Wat was het toch weer een heerlijke avond, en wat ben ik toch trots op mijn kinderen. Op allebei. Het is toch best een heel avontuur, dat Sinterklaasgebeuren. Sinterklaas die op televisie aankomt ('dan kan hij niet bij ons komen hé mam', 'nee dat kan niet schat').  Dan het Sinterklaasjournaal wat bij voorkeur en ’s avonds (als we dat al redden) en ’s morgens bekeken moest worden. Want stel je voor dat er ’s nachts wat zou gebeuren… En Sinterklaas die bij ons aankomt. En, de schoen zetten, en Sinterklaas op school, crèche en NSO. En Sinterklaas op judo, bij de voetbal en weet ik verder waar nog meer (die laatste heb ik maar overgeslagen, vond het wat veel). 

Zoon is nu vier, en maakt het hele Sinterklaasverhaal bewust mee. Dat vind ik wel heel leuk. Al moet ik toegeven dat ik vind dat hij veel te bijdehandte vragen stelt over het bestaan van Sinterklaas. Dus mijn antwoord was steevast: ‘Vraag maar aan Sinterklaas zelf’, en dat was nog wel eng. Maar, hij wilde wel een handje geven toen Sint aankwam, dat vond ik wel stoer. Hij kan er ook nog niet aan wennen dat Sinterklaas weer weg is en hoopt nog regelmatig op iets in zijn schoen. Helaas. 

Dochter is twee, en die vind het vooral allemaal heel ‘beetje pannend mama, Sinterklaas’. Pietjes vind ze leuk, maar die grote Sint, dat vind ze maar niks. Toen Sint aankwam, en langs ons liep wilde hij haar een aai geven, nou dat was dus niet gewenst (ik was doof aan een oor): 'NEEEEEEEEEE!' En ze dook nog net niet in de gracht achter me. Maar, vanachter haar grote broer, die zich ook zo ging voelen en gedragen, vond ze het allemaal ook wel leuk. Als hij maar in de buurt bleef. Zo schattig. 

Er werd fanatiek liedjes gezongen, elke dag kwam er wel een bij. Gelukkig werd dit niet elke avond een verzoek om de schoen te zetten. En, langzaam werkten we naar de grote dag. Lang van tevoren hadden mijn lief en ik al de speelgoedgidsen neergelegd, en heuse verlanglijstjes werden gemaakt. Gelukkig waren ze best bescheiden. *glim* En, ze zochten goed speelgoed uit: speel goed, knutsel goed, stoer goed en bouw goed. Zoals inmiddels bekend shoppen wij vooral online, dus de webwinkeliers hebben weer van ons kunnen genieten, naast de lokale speelgoedwinkel (want die had geen webshop). Op 5 december kwamen opa en oma, oom en tante met twee nichtjes (10 en 5) en oom en tante zonder kids. Zaten we daar met borrel, hapjes, broodjes en kaasjes, al wachtend op de hulppieten van 2 huizen verderop die zouden ‘bellen’. Gingen ze gewoon zitten puzzelen: Het was toch al gezellig! Toen de pepernoten vervolgens door de gang vlogen, wisten ze even niet hoe ze het hadden. Daar stond de zak, met cadeaus. Voor alle kindjes cadeaus. Na twee exemplaren vond zoon het wel mooi: 'wat een mooie cadeaus heb ik gekregen hé mam' *glim*, 'precies zoals ik had gevraagd'.  Zich vervolgens ernstig afvragend hoe Sint dat dan weet. En dochter was nergens meer te bekennen met haar ‘Bibelo’, had Sint dus goed uitgezocht. Ik zal verder niet ingaan op de hoeveelheid, het was weer veel te gek, maar wilde vooral stilstaan bij de dankbaarheid van onze kinderen voor elk cadeau dat ze kregen: overal werd aandacht aan besteed en mee gespeeld. En bij elke nieuwe cadeau waren ze weer verbaasd: 'voor mij? Nog een?'