ze al op de kast zien staan, dus het zeuren was al even aan de gang. Misschien was dit een uitzondering om het gezellig te houden wegens de gast. Maar nu weet ze dat doorzeuren kan leiden tot dit zoete alternatief.

Toen ze twee uur later in bed lag begon het gestuiter.

‘Ze kan tegenwoordig niet in slaap komen,’ zei de moeder. Suiker maakt actief. Ik zou het vanaf het eind van de middag in geen enkele vorm aan mijn kleintje geven.

Ik maak me zorgen als ik dat zie en ik vind het zo jammer. Want als je aanbod gezond is kun je de rest aan je kind overlaten. Geen geruzie, geen tafelstress. En waarom zouden we onze kleintjes voeding geven waarvan we zo goed weten dat we ze er op de lange duur helemaal geen plezier mee doen?