Onze kinderen gaan elke week twee dagen naar de opvang. De crèche is gewoon altijd hetzelfde, en de naschoolse opvang (NSO) organiseert hele dagen met leuke spellen tijdens de vakanties. Ideaal. Wij kunnen dus allebei ‘gewoon’ blijven werken, en kunnen met onze schamele 25 vakantiedagen per jaar, ook nog ‘gewoon’ op vakantie met de kinderen. Maar… de opvang is ook één week per jaar dicht. En dat is deze week, tussen Kerst en Oud & Nieuw. Gelukkig weten we dat al jaren (ik ben graag ruim van tevoren geïnformeerd), maar tot nu toe kwamen we er altijd goed mee weg, want de opvangdagen vielen altijd op een feestdag. Of tenminste een van die dagen! Dit jaar dus niet. 

Gelukkig heb ik hele lieve ouders (mijn lief ook hoor…) die niet meer werken, en relatief ver weg wonen, dus de kinderen niet zo vaak zien. En laten die het nou helemaal niet vervelend vinden om een weekje op te passen! Dus, deze week, sinds Tweede Kerstdag, zijn onze kinderen bij hun pake* en oma. En zoon maakt ook nog een tussenstop bij zijn tante die hem schandalig heeft verwend met leuke dingen doen en lekkere dingen eten (vul zelf maar in). En wij, wij zijn dus gewoon aan het werk. Moet ook gebeuren. 

Van tevoren verheug ik me altijd enorm op die dagen dat de kinderen er even niet zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik ben echt dol op ze, maar soms vind ik het ook wel even lekker om niet met van alles rekening te houden, en te eten wat en wanneer (en waar) wij dat willen, en samen te sporten of andere leuke dingen te doen. En vooral om ’s morgens net even iets langer te kunnen blijven liggen dan normaal, en zonder springende kinderen op bed. Maar ja, als de kinderen dan weg zijn, kiezen we altijd net die verkeerde film uit om naar te kijken. Waardoor ik alleen maar zit te brullen, omdat er iets met kindjes is. Normaal ren ik dan naar boven om even te kijken of ze er nog zijn, maar nu vind ik lege bedden. En mis ik ze extra. En, als we dan om 19.00 uur helemaal klaar zijn met eten, opruimen (wat ook veel sneller gaat), en op de bank zitten, vragen we ons af: wat zullen we nou eens gaan doen?

Dus, ik geniet, maar met mate, en verheug me enorm op de dag van morgen, want dan komen ze weer thuis! En zij? Als we bellen, dan kan er nog net vanaf wat ze op dat moment aan het doen zijn en klinkt er een ‘doei’. En weg zijn ze, veel te druk met alles dat ze thuis niet hebben, en alle leuke dingen die ze doen. Zouden ze ons net zo missen als wij hen?

*Pake is Fries voor opa. Mijn vader is Fries dus is hij pake. Mijn moeder is niet Fries, dus die is geen beppe.

PS: ik wens iedereen verder een heel mooi 2011: may all your wishes come true.