Wij zijn zo’n twee jaar geleden verhuisd van een flat (driehoog zonder lift) naar een rijtjeshuis met ingang op de begane grond (luxe!) en tuin (heel fijn). We wonen nu in een hele fijne woonwijk, met veel groen, speeltuinen en kinderen. Daar ontdekten wij ook de grote voordelen van in zo’n wijk wonen: je hebt geen kind meer aan je kind, want het speelt met iedereen en is de hele dag te hort op. Uiteraard duurde het even voordat we dat goed vonden, met een dreumes van twee-en-een-beetje en een baby. Maar, zo sinds deze zomer mag hij alleen naar het ‘veld’ ofwel de speeltuin waar de rest van de wijk ook speelt. Geweldig. Ik ben altijd erg onder de indruk van de creativiteit van straatspelende kinderen: met de minste middelen hebben ze de grootste lol. En, ze verzinnen ook steeds weer iets nieuws, met dezelfde spullen of met nieuwe. 

Sinds mei gaat zoon naar school. Dat hebben we zo’n beetje aangekeken, en zijn tussentijds nog drie weken op vakantie geweest, dus na de zomervakantie begon het echt. En sinds de zomervakantie wordt er elke woensdag en vaak ook op vrijdag gespeeld met de jongens uit de klas. Nou is zoon een held in spelen, en kan tevreden zijn met de kleinste dingen en verzint daar dan van alles mee. Daar ben ik heel trots op: hoezo speelgoed, het meeste blijft in de kast. Maar, sinds die jongens van school komen (of hij bij hen), lijkt het alsof iéts toch anders wordt. Ze lopen met de ziel onder de arm, spelen ergens vijf minuten mee en dan moet er weer iets anders gedaan worden. Mijn lief opperde dat we misschien wat meer stoer jongensspeelgoed moesten aanschaffen (we hebben een doos vol auto’s, een treinbaan, duplo en lego voor binnen, een zandbak in de tuin en een speeltuin op het veld). Bovendien speelt zoon regelmatig met de buurjongen van twee jaar ouder, en ik heb ze nooit horen klagen (ook al zo’n creatief ventje, het liefst hervinden ze het speelgoed van dochter!). Dus, waarom zou er dan ander speelgoed moeten komen. Behalve uiteraard aangepast aan zijn leeftijd (maar voor de goede orde, LEGO is vanaf vijf jaar, zoon is vier jaar, dus volgens mij zijn we best bij). 

Vanmiddag kwam een vriendje spelen die zoon al kent van de crèche. Revolutionair voor zijn moeder trouwens, want het vriendje wil nooit ergens spelen zonder zijn moeder, maar bij ons op de een of andere manier dan wel (het zal de relatieve bekendheid wel zijn). Iedereen hield zijn hart vast. Maar, de heren hebben eerst een uur met de houten blokken gespeeld, daarna een uur met de houten trein op zolder (met de auto’s en de duplo en de boerderij), vervolgens hebben ze pepernoten gebakken, ik heb ze alles zelf laten doen in hun eigen bak; wegen, ingrediënten in bak gooien, kleien, balletjes maken etcetera. Ze vonden het helemaal leuk en ze waren echt heel lekker. Daarna gingen ze buiten spelen op het veld, ze hebben paddenstoelen gevonden, mooie takken en bladeren, en gespeeld. De moeder van het vriendje informeerde of ze hem misschien kon halen, maar hij was niet weg te slaan. Zie je wel, dacht ik, ze hebben zo weinig nodig, en dan zo naar hun zin. Hij ging om half zes naar huis, ik had ze vanuit school opgehaald (op woensdag).
Wat ik ook zo leuk vond, was dat zowel zoon als vriendje, aandacht aan dochter besteedden. Want leuk zo’n zusje, maar wat kan je er mee? Nou, met deze dus heel veel. Die wil ook op zoek naar paddenstoelen, en meespelen met torens maken en treinbanen bouwen. Ik zie al wat potentiële liefdes ontstaan… ‘Een kinderhand is snel gevuld’, ik ben er van overtuigd!

PS: Zoon wil van Sinterklaas een Nintendo DS. Dus ik vroeg wat hij daar dan mee wilde doen. Antwoord: “Nou, lekker DSen.” En toen ik vroeg wat dat dan was, keek hij me aan met een blik “meen je nou serieus dat jij niet weet wat DSen is?”. Ik ben overigens afgestapt van het feit dat mijn kinderen moeten spelen met houten speelgoed, zonder tv, en zonder computers. Vanaf school worden ze ‘verpest’ met smartboards en computers in de klas, dus het snel aanleren van computervaardigheden vond ik geen overbodige luxe. Daar ben ik daar maar mee begonnen: hij weet nu al beter dan zijn vader hoe mijn Apple werkt, en mijn dochter speelt spelletjes op mijn Iphone alsof ze er mee geboren is. 

PS2: Die DS krijgt ie trouwens niet, we gaan lekker Wii-en... Dat mag dan best vind ik, met die kinderhand die snel gevuld is. Heb ik zelf ook een mooi verjaardagscadeau!