Onze dochter van twee-en-een-beetje is ons lekkere dingetje. Ze is altijd vrolijk, eet wat haar wordt voorgezet, slaapt zoals dat hoort, zou iets meer kunnen drinken, praat, en speelt. Het maakt niet uit wat ze in haar handen krijgt, ze kan overal wel iets leuks mee verzinnen. Heerlijk vind ik dat, zo’n zelfvermakend kind. 

Nou heb ik altijd gezegd, ik zeg wel vaker wat zoals je weet, en dan kom ik er steeds weer op terug, ‘als ik een dochter krijg, dan mag ze van mij alle kleren aan die ze wil, maar geen roze.’ Het eerste wat mijn lief van mij moest doen na haar geboorte (behalve een roze romper die na een uur al vies was had ik geen roze kleding), is roze kleding kopen. Het is toch een kale baby, en in het lichtblauw leek het toch ook echt wel een jongetje. Naast die anti-roze kleding was ik ook nog anti-poppen, anti-tutspullen en anti-Hello Kitty (dat laatste ben ik nog steeds). En dochter ontwikkelde zich zo het eerst jaar als een stoer wijfie. Mooi. 

Ik herinner me nog Sinterklaas van 2009, toen was ze één-en-een-beetje en liep. We vierden het bij de familie, en ons nichtje kreeg een zak vol armbandjes, kettingen en dat soort freubels. En wie liep er mee weg? Juist. Onze dochter. Zelf kreeg ze een keukentje, maar daar moest ze niets van hebben. Zat ik dan. Dus, op haar tweede verjaardag kreeg ze een eigen make-upkit (van hout) en een zak vol armbandjes, kettingen, enzovoorts. Die slingeren nu altijd door het huis. Je kunt je voorstellen hoe leuk ze het WK vond afgelopen zomer (de gratis armbandjes die verspreid werden), die hebben we ook nog allemaal. In drievoud. 

En nu heeft dochter een nieuwe hobby: kappertje spelen. Niet op een pop, nee op levende mensen, bij voorkeur mama, want mama heeft het langste haar van iedereen. Dus, zegt ze, ‘mama op grond sitte, ik jouw haartjes doen’. Twee-en-een-beetje hé. Dan loopt ze zelf naar boven, waar ze op haar kamer haar bakje met ‘stiekjes’ en speldjes haalt, en de kam. Komt ze weer beneden, klimt op de bank, en dan begint het feest. Alle speldjes uit het bakje – en dat zijn er nogal wat – moeten dus in mijn haar (en dat is nogal lang). Zo zijn we zomaar een uur zoet. Dan kan ik lekker mijn boek lezen, dat dan weer wel. Want, ik mag niet bewegen, behalve voor een slokje koffie, die ze het liefst ook nog zelf zet, maar dat vind ik niet goed. En na dat uur is ze een half uur bezig om de speldjes eruit te halen, en is het tijd voor het middageten. Vandaag was het papadag, dus ze was eerst heel teleurgesteld, want dan kon ze geen kappertje doen. Maar, toen bedacht ze, papa’s haar is dan misschien niet zo lang, maar die speldjes kunnen er best in. Onze tuttebel.