Onze dochter gaat één dag in de week naar het kinderdagverblijf. Doorgaans gaat dit met zoveel plezier dat zij ons alweer bijna vergeten is zodra ze het kinderdagverblijf is binnengestapt. Als we haar dan weer op komen halen wil ze vaak eerst nog even haar spel afmaken voor ze klaar is om mee naar huis te gaan.

Deze ochtend leek niet anders te beginnen. “Mama, doe jij mijn tas maar even opruimen” riep dochterlief mij toe vanuit de poppenhoek. Maar nog voor we aanstalten maakten om weg te gaan, klampte ze zich vast aan mijn been. “Mama ik wil toch met jou mee” en ze barstte in tranen uit.

Deze week was al duidelijk geworden dat we een nieuwe ‘mama-fase’ in waren gegaan. Alles was ‘mama doen’ en papa werd veelvuldig gediskwalificeerd door dochterlief, maar deze reactie had ik niet verwacht!

De laatste keer dat Pieke zo moest huilen bij het afscheid was al zeker een jaar geleden toe zij nog midden in de eenkennigheidfase zat. En ik was even vergeten hoe lastig het afscheid nemen dan is. Ik geloof dat ik er bijna net zoveel moeite mee had als Pieke.

Met lichte dwang van mijn lief heb ik afscheid genomen van ons nog luid brullende meisje. En terwijl hij haar afleidde, ben ik de ruimte alvast uitgegaan. Met de leidsters hadden we afgesproken om na en half uurtje te bellen om te vragen hoe het was. Volgens de leidsters had Pieke nog even gehuild, maar was ze al snel met haar twee favoriete kindjes gaan spelen.

Toen ik haar aan het eind van de dag op kwam halen, kwam ze enthousiast op me afgerend; “Mamaaaah! Ik heeft jou zo gemist.” Vervolgens trok ze alle leidsters letterlijk aan de mouw om te vertellen dat mama er weer was. “Ik ben zo blij mijn mama weer te zien” zei ze tegen een van haar leidsters.

Dat maakt elke dag toch weer goed?!