Toen ik Pieke na haar middagslaapje uit bed haalde, had zij vuurrode wangen. Voor mij een teken dat er iets zit te broeien. Wat dat was had ik snel genoeg in de gaten; in een uur tijd was zij behoorlijk benauwd geworden. Ze ging haar adem vastzetten om vervolgens een paar keer heel snel te ademen. Dat voelt niet echt ontspannen als je koud een week terug bent uit het ziekenhuis met je zoontje van negen weken. Dus maar weer de huisarts gebeld.

Gezien huisartsen erg gevoelig zijn voor jonge kinderen met benauwdheidklachten werd het een huisbezoek. Naast de acute bronchitis die Pieke al had, heeft ze er pseudokroep bij gekregen. De huisarts schreef antibiotica en een pufje voor.

Een leuke uitdaging met een peuter!

De vorige antibioticakuur werd, op welke manier ook toegediend, steevast weer uitgespuugd of gebraakt. Laten we het dan nog maar niet hebben over hoe indrukwekkend een pufje mèt voorzetkamer eruit ziet…

Dus meteen maar de apotheker gevraagd waarmee de antibiotica gemengd mag worden, de meest interessante optie voor ons was een danoontje. En inderdaad: dochterlief had niets in de gaten. Voor haar was het zes dagen lang feest. Zes dagen een danoontje en niet alleen ’s avonds, nee ook ‘s ochtends één!

Het pufje was een heel ander verhaal! Al bij het zien van het apparaat begon dochterlief te huilen en zei ‘maar mama ik vind dat niet leuk’. Elke tactiek hebben we uitgeprobeerd; een boekje erover lezen, spelen met het apparaat (zonder medicijn erin), op de knuffels voordoen, papa en mama voor laten doen, uitleggen, oma laten vragen het te doen, iets leuks in het verschiet stellen (botweg omkopen), enzovoorts. Wat we ook probeerden het werd in alle toonaarden geweigerd door dochterlief. Tja, wat doe je dan als je ziet dat je kind dit medicijn echt nu nodig heeft?

Als je dan een beetje rondvraagt en wat googeld blijkt fixeren en forceren dan de meest gekozen methode door het merendeel van de ouders. 

In ons opvoeden is het respecteren van de grenzen van onze kinderen een zeer belangrijk goed en daar past voor mij bovenstaande methode niet bij. Dan maar een keuze maken voor een andere optie waar ik me niet prettig bij voel: manipuleren. Na een zoveelste weigering heb ik ‘boosheid’ geveinsd en tegen mijn dochter gezegd dat ik het niet leuk vind dat zij haar pufje niet neemt. Vervolgens heb ik haar in de hoek gezet.

(Gebruikelijk bij ons is dan als zij bedaard is we allebei sorry zeggen en flink knuffelen.)

Na bedaard te zijn kwam dochterlief naar me toe en zij ‘sorry mama, nu doe ik wel puffen’. Ze heeft vervolgens moeiteloos het pufje genomen en zei ‘nu vind ik het niet meer spannend mama’. 

Voor mijzelf voelde het totaal niet prettig, maar ook hier blijkt het doel heiligt de middelen want die avond al - en de daarop volgende keren - kwam mijn dochter zelf vragen om te puffen.

Kaatje bij de dokter, Liesbeth Slegers (Clavis, 2009)

Bobbi is ziek, Ingeborg Bijlsma en Monica Maas (Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V., 2005)