Ik heb me er lang tegen verzet: televisie kijken, kinderdvd’s, computers. Alles dat met technologie te maken had, dat is niet zo nodig. Al die kinderen van drie met een DS, wat een onzin. Ze kunnen nog niet eens kleuren. Ga lekker buiten spelen, in rekken hangen, klimmen en verstoppertje spelen.

Zoon speelde altijd al heel lief met alles behalve speelgoed, vermaakt zich met pollepels, afwasborstels en lege plastic flessen, en had helemaal niets met het concept televisie (behalve grote groene velden, bij voorkeur zonder spelers). Vanaf een jaar of 2,5 begon langzaam het concept ‘TV’ door te dringen. Dat kwam mij ook wel goed uit, want inmiddels zwanger van nummer 2 vond ik even stilzitten ook wel fijn. Dochter daarentegen kijkt al tv vanaf dat ze 1 is. Hij stond dan ook wel aan, voor zoon, dan krijg je dat. Ze kent alle animaties en tekenfilmfiguren, zingt uit volle borst mee, en zit dus ook echt een half uur geconcentreerd te kijken. Zoon speelt nog steeds liever met LEGO. 

Nou ben ik zelf de laatste tijd nogal doorgeschoten in het volgen van technologische ontwikkelingen. Mijn vriendinnen zeggen wel eens, hoe kan het dat jij die als laatste een mobiele telefoon had (2003, echt waar), nu alles weet van online platforms en social media? Tja… dat is zo ontstaan. Maar, nou vond ik dat als ik me toch enigszins online kan redden, mijn kinderen daar dan toch ook iets van moesten meekrijgen. Nu is dat niet zo moeilijk met de meest kindvriendelijke telefoon van de wereld: de Iphone. Dus, die staat nu vol met spelletjes, en nu maken ze ruzie om wie er mag. Kortom, we moeten er nog 1 (want ik weiger nog steeds de DS, principekwestie). Zoon leert op school overigens met smartboard en laptop vanaf het begin om met computers om te gaan, dus zo gek was mijn bijspijkercursus niet. Hij vindt ‘compjoeturuh’ helemaal geweldig, het enige wat hij irritant vindt is dat hij nog niet kan typen. Maar goed, extra motivatie om letters te leren dus (voordeel!). 

Nu waren we afgelopen zondag op een verjaardag, hierbij het verslag van zoon: … ‘in een leuk restaurantje, in Amsterdam, oma, en daar zag ik aan de barrrrr met een jongetje en die had een hele grote Iphone*. Die wil ik nu ook’. Dus. Ze waren zo lief aan het spelen met z’n tweeën. En zeg nou eerlijk, die spelletjes op touchscreens, dat is toch helemaal het einde voor die kinderen? Dan gebeurt er wat jij wilt. Zo’n computercursor vliegt maar door het scherm, zo’n muis luistert helemaal niet, dat is helemaal niet handig. En eigenlijk geef ik hem nog gelijk ook. De laatste aanwinst is trouwens de applicatie van Woezel en Pip, spelen en leren, vanaf twee jaar, en ze zijn er erg zoet mee, allebei. Mijn verzet is, zoals je begrijpt, volledig verdwenen, en misschien ben ik er zelfs wel in doorgeslagen 

*voor degenen die het niet kennen, dat is dus een Ipad, die hebben we nog (net) niet.