Het lijkt wel of ik in herhaling val, maar ik blijf toch even op het tijd aspect doorgaan. Misschien ook wel leuk, want 1x zeggen dat je geen tijd hebt, en daar vervolgens niet op terugkomen, komt niet geloofwaardig over. Althans, zo zie ik het. Zie ook mijn vorige blogs hierover, die toevallig allebei Tijd heten. 

Wij hebben een strak schema thuis. En, als ik er goed over nadenk, en ook verhalen van anderen hoor, ben ik echt gezegend met mijn lief. ’s Morgens staat hij als eerste op en zorgt, naast eerst voor zichzelf, dat beneden alles klaar is. Dat wil zeggen brood voor de kinderen, brood en drinken voor overblijven, thee voor mij (lieefff). En zorgt dan dat hij voor half 8 de deur uit is (streeftijd) om aan het einde van de dag de kinderen van de creche/NSO/opa-en-oma op te halen. Sinds onze oudste naar school gaat, breng ik de kinderen naar respectievelijk crèche en school, nadat ik de ontbijttroep heb opgeruimd, zodat het huis netjes is als we weer thuis komen. Omdat school -  in mijn werk-optiek -belachelijk laat begint (8.45u) ben ik met goed geluk zo tussen 9.30 en 10.00u op mijn werk, afhankelijk van de files. Om door te werken tot ik echt naar huis moet om rond 18.00-18.15u thuis te zijn zodat we samen kunnen eten. Wat mijn lief dan weer heeft gekookt/uit de vriezer opgewarmd. Dat op tijd thuis zijn lukt niet altijd, vanwege diezelfde files. 

Nu pleit ik erg voor file-loos reizen, maar zolang mijn dorp geen treinstation heeft, is OV voor mij geen optie. En, ik heb die files ook niet zelf in de hand – wat zou dat toch heerlijk zijn – want die staan tegenwoordig op de gekste momenten, en ik heb het grote talent om afspraken te laten uitlopen met alle gevolgen van dien. Maar, geen stress. Hoe dan ook, het schema is erg georganiseerd en strak. 

En dan worden de kinderen ziek. Bij voorkeur op zondagavond zodat we geen tijd hebben om ook maar iets te regelen en een van ons voor de gedwongen keuze staat om thuis te blijven. Nu heb ik doorgaans erg flexibele opdrachtgevers, waarbij thuiswerken geen probleem is. Dat geldt niet voor mijn lief. ‘Gelukkig’ had ik die maandag geen afspraken, en anders was het toch jammer van die afspraken, en was ik thuis om ons ‘Houston we have a problem’-plan in werking te laten treden. Dat bestaat uit het informeren bij mijn ouders, die dan misschien wel geen werk meer hebben (pensioen) maar wel erg veel andere bezigheden en daarmee een drukke agenda, welke afspraken ze kunnen verzetten of afzeggen of vanuit ons huis kunnen doen. Zodat zij op di/woe/do bij ons kunnen zijn. Deze keer ging dat met een lief die zijn vrije dag van woensdag naar dinsdag verzette. Mijn ouders vervingen zijn vrije woensdag, op donderdag was zoon beter en kreeg dochter koorts, die we dan op goed geluk met zetpil naar de crèche stuurde, waarbij mijn lief stand-by stond. Gelukkig hebben wij een flexibele crèche die een temperatuur van 38,5 nogal rekbaar bekijken, vooral aan het einde van de dag. Dus, dat ging goed. 

Dan komt het moeder/vadergevoel opzetten: tja, ze is toch ziek, en we moeten er toch zijn voor de kinderen, maar ja, vakantiedagen zijn er voor vakantie. Zorgverlof is een leuk concept dat door de overheid is bedacht, en wordt doorgevoerd, maar helaas niet in elke bedrijfsvoering is terug te voeren. En soms heb je nu eenmaal te maken met de waan van de dag en vele andere partijen waardoor afspraken soms erg lastig zijn om af te zeggen. Om maar te zwijgen van het feit dat ons schema prima werkt als er GEEN afwijkingen zijn. Zijn die er wel, dan word ik heel onrustig, en raak ik mijn overzicht kwijt. En dat heeft dan ook weer consequenties. Ik ben dan ook heel blij met mijn lief die heel goed meedenkt, en meedoet, en er niet standaard vanuit gaat dat ik als moeder het probleem wel oplost. Helaas, echt, ik vind dat helaas, zie en hoor ik dat echt nog zoveel bij anderen… Wat zouden we daar nou aan kunnen doen? Of willen we dat ook gewoon echt niet?