Na het vuurwerk is mijn dochter van bijna drie eindelijk in slaap gevallen. Voorzichtig draag ik haar naar boven, een nachtje slapen in een vreemd huis. He get, ze heeft gepoept, zeg ik tegen haar vader die de spullen brengt. Op hoop van zegen verschoon ik haar. Dan gaan haar ogen wijd open. Ze staan op oorlogsstand.

We kennen haar langer dan vandaag, maar dit stukje, deze woede kent haar vader nog niet van haar. Ze brult, schreeuwt en wil helemaal niks, elke beweging die we maken drijft haar verder van ons af. Het is pijnlijk om te zien, en ik zie haar vader zijn ogen sluiten. Als hij een poging doet haar te strelen, springt ze op en vliegt hem letterlijk naar de keel. Hij blijft rustig en in gedachten prijs ik hem de hemel in. Ze is nog niet zover, stel ik hem enigszins gerust, nog even en dan wil ze dat ik haar draag. "Ze zit nog in een loop".

Na een paar minuten staat mijn man op. "Bij je moeder krijg je wel wat je wilt", hoor ik hem zeggen, en pakt haar stevig vast. Wild gillend probeert ze los te komen, en schreeuwt om mij. Ik neem haar over, eindelijk komt ze tot ontspanning. "Nog even een beetje huilen mama", zegt ze.

Al snel is ze in een diepe slaap, wij knetteren nog even na van al dit 'vuurwerk'.