'En toen was de rust wedergekeerd in Huize Kluit.' Dat was het eerste dat ik vorige week dacht, nadat alle bezoek weer weg was. Voor mij lag een week zonder bezoek, een heerlijke lange rustige week. Geen afspraken, geen drukte, maar heerlijke rust. Uiteraard liep dat toch weer net iets anders dan verwacht. Er bleek toch een afspraak in de agenda te staan: mijn schoonzus zou dinsdagavond komen eten. Tussendoor kwamen mijn tante en mijn nicht met haar dochter ook nog langs. Donderdag waren we bij een vriend, vrijdagavond zijn we gaan gourmetten bij andere vrienden en zaterdagavond zijn we nog even op verjaardagsvisite geweest. Ondanks dat was het een heerlijke rustige week. Zeker in vergelijking met de week daarvoor...
Woensdag 20 september kwamen mijn ouders. Omdat ze in Schotland wonen en daar een vrij druk leven hebben, hadden ze niet eerder de kans hun kleinzoon te komen bewonderen. Ze zijn een paar dagen gebleven; zondag zijn ze terug naar huis gegaan. Overnachten deden ze bij mijn oom en tante, omdat onze logeerkamer inmiddels babykamer is geworden. Dat scheelde wel wat drukte - ik hoefde geen extra bedden op te maken en wachten tot de badkamer vrij was hoefde ook niet. Overdag waren ze wel bij ons en met hen een heel aantal andere mensen, die ook wel weer eens mijn ouders in levende lijve wilden bewonderen. Donderdag hadden we nog even rust, maar daarna brak de drukte los.

Die vrijdag was Thijmen omringd door al zijn grootouders en overgrootouders. Mijn opa en oma hadden niet verwacht ooit de geboorte van een achterkleinkind mee te maken. Ze zijn helemaal verguld omdat dat wel gelukt is en vonden het geweldig om hem te zien en vast te houden. Op zulke momenten schiet er wel altijd een brok in mijn keel. Een paar jaar terug is mijn oom -hun zoon- aan kanker overleden. Mijn oom had geen kinderen, maar was dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij had het geweldig gevonden om een achterneefje te krijgen, maar heeft dat niet mogen meemaken. Soms is het leven heel hard en heel oneerlijk. Mijn andere opa heeft al een hele rij achterkleinkinderen, maar is bij elke nieuw geboren achterkleinkind even trots. Thijmen is schandalig verwend met cadeaus.
Hoe gezellig ik al die visite ook vond, het was wel heel erg druk. Die avond zouden we zelf op verjaardagsvisite gaan; mijn ouders zouden op Thijmen passen. Voor ons was het een fijne mogelijkheid om even aan de drukte te ontsnappen. Toen we terugkwamen, vertelde mijn vader dat Thijmen nog maar net sliep. Hij had twee uur lang afwisselend bij zijn opa en zijn oma op de arm liggen brabbelen - kennelijk was het voor hem ook druk geweest en moest hij zijn verhaal kwijt.

Die zaterdag kwamen mijn broer en schoonzus en een vriendin van mijn moeder met haar man. Mijn broer -vier jaar ouder dan ik- vindt het geweldig dat zijn kleine zusje een gezonde zoon heeft. Hij is een supertrotse oom; dat is zo ontzettend leuk om te zien. Hij smelt helemaal als hij Thijmen ziet. Die avond was het huis ineens leeg. Mijn ouders zouden de volgende dag teruggaan, dus we hadden afscheid genomen. Mijn broer en schoonzus zouden nog een nacht in een hotel slapen en dan terugrijden naar Zeeland. Mijn man en ik moesten wennen aan de stilte in huis. Niet dat die lang duurde, overigens, want zondag kwamen vrienden van ons langs, studiegenoten van mijn man en de vrouw van een van hen. Ook dit was weer erg gezellig. Maar toen zondagavond het bezoek dan echt allemaal weg was en de rust en stilte definitief teruggekeerd, vonden we dat toch ook wel erg prettig.