Soms vang je een gesprek wat je niet wilt horen, soms zie je een kind ter plekke breken en ben je de enige die het blijkbaar doorheeft. Het is in mijn bestaan zo ongeveer het ergste wat me kan gebeuren en ik heb dan de uitdaging er alle compassie bij te sleuren, het in het grotere geheel te plaatsen en creatief te worden in hoe ik wel kan bijdragen.

Vandaag is me dit gelukt. Door een bijzondere samenkomst van omstandigheden, trof ik degene die invloed kan hebben en greep mijn kans. Wat was er gebeurd zal je nu denken; laat ik dat eerst vertellen.

Een meisje van drie wordt opgehaald door haar moeder en bij het aantrekken van haar jas, zegt de moeder: 'zeg eens dag tegen Mireille'. Het meisje zegt: 'nee, dat doe ik niet'. Ik zie de moeder in haar 'sociaal aangepaste kramp' schieten en Mireille ziet dat blijkbaar ook. En in plaats van een 'och dan een andere keer' reactie wordt Mireille dwingend naar het meisje, en zegt: 'je kunt me toch wel dag zeggen!'. Ik zie het meisje krimpen. En dan gaat het in mijn ogen mis. Ik hoor haar moeder zeggen: 'nou jij bent lief, je kunt toch wel even dag zeggen'.

Het enige wat het meisje zegt is: 'echt mama vind je me lief'?

Ik bespaar je het antwoord.

Het is mogelijk om naast je kind te staan, ten alle tijden, als je de "hoe het hoort factor" loslaat, daar zit de bevrijding voor jezelf, maar met name voor de generatie na ons, onze kinderen die voor veel grotere toekomstige vraagstukken komen te staan dan wij ooit en waar wij afhankelijk van gaan worden. Laten we ons dit realiseren, dat als we onze kinderen breken, we ook onszelf breken.