We hebben net een heerlijk weekje wintersport achter de rug, met de hele familie. We hadden wat te vieren (40-jarig huwelijk van mijn schoonouders, zie dat tegenwoordig maar eens te halen, maar dat terzijde). In ieder geval togen wij eind februari met auto naar Oostenrijk, met geen ski-verwachtingen, en veel goede zin in een relaxte week. 

En dat werd het. Nu moet je weten dat mijn lief en ik erg fanatieke (Frankrijk)skiërs zijn, het gebied moet minimaal 300 km piste hebben, anders vervelen we ons. We zijn nu eenmaal aan elkaar gewaagd, en kilometervreters (dat kan de rest van de familie inmiddels ook beamen). Dus, ik had zelf altijd mijn bedenkingen over de kleine Oostenrijkse skigebieden. We zaten in een prachtig hotel in een minstens zo fijn dorpje. Lekker authentiek, er wonen gewoon mensen, ook als er geen sneeuw ligt, en een klein skigebied met zo’n 80 km piste. 

Maar, we gingen ook voor het eerst met kinderen. Zoon ging op les, lekker van 10.00u – 12.00u en van 13.00u – 15.00u (en als het aan hem lag ook nog tussendoor). Niet te houden. Dat deed ons dan weer goed, want wat als hij skiën nou NIET leuk zou vinden...! Onze Alberto Tomba in spe vond het fantastisch. En, op de laatste dag ging hij ook echt zelf en alleen met sleeplift (pannenkoek) naar boven, en ook heel snel weer omlaag. Wij zijn trots!

Dochter was nog te jong om op les te gaan, maar vermaakte zich prima in de sneeuw met slee en sneeuwballen, en ombindski’s om  te oefenen. Met een fantastisch skipak van Musjes vond iedereen haar helemaal het einde, ze leek net een teletubbie: “nee, ik ben geen teletubbie mama! Ik ben ikke’. En, als ze moe was en niet wilde slapen legden we haar heel banaal op de bank in het dalrestaurant, onder de muziekbox, te slapen. Werkte prima (al duurde het soms even voor ze toegaf dat ze toch echt wel moe was). 

Als je ene kind dan op les zit, en de ander afwisselend door de familie in de gaten wordt gehouden is er, zoals je begrijpt, weinig tijd voor lange skitochten, en was dat kleine gebied een verademing: in twee minuten beneden, langste afstand vijftien minuten, dus erg ver konden we nooit zijn. En, ik vond het heerlijk. Lekker relaxte pistes, geen gestress of je de laatste lift wel zou halen, niet gesloopt na een dag skiën maar gewoon lekker gesport. En, de Oostenrijkers daar waren echt bijzonder vriendelijk, kunnen we hier –en in Frankrijk– nog wat van leren. Voor alles is dus een eerste keer, voor kinderen om te leren skiën en voor ons om ook een relaxed op wintersport te gaan. En we hebben meer geskied dan van tevoren gedacht. Volgend jaar gaan we weer.