Drie maanden begon ik met mijn eerste blog voor Kiind. Dit mocht ik dan voor drie maanden wekelijks doen. Een hele leuke en spannende uitdaging voor mij. Nu had ik ook even iets voor mezelf. Ik wilde schrijven over mijn gezin, mijn handicap en onze dagelijkse dingetjes. Maar, het was toch niet zo gemakkelijk dan ik dacht. Ik had te veel om te schrijven, maar wist niks op papier te zetten. Zo zat ik weleens een hele week achter mijn mac te tobben waar ik het over moest hebben. Om eerlijk te zijn werd het me op een gegeven moment te veel. Ik wilde bijna stoppen omdat het me gewoon niet lukte om een goede blog te schrijven. Maar mijn man zei dat ik het gewoon door moest zetten. Hoe dan ook. Ik had altijd wel willen schrijven of willen bloggen voor een magazine. Nu had ik de kans en die moest ik niet laten gaan. Ik mag eigenlijk niet negatief voor mezelf zijn, want het is me toch elke keer gelukt! Nou ja, bijna elke keer dan. Een paar keer lukte het niet wegens omstandigheden. Maar toch heb ik het gedaan. Bloggen voor een online magazine. Dat is toch al heel wat. 

En dan nu. Mijn laatste blog. Ik denk dat het ik het deze keer kort hou. Want wat kan ik nog meer in mijn laatste blog doen dan bedanken. En daarom wil ik hierbij iedereen van Kiind bedanken dat ik mijn ervaringen, gedachten en gevoelens mocht delen. En ik wil mijn lieve man en lieve kindjes bedanken voor hun inspiratie en degenen die mijn blogs hebben gelezen.