Ooit leefde ik in de veronderstelling dat kinderen uit logeren gaan omdat ze dat zelf zo leuk vinden. Dat ouders dan even het rijk alleen hebben, leek mij een bijkomend voordeel. Inmiddels weet ik beter: logeren is bedacht om de ouders even rust te geven en tijd voor henzelf.
Afgelopen vrijdag is Thijmen voor het eerst uit logeren geweest. Mijn man en ik wilden graag naar de bioscoop en daarna wat drinken en dingen doen die volwassenen doen als hun kinderen er niet zijn. Een vriendin van ons had aangeboden dat zij dan wel op Thijmen wilde passen en hij kon ook wel blijven slapen. Omdat ze alle spullen van haar inmiddels vijf-jarig zoontje nog heeft, hoefden we alleen maar een gevulde luiertas met schone kleren en melk mee te geven. Zo gezegd, zo gedaan: vrijdagmiddag brachten we Thijmen bij haar. Hij leek niet erg onder de indruk te zijn van ons vertrek. Des te harder was ik dat...

Ontzettend zenuwachtig zat ik in de bioscoop. Zou alles wel goed gaan en wat als het niet goed zou gaan en hij ziek zou worden of ontroostbaar zou zijn of ons heel erg zou missen of... Ik haalde me nog net geen rampscenario's in mijn hoofd. Mijn lief dwong mij zo ongeveer mezelf te ontspannen en sprak de wijze woorden: "Als er iets niet goed is belt ze wel." Gelukkig kon ik me wel gewoon op de film richten en ervan genieten. Ook na de bioscoop bleef ik ontspannen. Natuurlijk dacht ik wel aan Thijmen, maar ik dacht ook aan mezelf en mijn lief en dat was ook wel fijn. Voor het eerst in twee maanden tijd konden we een hele nacht doorslapen en werden we pas wakker toen de wekker ging. Wat is het toch relaxt opstaan als er geen kind ligt te brullen omdat hij honger heeft...
Voor we Thijmen gingen ophalen belde de vriendin met de mededeling dat het handig zou zijn als we schone kleren voor hem mee zouden nemen. We zouden na het ophalen van Thijmen direct doorrijden naar Amersfoort en hij had al z'n kleren die we mee hadden gegeven vies gemaakt. Toen we bij haar kwamen, vertelde onze vriendin dat hij nauwelijks had willen slapen... Pas om drie uur 's nachts viel hij uitgeput in slaap, maar het vreemde ledikant in de vreemde omgeving vond hij kennelijk niet zo geslaagd. Dus de volgende keer krijgt hij toch zijn eigen vertrouwde reiswieg mee. Gelukkig had ze het niet erg gevonden; sterker nog: de volgende keer mag hij weer komen logeren. Toch schaamde ik me wel een beetje... Terwijl ik er niets aan kon doen.

Engelachtig lag hij te slapen toen we hem kwamen halen en hij bleef de hele dag heerlijk rustig en lief. Blijkbaar was hij net zo blij om ons weer te zien als andersom. Toch ben ik wel blij dat hij is wezen logeren. Eens moet de eerste keer zijn en nu heeft hij nog geen last van verlatingsangst, wat het aanzienlijk makkelijker maakt om weg te gaan. Bovendien moet hij ook leren dat hij ergens anders ook gewoon kan slapen. Maar toen ik de nacht daarop wakker werd van zijn gehuil kon ik het niet laten om te denken dat het toch wel weer heel erg fijn was dat hij in zijn eigen wiegje lag te slapen...