Achteraf moet je je afvragen hoe verstandig het was om stamppot te willen eten met een kind dat niet gevoerd wil worden (want Rapley-kindje, dus gewend aan zelluf-doen), op een dag dat je herstellende bent van een nare buikgriep, je nog steeds wat misselijk bent en knallende hoofdpijn hebt en bovendien alleen thuis bent omdat manlief een vergadering heeft. Op het moment zelf dacht ik daar helaas niet over na en had in een vlaag van verstandsverbijstering andijviestamppot met spekjes en een rundervink gemaakt. Mijn lievelingskostje van vroeger! Ik begon vol goede moed: voor zowel mezelf als Fenna een bordje volgeschept, vlees in stukjes gesneden en voor Fenna een eigen vorkje erbij. Ook had ik, en dat vond ik erg slim van mezelf, een paar stukjes aardappel apart gehouden zodat ze die met haar handjes kon eten. Ik schepte wat stamppot op Fenna's vork en gaf de vork aan haar. Fenna gebruikte de vork om op tafel te timmeren, maar niet voordat ze de stamppot er met haar handen had afgepulkt. Maar stamppot aan je handjes is natuurlijk vies, dus daar moet je dan mee schudden totdat ze weer schoon zijn. De lege vork verdween uiteindelijk tóch in haar mond wat mij, tegen beter weten in, hoop gaf voor het vervolg van de maaltijd.

Nog een poging, met hetzelfde resultaat. Net als poging drie en vier. Na elke poging smeet Fenna de vork terug op tafel. Goed, dacht ik lichtelijk geïrriteerd, dít gaat hem dus niet worden! Ik gaf Fenna een stukje vlees in haar handen, en dat at ze met smaak op. Een aardappeltje erachteraan dan maar... die stak ze in haar mond, kauwde, kwam erachter dat het een droge, kruimige aardappel was en werkte hem dus met dezelfde vaart weer met haar tong naar buiten. Dat kon ik natuurlijk niet op tijd opvangen, dus dat belandde op de grond. Zucht... bonk, bonk, bonk deed mijn hoofd... Nog een stukje vlees dan?! Nou mam, nu moet je niet gaan overdrijven! Eén stukje vond madame wel genoeg. Het stukje vlees ging langs dezelfde weg als de aardappel, via Fenna's mond, op de grond.

Wat nu? Helemaal zelf laten doen dan maar? Ik zette het bordje voor Fenna's neus, hield het met één hand vast omdat ik mijn dochter inmiddels langer ken dan vandaag en liet haar aanmodderen terwijl ik mijn eigen bord leeg at. Eerst werd er wat met de vork op de stamppot gemept maar al snel hoorde ik de vork op de grond vallen gevolgd door een "Oh oh" uit Fenna's mond. Daar verdwenen Fenna's handen in de stamppot. Prima, ze eet bijna altijd met haar handen, dat vind ik niet erg. Alleen át ze niet maar smeerde en gooide de stamppot óveral behalve in haar mond. De vloer was bezááid met stamppot! Inmiddels kwam er stoom uit mijn oren en begon ik behoorlijk mijn geduld te verliezen. Toen Fenna al jengelend vervolgens haar slab, haar beker en nóg een vork op de grond smeet was mama's kookpunt bereikt. Dat ze niet eet, soit! Maar dat gesmijt werkte me echt op mijn door hoofdpijn geteisterde zenuwen. Daar wordt mama héél onpedagogisch van en daarom heeft mama haar stem verheven tegen haar 14 maanden oude dreumes.

FENNA, NU IS HET KLÁÁR! IK BEN HET HE-LE-MAAL ZAT! Fenna keek me aan en... lachte... AAAAAARRRRRGGGGGGGGHHHHHHH!!!!!!!!!!!!! Wie ben je en wát heb je met mijn engelachtige kleine meisje gedaan?!

Goed, een toetje dan, dat eet ze altijd wel en dan heeft ze in ieder geval iets binnen. Bovendien laat ze zich bij haar toetje wel voeren, dus dat leek me geen problemen te moeten geven... Helaas heb ik zelf ooit de fout gemaakt door haar ná het eten van haar toetje met de verpakking van het toetje te laten spelen. Dus wilde ze NU het bakje hebben en anders at ze het toetje niet. Stampvoetend liep ik naar de keuken om het toetje in een ander bakje over te doen, zodat Fenna met de zuurstokroze verpakking kon spelen. Hielp het? Neeeeee, want er moet óók een lepel bij. Ook mijn eigen fout, want daar mag ze ook altijd mee spelen... ALS HET OP IS! Nog één keer ging ik stampend naar de keuken, sméét een lepel voor mijn kind op tafel en superzoet ging ze zitten spelen. Als een hongerig pasgeboren vogeltje sperde ze voor iedere hap yoghurt vervolgens haar mond wijd open en in stilte lepelde ik anderhalf bakje yoghurt naar binnen. Een flesje voor het slapengaan wilde ze ook niet, maar ze was wel superlief op het aankleedkussen toen ze me aankeek en heel enthousiast MAMA tegen me riep. Tja... toen was natuurlijk alles weer goed tussen ons :-) Ik was gewaarschuwd voor het moment dat je allesetende storthoop verandert in een voedselweigerend monster, maar dat het zo van de ene op de andere dag en zó snel zou gebeuren had ik niet verwacht! Ik ben benieuwd hoe het vanavond gaat.

   

Labels: Draagdoeken,  Er op uit,  Geboorte,  Luieren,  Opgroeien,  Slapen,  Spelen,  Voeding