na·wee het; o -weeën 1 napijn 2 (in het mv) kwalijke gevolgen (Van Dale)

Terug thuis na de ziekenhuisopname heeft Auke de eerste twee dagen enkel maar ontroostbaar liggen huilen. Nu moet je weten dat hij – net als zijn zus overigens – behoorlijk temperamentvol is. Als hij verdrietig of boos is, is hij dat met zijn hele lijfje. Wild maaiende armpjes, trappelende voetjes, hard krijsen en werkelijk een tomaatrode huidskleur.

Niet bepaald ontspannen na zo’n ziekenhuiservaring met een nog reutelend kindje.

Het voelde sowieso alsof ik weer net bevallen was en een nieuwe kindje had. Mijn – voor de opname – zo tevreden ventje die al een eigen ritme had ontwikkeld leek veranderd in een ‘grazende baby’ die de slaap maar niet kon vatten en bijna alleen maar ontroostbaar kon huilen. Ik kon hem maar moeilijk horen huilen. Als ik ook maar het eerste jammertje hoorde stond ik al bij de box om hem op te pakken en te sussen. Want huilen zou kunnen betekenen heel-hard-huilen, wat mij weer bang maakte dat hij benauwd zou worden, weer naar het ziekenhuis zou moeten en weer zo zou moeten vechten om te kunnen ademen. 

Het eerste weekend thuis ging Auke wat vaker hoesten en leek zijn ademhaling ook onrustiger. Op naar de huisarts dus. Deze concludeerde een beginnende keelontsteking en vertelde ons dat we niet verbaasd moesten zijn als hij hierna nog bronchitis zou krijgen. Sindsdien hebben we elk weekend wel of met dochter of met zoonlief bij de huisarts gezeten vanwege een of andere luchtweginfectie.

Toen afgelopen week mijn nog herstellende baby in mijn armen zo hard aan het krijsen was dat hij vuurrood aanliep en zijn adem vastzette, voelde ik de paniek. 

Ik ben gaan huilen, huilen en nog eens huilen. Na een ellendige zwangerschap waarin ik alleen maar ziek, zwak, misselijk of onderweg ben geweest, kwam een heftige ziekenhuisopname waarna mijn kinderen leken te gaan kwartetten met luchtweginfecties.

Het was op, mijn batterij leeg.

Alles had er harder ingehakt dan ik had verwacht. Ik zal er weer opnieuw vertrouwen in moeten krijgen dat mijn zoontje gezond is en alles goed komt. Wat ondersteunende gesprekken met een psycholoog kunnen mij hierbij helpen om, zoals de huisarts zei, een postnatale depressie voor te zijn.

Dus een nieuw jaar, een nieuw begin op terug naar weer een ontspannen en gerust ouderschap!